Richard Dawson - The Magic Bridge (2011)

Vuig, soms wat lomp aandoende gitaar, een lompheid die wat aan Bill Orcutt doet denken (verder ken ik niemand in een mogelijk bestaande scene), met als bespeler een geëmotioneerde zanger met een ongecontroleerde, soms nét wat te luide stem.

Soms slechts gitaargetokkel, maar de liederen beklijven toch het meest: bv. Wooden Bag, waarin hij, zo stel ik me voor, een ode brengt, zij het via een omweg, aan een leuk, door hem begeerd meisje. Of 'Man Has Been Struck Down by Hands Unseen', waar het refreintje zo heerlijk nazeurt na beluistering. 'Byyy haaands uuunseeeheeeeeeeen!'

Richard Dawsons zang- en speelstijl is op een of andere manier zó hardnekkig dat 'ie permanent blijft sluimeren in je muzikaal brein - als kalkaanslag in je kunstzinnige wasmachine. Maar dan positief.

Geweldige plaat van geweldige man.

Ontzettend pure en eerlijke muziek die door merg een been gaat. Misschien niet altijd even zuiver, maar wel altijd indrukwekkend. De muziek en zang weet van diep te raken.
Deze plaat is iets toegankelijker dan de opvolger denk ik, maar ook die is zeker aan te raden.

Daarbij een van de aardigste mensen die ik ooit heb mogen ontmoeten, wat hou ik van deze man.
Morgen ga ik zijn nieuwe plaat eens lekker draaien

Met zijn stem zoekt hij vaak de grenzen op om niet te zeggen dat hij niet altijd toonvast zingt en zijn gitaar is allesbehalve gelikt klinkend om maar niet te zeggen dat ze soms wat ontstemd klinkt en ik vind het heerlijk. Goudeerlijke muziek die mijlenver verwijderd is van eender wat ze op de radio draaien, net zoals een klein donkerbruin café waar de gezelligheid vanaf spat naast een Starbucks waar de steriliteit vanaf spat. Bent u op zoek naar de zoveelste singer songwriter met alle octaven halende stem en loepzuivere gitaren; gaat u gerust verder. Wenst u muziek die gewoon eigenwijs haar ding doet en die wordt gespeeld aan de zijlijn van onze maatschappij wars van eender welke trends dan is dit misschien wel je ding...