Gary Numan - Living Ornaments '81 (1998)
mijn stem
10 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: Beggars Banquet
-
Intro / This Wreckage (7:40)
-
Remind Me to Smile (3:22)
-
Metal (3:14)
-
Me! I Disconnect from You (3:03)
-
Complex (3:09)
-
The Aircrash Bureau (5:23)
-
Airlane (3:24)
-
M.E. (4:32)
-
Everyday I Die (4:37)
-
Films (5:46)
-
Remember I Was Vapour (4:34)
-
Trois Gymnopedies (First Movement) (3:04)
-
Conversation (Bonus) (7:39)
-
She's Got Claws (4:51)
-
Cars (3:38)
-
I Dream of Wires (4:37)
-
I'm an Agent (3:57)
-
The Joy Circuit (5:55)
-
I Die; You Die (3:43)
-
Cry the Clock Said (5:26)
-
Tracks (2:18)
-
Down in the Park (5:59)
-
My Shadow in Vain (2:37)
-
Please Push No More (5:29)
-
Are 'Friends' Electric? (5:40)
-
We Are Glass / Outro (7:43)
0
geplaatst: 24 april 2010, 17:10 uur
Eindelijk is deze show op DVD verschenen,moest het altijd doen met de verslechterde (door te vaak kijken) videoband.
0
geplaatst: 13 april 2023, 14:20 uur
Fijn album van pionier van synthpop/wave Gary Numan en zijn band, live opgenomen eind april 1981 in Wembley, Londen. Deel 3 in de reeks Living Ornaments. De delen '79 en '80 verschenen in 1981, dit deel '81 in 1998. Dat jaar slechts uitgebracht op 2cd.
Toch hadden fans de muziek al in huis kunnen hebben. Na een ingekorte uitzending op de Britse televisie verscheen het volledige concert namelijk in 1982 op VHS-video, zoals la-fleur allang wist. Twaalf jaar na de 2cd verscheen in 2010 de dvd-versie, aldus Wikipedia.
Uiteraard bevat de tracklist dubbelopjes met de vorige delen, maar wederom horen we een band in vorm en een best-of-setlist. Naast zang is Numan verantwoordelijk voor de gitaar, het toetsenwerk liet hij over aan Chris Hayne (die tevens viool speelt) en Dennis Haines; bassist is Paul Gardiner en drummer Cedric Sharpley. Een enkele keer horen we een eenvoudige drumcomputer, helemaal passend bij de muziek.
Temidden van het eigen werk staat één cover: Trois Gymnopédies van Erik Satie, oorspronkelijk uit 1888. Waarschijnlijk had de Fransman deze synthesizerversie wel kunnen waarderen. Halverwege de set staat bonusnummer Conversation in een ruwe mix, dissonerend met de goede audiokwaliteit van de rest.
Een dikke twee uur voor de liefhebber van (vroege) synthpop, waarbij ik eens te meer de invloeden van Kraftwerk en David Bowie's Berlijnse trilogie herken, gedrenkt in melancholische new wave en gemarineerd in een wat sombere science-fictionstemming. De soms sinistere stem van Numan maakt het helemaal compleet.
Hierna zocht Numan naar muzikale verandering, tot uiting komend op het in september datzelfde jaar verschenen Dance.
Toch hadden fans de muziek al in huis kunnen hebben. Na een ingekorte uitzending op de Britse televisie verscheen het volledige concert namelijk in 1982 op VHS-video, zoals la-fleur allang wist. Twaalf jaar na de 2cd verscheen in 2010 de dvd-versie, aldus Wikipedia.
Uiteraard bevat de tracklist dubbelopjes met de vorige delen, maar wederom horen we een band in vorm en een best-of-setlist. Naast zang is Numan verantwoordelijk voor de gitaar, het toetsenwerk liet hij over aan Chris Hayne (die tevens viool speelt) en Dennis Haines; bassist is Paul Gardiner en drummer Cedric Sharpley. Een enkele keer horen we een eenvoudige drumcomputer, helemaal passend bij de muziek.
Temidden van het eigen werk staat één cover: Trois Gymnopédies van Erik Satie, oorspronkelijk uit 1888. Waarschijnlijk had de Fransman deze synthesizerversie wel kunnen waarderen. Halverwege de set staat bonusnummer Conversation in een ruwe mix, dissonerend met de goede audiokwaliteit van de rest.
Een dikke twee uur voor de liefhebber van (vroege) synthpop, waarbij ik eens te meer de invloeden van Kraftwerk en David Bowie's Berlijnse trilogie herken, gedrenkt in melancholische new wave en gemarineerd in een wat sombere science-fictionstemming. De soms sinistere stem van Numan maakt het helemaal compleet.
Hierna zocht Numan naar muzikale verandering, tot uiting komend op het in september datzelfde jaar verschenen Dance.
* denotes required fields.
* denotes required fields.