André Hazes - Want Ik Hou van Jou (2000)

lekkere plaat van hazes , eigenlijk zijn laatste goeie .
mijn favo; ga , eenzaam zonder jou , want ik hou van jou.

Nu , de opvolger, is ook zeer de moeite waard en wordt goed gewaardeerd. Zelf vind ik Strijdlustig, die daarna kwam, trouwens ook niet verkeerd.

Ik zie trouwens net dat je Nu ook hoog gewaardeerd hebt.

De opvolgers van dit album zijn mogelijk beter. Heb ze eens tegelijk gekocht en vond dit de minste. En nu er even de nodige hazes albums gedraaid worden springt het album er niet speciaal uit. Mijn Gevoel uit '97 is mooier.

De voorgangers “Zonder zorgen” en “Mijn gevoel” uit 1996 en 1997 zijn geliefd bij fans, maar voor het grote publiek was dit album, in de nasleep van de documentaire “Zij gelooft in mij”, begin 2000 een hernieuwde kennismaking met André Hazes.

Het album opent met een remake van “Zij gelooft in mij”. Het is meestal geen goed idee klassieke nummers opnieuw op te nemen, maar in dit geval is de remake zonder meer de definitieve versie. In de oorspronkelijke versie uit 1981 klinkt het Country & Western origineel van Kenny Rogers nog door. Deze versie is Hazes van de eerste tot de laatste noot. Alleen de titel en de onderliggende akkoordprogressie herinneren nog aan het origineel. Het arrangement, de frasering en de sound zijn helemaal Hazes.

“Eenzaam zonder jou” was de tweede single en is ook redelijk bekend. Het werd niet zo heel lang geleden door Trijntje Oosterhuis opgenomen voor een album met fraaie Nederlandstalige covers. “Ga” is een mooi en sterk nummer dat André zelf graag als single uit had willen brengen. Verder vallen “Laat me gaan”, het titelnummer “Want ik hou van jou” en “Laat me even” op. Alle drie werden speciaal voor André Hazes geschreven door Rosetty, harpiste bij het Metropole orkest.

“Terug bij mij” is een mooi gezongen power ballad. Het is ongelofelijk dat Hazes, die tegen de 50 liep, na zo veel bier en sigaretten nog zo goed kon zingen. Live ging dat de laatste jaren niet altijd even goed, maar met tijd en rust in de studio mag het resultaat er wezen. Het hoog is indrukwekkend, zuiver en krachtig. Bovenal klinkt hij echt en doorleefd.

Mindere tracks zijn er ook. “Voor altijd bij jou” is een wat flauw aftreksel van “Together again” en “De vakantie van deze eeuw” is wat mij betreft ook geen favoriet. “Ik ben zo eenzaam” is mooi gezongen, maar na “Eenzaam zonder jou” een beetje teveel van hetzelfde. De overige tracks, in het bijzonder “Ik heb stiekem je dagboek gelezen” en “Koning van het plein” zijn vintage Hazes. Met “Ik bel” er een traditioneel luchtige afsluiter met een knipoog.

Alles bij elkaar is dit mooi en ook mooi opgenomen en vormgegeven album van André Hazes dat de laatste en helaas korte fase van zijn carrière in zou luiden, en zich zonder meer kan meten met de hoogtepunten uit de vroege jaren 80.