Shane MacGowan and the Popes - The Crock of Gold (1997)

Goede plaat van Shane MacGowan en zijn band The Popes. Shane is natuurlijk vooral bekend als leadzanger van The Pogues, waarmee hij vijf platen opnam.

The Crock of Gold wijkt niet al te veel af van zijn werk bij The Pogues. Uitstekende, gevarieerde Ierse folk-rock met een vleugje punk. De nummers zijn vrijwel allemaal bovengemiddeld, met als hoogtepunten voor mij Paddy Rolling Stone, Back in the County Hell, More Pricks Than Kicks, Joey's in America en Mother Mo Chroí.

Het enige minpunt is eigenlijk Shane zelf. Zijn stem was, toen dit album verscheen, al behoorlijk aangetast door overmatig drank- en drugsgebruik. Hij zingt hier vrij monotoon en persoonlijk vond ik zijn vocale bijdragen op de platen van The Pogues stukken beter.

Buitengewoon merkwaardig dat hier niet meer op gestemd is. Uitstekende plaat in de Poguesstijl en inderdaad bezwijkt de stem van Shane bij vlagen, kost hem een halve ster. Maar de songs op zich staan als een huis. Hou je van de Pogues dan moet je deze plaat in huis hebben. Muziek waar je vrolijk van wordt. De nummers die Dutch Viking noemt zijn inderdaad de beste, maar eigenlijk staan er nauwelijks slechte nummers op. B & I Ferry en Wanderin' Star had hij eventueel weg kunnen laten, maar daar houdt de kritiek ook wel op.

Midden jaren '90 werd ik moe van metal, nadat mijn geliefde new wave allang kopje onder was. Ik ging andere muzikale werelden verkennen. Keltische folk was één van mijn zij-interesses geweest, ooit op het spoor gezet door het nummer Black Rose (1979) van Thin Lizzy; in '97 was het tijd om die verder te verkennen.
Ik las berichten over de vandaag overleden Shane MacGowan en kocht The Crock of Gold. Heb 'm grijs gedraaid - voor zover een cd dat van zichzelf al niet is - mijn kinderen dansten op de muziek...

In datzelfde 1997 zag ik de BBC-documentaire The Great Hunger. Door dit portret van de zanger groeide mijn fascinatie. Tot mijn vreugde ontdekte ik vanmiddag dat deze op JijBuis is te vinden, zie hier met daarin prachtige vertolkingen van zijn werk door Christy Moore, Sinéad O'Connor, Nick Cave en Ronnie Drew. Door het zien ervan vermoedde ik indertijd dat iedere maand zijn overlijdensbericht kon binnenkomen. Wat dat betreft heeft hij het nog lang volgehouden.

De eerste drie nummers hebben 'Paddy' in de titel en de trotse Ier MacGowan had dat eigenlijk in ieder nummer willen doen, las ik in die dagen. Daarmee hebben we de meeste boosheid gehad maar de humor en levenslust blijven. Veel snelle nummers afgewisseld door langzamer werk, soms een snufje country (yippy I o, yippy I ay in Céilídh Cowboy) of zelfs reggae (B&I Ferry), dub (St John of Gods) en nationalistische kinderliedjes (Skipping Rhymes).

The Popes, zes man sterk, spelen geïnspireerd en passen zich lenig aan aan de sfeer van de diverse nummers. Banjo, fluit, accordeon en viool vormen het melodieuze contrast met MacGowans vrij monotone maar pakkende voordracht, met soms gastmuzikant Ed Deane op lapsteel en Spaanse gitaar. Eenmaal is het instrumentaal en wel met banjominiatuur Maclennan.
Pas hierna ben ik The Pogues gaan ontdekken. Desondanks blijft dit mijn favoriete album met MacGowan. De 5 sterren die ik geef zijn dan ook oprecht voor de muziek en niet mede gestimuleerd door zijn overlijden.
Favoriete nummers noemen? Ik vind ze allemáál heerlijk, juist door de mengeling van stijlen en tempo's. Wel speciale aandacht voor het verhaal in Paddy Public Enemy No. 1 over Dominic McGlinchey, voormalig lid van de Provisional IRA en de Irish National Liberation Army, die spijt kreeg en in 1994 zelf werd vermoord.

Het cd-boekje bevat niet alleen de teksten, maar ook enkele fraaie kunstwerkjes en foto's, waarbij één van zijn moeder als jonge vrouw. In 2020 verscheen een volgende docu over de man, vernoemd naar dit album. Hier de trailer.

"Do you know where hell is? Hell is in hello," liet MacGowan roadie Charlie MacLennan zingen op slotlied Wanderin' Star met een diepe stem waar zelfs Johnny Cash jaloers op zou zijn geweest. A farewell to you dan maar, meneer Shane. Dank voor de mooie muziek; f yez all.

Mooi beschreven Ronald!

Weet nog dat ik hem in 1998 in de Melkweg heb gezien. De eerste 5/6 nummers kwam er nauwelijks tekst en zang uit Shane, zich staande houdend aan de microfoonstandaard. Zijn band (The Popes) keihard werkend om er nog iets van te maken. Toen haalde zijn manager hem van het podium, en Shane bleef zo’n 10 minuten weg, terwijl The Popes de ene na de andere instrumental inzette. Na 10 minuten kwam Shane het podium weer op, en ik weet niet wat hij in de tussentijd heeft gekregen , maar ineens was hij wel in staat om de teksten te herinneren en te zingen (nou ja voor zijn doen dan, want van zijn stem was toen al niet veel meer over). Werd nog een mooi feest…….