Aṣa - Bed of Stone (2014)

Teleurstellend na Beautiful Imperfection. Meer richting pop, en nog minder Afrikaanse invloeden (wat ik juist het leukste vind aan Asa). Grateful vind ik wel aardig.

Asa, dat was toch die leuke zangeres uit Nigeria met de vrolijke blik, vlechtjes en olijke bril? Jazeker, dat was Asa tijdens haar zelfgenoemde debuut uit 2007. Een overtuigend debuut moet gezegd worden. Echt mooi werd het met opvolger Beautiful Imperfection uit 2010. Haar nieuwe plaat is al een tijdje uit en eigenlijk wat aan mijn aandacht ontsnapt. Die aandacht kreeg het toch en daarom nu deze recensie.

Wat mij altijd bij is gebleven aan Asa is haar warme stemgeluid, kristalhelder met een warm heesje. Die horen we meteen terug op opener Dead Again. Muzikaal is Asa een combinatie van funk, soul en wereldmuziek. Daarin gaat in de opener wel een andere kant op. Dit is namelijk meer een popliedje, met hitpotentie. Want het zit zeker goed in elkaar. Een stuk herkenbaarder, naar ouder werk, wordt het met Eyo. Dit nummer zorgt instant voor gezelligheid. Een bijzonder sfeervol nummer.
De eerder genoemde wereldmuziekinvloeden horen we duidelijk terug op Satan Be Gone. Ondanks dat valt me nu al drie nummers op dat de muziek over het algemeen een stuk toegankelijker is dan gewend. Asa gaat duidelijk een stuk meer de popkant op met deze nieuwe plaat.
Titeltrack Bed of Stone wekt bij mij andere associaties op. Namelijk die met zangeres Laura Mvula. De zanglijnen, de muzikale omlijsting, het is er allemaal in terug te horen. Leuk, maar wellicht niet al te origineel. Dat kan ook gezegd worden over de popballad Moving On. Een stuk interessanter en veel meer Asa wordt het door Afrikaanse invloeden gedreven Grateful. Sterk nummer is dit.
Een stuk minder is dan weer het saaie Society. Zo wisselt het van nummer tot nummer hoeveel kwaliteit we te horen krijgen. Dat is ook zo omdat How Did Love Find Me weer erg mooi is, net als Ife trouwens. Daarentegen is Situation weer veel te standaard, te simpel. Dan pakt ze het wel weer goed op door de muzikale omlijsting van New Year. The One That Never Comes is dan helaas weer wat saaitjes. Net als het wel wat meer uptempo Sometimes I Wonder.
Het album sluit uiteindelijk af met Shine Your Light. Bij dit nummer is de productie wat meer aanwezig en horen vooral meer soul in de stem van Asa. Maar dat kan toch allemaal het album niet meer redden. We zitten met de plaat echt in een achtbaan. Nummer voor nummer gaat het af en aan. Dan weer leuk, mooi, origineel om vervolgens wat saaitjes en te simpel over te komen. Het lijkt wel of Asa wat inspiratie mistte. Ik mis deze op Bed of Stone in ieder geval wel bij haar.

(bron: Opus de Soul)

Ik vind het een prima album met hoogtepunten: How Did Love Find Me, Ife en het titelnummer Bed of Stone. Mooie stem, goede nummers.