Envy - All the Footprints You've Ever Left and the Fear Expecting Ahead (2001)

Laten we eens even lekker sentimenteel doen: af en toe kan ik wel janken als ik Envy draai. Niet omdat ik 't zo verrekte slecht vind, of omdat men de pijngrens zo akelig dicht benadert (hoewel ze wel degelijk vrij noisy kunnen klinken) - nee, de pure schoonheid doet mij zo soms bijna in tranen uitbarsten. Hemeltergende melodieën, overweldigende uitbarstingen, dat doet men goed - je zou het bijna emo noemen, maar daarvoor tappen deze Japanners toch net uit een te extreem (en te weinig self-pity-end en jankerig) vaatje. Sinds jaar en dag brengen zij een ijzersterke mengeling van hardcore en screamo, met een snufje post-rock om het geheel af te maken. De post-rock sluipt overigens steeds meer de sound van deze band binnen, maar op dit All the Footprints... is daar nog niet bijster veel van te merken. Op het recentere werk is de invloed van Mogwai, zowel fans als idolen (als distributeurs, via Rock Action) van Envy, veel beter te horen.

In ieder geval, vandaag hebben we het hier dus niet over. Vandaag hebben we het 'gewoon' over deze plaat. Het eerste nummer wat ik ooit van Envy hoorde, Lies and Release form Silence, vond ik op Epitonic.com. 'A massive wave of crushing hardcore from Japan', werd er vermeld. Als destijds nog groot hardcore-adept met een voorliefde voor het culturele erfgoed van Japan was mijn interesse begrijpelijk genoeg onmiddelijk gewekt. 'Hardcore' bleek de unieke en krachtige sound van Envy echter veel te weinig eer aan te doen - ik heb tot op heden nog geen enkele andere hardcore band die dermate krachtig en ijzingwekkend mooi klinkt als dit Envy.

In ieder geval sloeg Lies... in als een bom, en dit volledige album was dus vlug besteld. Een geniale aankoop, kon ik al gauw concluderen. Zanger Tetsuya schreeuwt zijn longen kapot over de overweldigende en simpelweg schitterende songs; ik heb geen idee waar 'ie het over heeft (meneer schreeuwt immmers in het Japans), maar dat is verre van een gemis; ik begrijp 'm volledig. M'n pogingen om de muziek te beschrijven staak ik verder - gewoon gaan hóren, zou ik zeggen.

Hoewel dit erg op Orchid lijkt, maakt het toch iets minder indruk op mij. Mischien omdat het hier iets minder chaos is? (maar er is nog steeds een heleboel chaos op te vinden) Mischien omdat er stukken zijn waar alleen maar met gitaar en zang op staat? Mischien ook wel omdat Orchid al zo veel indruk heeft gemaakt?

Maar nog steeds heel leuk, behalve als ze in het Japans(?) gaan zingen, wat een stomme taal is dat . Maar nietemin geef ik het een 4*, zeker even gaan beluisteren als je Orchid goed vind .

De vergelijking met Orchid is best te begrijpen; beide bands zijn immers screamo. Ik vind echter dat Envy één en ander toch net een pak beter doet. Envy is inderdaad net iets minder chaos (hoewel men wel degelijk godsgruwelijk hard uit de hoek kan komen, hoor Left Hand), maar dat wijt ik meer aan vakmanschap en betere productie dan aan minder muzikaliteit. Envy is gezegend met een zeer strakke ritmesectie die het onderste uit de kan haalt; de rest sluit hier verder dermate goed op aan dat er sprake is van een klein muzikaal wonder. Envy zoekt overigens ook inderdaad rustpunten, maar dat mag gerust een forte worden genoemd. Men verzandt verder niet in cliché hard-zacht oefeningen en weet gewoon een ongelooflijk mooie én brute plaat neer te zetten.

En Japans, da's toch geen nadeel? Een geweldige (erg Westers klinkende taal) die zich ook uitermate goed blijkt te lenen voor de harde genres. Leuk dat je Envy trouwens geprobeerd hebt, dat kan zeker geen kwaad. Dát zouden meer mensen moeten doen!

Mischien vind ik het wel stom klinken omdat je het nooit hoort, en mischien als ik deze vaker hoor dat ik meer gewend raak aan die Japanse zang.

Woeioei wat een retestoere muziek.

ja dit is echt erg goed...beste envy album naar mijn smaak.

Ik weet het niet hoor met Envy.

Aan de ene kant vind ik het ontzettend goede, pakkende screamo.. Aan de andere kant vind ik de onverstaanbare, eentonige zang geen pluspunt. Dus na een aantal nummers slaat de verveling toe, vooral omdat die teksten niet te begrijpen zijn.

Dus Sxesven, heb je misschien nog andere goede tips die in het zelfde straatje zitten (bombastische screamo, beetje postrock etc.)??

Poe, dan is Envy toch wel een redelijk unieke band - vooral wat betreft het post-rock element. En verstaanbare screamo, dan beland je toch al gauw bij softere emo. Misschien kun je iets met Amanda Woodward (Envy-light, maar Frans en net zo onverstaanbaar), Neil Perry (wat lichter), Saetia (klassieker) of Yaphet Kotto (hebben ook een split met Envy uitgebracht, maar net zo schreeuwerig)? Nieuwere Envy kun je misschien ook wel waarderen (Insomniac Doze). En ik weet niet hoeveel screamo je kent, maar het Level Plane label is het wel waard om uit te checken. Veel (heel veel!) geweldige emo en screamo, ook de wat lichtere dingen. Hoop dat je er wat aan hebt.

Check overigens eens fourfa.com, een erg handige website met daarop zat goede emo en screamo tips!

Bedankt voor de tips!
Zo kan ik weer even vooruit

Toch nog leuk dat er mensen zijn hier die naar de echte screamo luisteren.

Dit doet me erg denken aan de beste momenten van ...And You Will Know Us by the Trail of Dead - Source Tags & Codes, dit is op het eerste gehoor iets razender en overtuigender. Eigenlijk gewoon behoorlijk indrukwekkend. Zeker gezien de subtiliteiten die onder het geraas schuil gaan.
Ik begin eens met 4 sterretjes.

...en langzaam kruipt deze plaat naar de hoogste waardering. Ik vind dit de beste Envy-plaat. De postrockstukjes hierop zijn nog functioneel en goed in de songs geïntegreerd, op de platen hierna (alhoewel die niet misselijk zijn) kregen ze mij te veel de overhand en werden een doel op zich. Maar All the Footprints You've Ever Left and the Fear Expecting Ahead is pure samengebalde energie. Echt prachtig hoe de plaat maar blijft voortdenderen zonder een moment te vervelen of aan intensiteit te verliezen. En tegelijk is het allemaal superbeheerst. Heel bijzonder. De zang van Tetsuya stuwt deze plaat helemaal naar een hoger plan, je hoort dat er een heel scala aan emoties in zijn razernij verwerkt zit. En hoewel ik misschien tien woorden Japans spreek, komt het toch heel erg aan allemaal.
En de plaat is nog steeds groeiende, dus ik zie hem nog wel eens op de 5* eindigen!

Al ben ik niet zo'n screamo fan, dit is toch best lekker!



En juist de Japanse zang vindt ik tof!

Lies and Release from Silence, wat vet zeg . Herkende m gelijk weer nu ik de cd opzette, hoogtepuntjje gister..

Nadat ik deze van de zomer een aantal keren heb gedraaid heb ik hem een tijdje laten liggen. Nu net weer beluisterd en kom eindelijk tot een beoordeling. Ik vind dit een sterk album waarop herrie en subtiliteit hand in hand gaan. Sterke riffs met daartegenover heerlijke melodieën en goede screams en cleane zang, al hoeft dat van mij niet altijd, met name het langere cleane stuk op Mystery and Peace had van mij niet zo gehoeven. Het tegelijk zingen en schreeuwen is daarentegen weer geweldig. Zo zijn beide kanten van deze band eigenlijk in evenwicht op deze plaat, er zijn mooie melodieën te ontdekken maar tegelijkertijd is het ook erg lekker. Al met al een heerlijk album dus die een heel dikke 3,5* krijgt. Het zit niet ver van de 4* af, ik zeg niet dat dat niet nog kan komen. Bedankt nog voor de tip, sxesven!

Dit is toch wel bijzonder goed. Prachtige melodieën en heerlijke herrie. Halfje erbij.

Ik had hier hoge verwachtingen van maar het is toch te veel van hetzelfde geschreeuw, dat op het laatst gaat irriteren. Ik geef de voorkeur aan de prachtige EP Abyssal waarop de nummers meer in balans zijn.

Probeer A Dead Sinking Story eens, die heeft meer afwisseling en rustige stukken.

Ik vind dit een vermakelijk album. Het is sfeervol, de screams zijn heerlijk en instrumentaal zit het goed in elkaar. Toch heb ik niet dat ik denk ik moet dit album blijven draaien en daar zit voor mij wel het verschil in waardering. Vooral leuk om eens gehoord te hebben.