Abigor - Leytmotif Luzifer (2014)

Abigor sluisde altijd in de zwartgeschroeide slipstream van de Noorse collegae mee. Het leverde wat mij betreft albums op die niet al te origineel waren doch voldoende genietbaar om de zwarte vlam in het perverse binnenste brandende te houden.

Zo dreven Nachthymnen en Supreme Immortal Art op dezelfde diabolische golven als Emperor en Satyricon. Het latere Fractal Possession haakte in op de post apocalyptische en industriële golven die links en rechts om zich heen grepen. Het gloednieuwe Leytmotif Luzifer heeft het vizier weer op Frankrijk gericht. De dodelijke precisie van bands als Deathspell Omega en aanverwanten dient als mal voor deze ambitieuze overlevering. Ambitieus omdat er een ingewikkeld filosofisch concept aanvast hangt over zeven verleidingen van de mensheid. En ambitieus omdat de nieuwe zakelijkheid van de moderne black metal tot in de perfectie beheerst wordt. Zo groeit Abigor mee met de tijd.

De kille tentakels van Leytmotif Lucifer kruipen vrij snel naar het strottenhoofd. De verstrengeling is beklemmend en blijft beklemmend. Stukken als Stasus en Indulgence gummen gedachten aan genrevoorbeelden vrij snel uit met stevige muzikale uitdagingen en bovenal een duistere Bijbels aandoende atmosfeer.

Het geheel komt ook nog eens in een schitterend pakket met fantastisch artwork. Zo kun je zomaar weer wedijveren met de nieuwste van Mayhem. Al is die laatste net een tikkie uitdagender. Leytmotif Lucifer is onder aan de streep gewoon een uitstekend stuk nieuwe black metalzakelijkheid.