Milosh - iii (2008)

Mike Milosh zoals deze artiest volledig heet komt uit Canda en is begonnen als klassiek geschoold cellist. Daarnaast schijnt hij een groot Neil Young-fan te zijn en heeft hij veel affiniteit met jazz. In zijn eigen muziek horen we dat allemaal niet echt terug. Hier is sprake van sensuele electro-folk: een warme sfeer waar de zang mede verantwoordelijk voor is en zeker ook de cello die wel degelijk hier en daar opduikt op het bedje van knisperende electro. Het is een mooie combinatie die de aandacht goed weet vast te houden (Another Day).
Ook piano en gitaar worden niet vergeten. Ten tijde van het verschijnen van de 2 voorgangers van dit album werd Milosh dan ook wel eens vergelijken met uiteenlopende artiesten als Radiohead, Depeche Mode, Cocteau Twins, Jamie Lidell, Brian Eno en zelfs R&B crooner D'Angelo. Zelf zoek ik het meer in de cd's binnen dit genre die ik ken zoals daar zijn Keramick & Lobo, Tunng en Electric President.
Helemaal nieuw kan ik het dus niet noemen laat staan verrassend en misschien zit daar ook wel het probleem voor mij. Hoe mooi het album ook is, vooralsnog weet het me niet voor de volle 100% te overtuigen. Geen eindejaarslijstjesvoer zullen we maar zeggen. Het is me soms net even te braaf en té geschikt voor etentjes met de familie of zelfs de slaapkamer en dat lijkt me niet helemaal de bedoeling geweest, althans niet met dit soort muziek.

mooie warme plaat met een fijne vocaal. geen partyplaat nee, maar wel een album vol mooie liedjes. draai hem toch regelmatig.

Zojuist via de Luisterpaal beluisterd en ik moet zeggen dat dit een erg vermakelijk album is. Lekker rustgevende muziek, niet al te druk. Gewoon perfect voor een dag waarop niet veel te beleven valt en je zelf ook niks wilt doen, bijvoorbeeld een zondag of zo, heerlijk.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

Nee, inderdaad, geen druk album, en luistert goed weg. Alleen spijtig dat ik 'onelektronische' details van op zijn voorganger 'Meme' op dit album mis - ik denk dan pakweg aan het gitaartje in 'My Life', track 8. Zulke dingen brengen er wat meer drive in... Echter niks te klagen over de manier waarop Milosh zijn stem weet te etaleren in de liedjes, 't sluit goed aan bij de songstructuur!

Een Plug Research album (interessant) verspreid door !K7 (leven die nog????).
Neigt helaas iets teveel naar lounge voor mijn smaak. Maar paar hele sterke nummers (Gentle Samui!!!!) laten het album toch op een redelijke voldoende eindigen.
Eigenlijk voornamelijk gekocht vanwege de androgyne stem van Milosh (okay in combinatie met het mooie hoesje).
Jammer dat ie er vaak een beetje mee te veel zeur-zingt.
Beetje meer Antony-dramatiek had wel gemogen.