Johnny Winter - Step Back (2014)

Gewoon een heel lekker blues album van een uitzonderlijk goed gitarist. Aan de andere kant is dit natuurlijk gewoon nog een keer wat oude favorieten wat herkauwen. Zo lang dat op een superieure manier als op Step back gebeurt, is daar weinig mis mee. Toch zal ik, is mijn inschatting, niet vaak teruggrijpen op deze plaat. Daar is het iets te obligaat voor.

Je kunt het hele verhaal teruglezen op WoNo Magazine.

Wo.

Johnny Winter is niet meer. Eerder dit jaar overleed deze bluesgrootheid in een hotelkamer in Europa. Naar vele problemen met zijn gezondheid heeft het oude lichaam het dan toch begeven. Je zou kunnen zeggen dat winter in het harnas is gestorven terwijl hij op tournee was. Aanleiding voor deze tournee is het album ”Step Back”. Net als voorganger ”Roots” grijpt Johnny Winter terug naar de oude bluesklassiekers. Wederom wordt hij bijgestaan door een keur aan gastartiesten. Al deze liedjes heb ik al vele malen is in vele verschillende uitvoeringen gehoord. De toegevoegde waarde is daarmee vrijwel nihil. Maar bij elk liedje hoor je direct het kenmerkende geluid van Johnny Winter. Zijn stem raspt nog steeds, en zijn typerende gitaarspel blijft een lust voor het oor. Hier en daar hoor je dat er wat sleet opkomt, maar in de studio heeft Johnny Winter nog niet veel aan kracht ingeboet. Op het podium was dat anders. Daar kon je met grote regelmaat zien dat hij worstelde met zijn gezondheid en de ouderdom. Dat doet verder helemaal niets af aan de grootsheid van Johnny Winter. Nu blijkt dat ”Step Back” zijn zwanenzang is geworden, is dat niets om je voor te schamen. Het album is niet alleen een eerbetoon aan de blues van weleer, maar is door het overlijden van Johnny Winter ook nog eens een mooie ode aan zichzelf geworden. R.I.P. Johnny Winter.

Mooi gesproken Ronald. Prachtig eerbetoon aan deze legendarische blues held. Johnny Winter R.I.P.

Goed klinkend bluesrock album. Mooie zwanezang.