IQ - The Wake (1985)

Gedateerd album dat in zijn tijd een sleutelplaat was in de neoprog (de symfo lag werkelijk op zijn gat). De manier waarop in openingsnummer Outer limits het orgeltje binnenvalt, moet je horen om het te geloven .

Maar voor de (neo)progliefhebber en voor anderen voor wie 'gedateerd' niet meteen een scheldwoord is, bevat het album genoeg moois: naast genoemde Outer limits zijn wat mij betreft The magic roundabout en Widow's peak de beste nummers. The thousand days eindigt met een atmosferische keyboardpassage zoals we die ook later bij IQ nog vaak aan zullen treffen. 3½*

Dit album is in mijn ogen sterk beinvloed door de new wave van begin jaren 80. Het heeft eenzelfde soort broeierig sfeertje dat die muziek ook zo vaak kenmerkte. Erg donker album dat

Maar om dit een sleutelplaat te noemen gaat me te ver. Op neoprog gebied waren er maar 2 sleutelplaten en dat is het debuut van Marillion en vervolgens hun Misplaced Childhood. Vanaf dat moment zie je dat veel labels, groot en klein, het nodig vinden om neoprog bandjes te tekenen (Pendragon bij EMI, Pallas bij Harvest, Twelfth Night uiteindelijk bij Virgin).

Dat klinkt alsof je het een slechte zaak vindt.

Nee, het is meer een illustratie van hoe platenmaatschappijen denken. Als iets een hit word dan zie al gauw dat dit door concurrerende platenmaatschappijen word "nageaapt". Je word dan ineens overspoeld met releases in een bepaalde stijl, met een bepaalde gimmick. Resultaat is dat het algemene publiek het al snel weer uitkotst en op zoek gaat naar iets nieuws. Is echt een al maar voortdurende cyclus.

Het succes van Marillion was niet meer of minder dan een puur geval van mazzel gecombineerd met een portie hard werk. De band had zich uit de naad gewerkt d.m.v. optredens en daarmee een schare fans opgebouwd. Die zorgden voor het vroege succes met Script For A Jester's Tear. Vervolgens kregen ze de mazzel dat ze met een liedje op de proppen kwamen (Kayleigh) dat het niet alleen in Engeland goed deed maar juist in heel Europa en ook in Amerika. Maar als je naar de albums uit die tijd van hen luistert zul je zien dat het echt een uitzondering was en dat de rest van het materiaal toch wel wat doorwrochter in elkaar stak en niet in de categorie "hap-slik-weg" valt (en dat is nodig om aan te slaan).

Toch voor mij een klassieker in de progrock. De voorganger, Tales from the Lush Attick, was nog wat onevenwichtig, dit album is volwassen. Sleutelalbum gaat misschien wat ver, met nummers als Outer Limits, The Magic Roundabout en Widow's Peak is dit één van de hoogtepunten van de tweede generatie symfo.

Gelukkig is de zanger later wel beter van stem geworden. Ook sterkere platen nadien gemaakt. Toch wel leuk voor af en toe.

idd, progklassieker. 4,5 ster

De eerste keer dat ik dit album luisterde vond ik er maar weinig aan. Maar omdat ik IQ kende van een paar nummers die ik erg vet vond, heb ik het album toch nog maar een paar keer geluisterd. Hoe vaker je hem luisterd, hoe vetter hij wordt. Beste nummers: Widow's Peak en Headlung. 4 sterren

nou heel veel later pas in mijn opinie, dat had waarschijnlijk meer met de sleet op zijn stembanden te maken dan met een andere manier van zingen. Maar goed toch een aardig album met de nodige goede instrumentale passages.

Absolute klassieker binnen de symfo en ook wel de beste plaat van deze band, gezien hoe jong de gasten toen nog waren.

Productie is mat, samenspel is soms rommelig, Peter zingt soms vals en de synths klinken blikkerig.
Allemaal elementen die deze plaat heel puur en eerlijk maken. Het bewijs dat symfo niet overgeproduceerde gelickte studio-gefriemel hoeft te zijn.

Mike Holmes en Paul Cook zijn topmuzikanten en laten horen dat ze binnen de nieuwe lichting symfo-bands tot de beste behoren.
Oorspronkelijke bassist Tim Esau is de grtoe ster hier. Hij speelt met gemak op de Musicman of de fretloze bas. OP The Maigc Roundabout laat hij zien wat hij allemaal in huis heeft.

Martin Orford moet nog duidelijk groeien als muzikant. Vanaf Ever is zijn ster rijzende.
Dit is het laatste jaren tachig album met Peter. Hij zal pas vanaf 1994 terugkomen. Ik vind in tegenstelling tot velen hem in zijn beginperiode bij de band helamaal geen slechte zanger. Hij is een pure en zeer gevoelige zanger. Niet zo'n perfecte schoolknapenkoor zanger zoals de symfo er zovelen heeft.
Hij ontwerpt ook de hoezen (net als Geoff bij Twelfth Night).

Een meesterwerk deze plaat.

Nah... dat kan haast niet want het was echt een heel opvallend omslagpunt. Zijn zang was in de post-Ever periode af en toe nog best wel shakey live maar ergens in de periode pre-Subterranea sloeg dat in eens om. Ik denk dat er een paar factoren zijn geweest die daar bij geholpen hebben:

- in-ear monitoren
- het gebruik van zangeffectapparatuur (voor bepaalde effecten op bepaalde momenten)
- en ik denk dat hij toen toch wat zanglessen heeft genomen omdat z'n techniek gewoon beter werd.

Voor mij toch het allerbeste album dat IQ gemaakt heeft. Retespannend van begin tot eind. Zang en keyboard mischien wat minder gelikt dan op Ever en de daarop volgende albums, maar het draagt alleen maar bij aan de grandioze sfeer. Een van de allerbeste neo-prog albums,een must have voor elke progger. Hoogtepunt blijft wel als de gitaar opdoemt in widow's peak.

Dit is een prima album aar er zijn denk ik hier ook nog al wat versies van als ik naar de bonusnummers kijk.
Ik heb er een met 8 nummers.Kan een hoesje niet goed vinden anders had ik nine in a pound is here ook toegevoegd.
Weet ook niet of die origineel is uitgebracht trouwens

Een van de allereerste elpees, die ik ooit gekocht had...

Ik vond het waanzinnig om dit horen... Ik was al wel zeer vroeg in mn leven bekend met Marillion... Maar het avontuurlijke van IQ, daar kon een Marillion (vooral met kluns Mick Pointer) niet tegen op...

Helaas bleef het bij IQ voorlopig bij deze plaat, want hierna brak wel een periode van onzekerheid en pop-gerichte albums aan...

Ik ben ze dan ook pas weer, ten tijde van Subterranea weer gaan herontdekken...

De sound van deze low-budget plaat is soms erg erbarmelijk en rommelig, maar de composities en het spel is fenomenaal...

Corners vind ik niet zo'n boeiend nummer, maar de rest van de songs, zijn wel de beste van IQ, vind ik...

Samen met Live and Let Live van Twelfth Night, mijn favoriete Neo-progplaten (toentertijd, gewoon nog symfo geheten)...

De jubileum-editie bevat mijns inziens toch iets te veel van het goede. Twee schijfjes vol met alternate takes en demo's, van mij had het niet gehoeven en ook de soundbites op de vierde schijf zijn niet allemaal even interessant. Wel interessant zijn de toevoegingen van Dans le Parc du Chateau Noir, en met name van de interviews (al zijn de vragen soms niet echt om over naar huis te schijven, leert het toch een hoop over prog in de jaren '80 en over IQ.)

Het album zelf is goed (aardig concept), maar ik heb hun latere werk toch altijd meer kunnen waarderen.

Doorsnee progalbum dat nergens in uitblinkt. Te weinig groots om te imponeren, te weinig kleinschalig om gevoelig te zijn (maar wanneer is prog nou kleinschalig? ). Glijdt langs zonder te irriteren, maar ook zonder op te vallen.

Zeg je dit nu echt om te trollen, of meen je het?

Standaard progalbum?

Dit is het begin van de Neoprog...

Euh, dan moet je toch echt wel ff een paar jaar terug in de tijd hoor naar de begintijd van zowel IQ (en de voorganger The Lens), Marillion en Pallas en natuurlijk Twelfth Night.

Je kent me ondertussen, dus je weet dat ik die platen ook ken en heb.

Maar om The Wake nou af te doen als standaardprog ging me een straatje te ver.

Op Progarchives staat deze heel erg ver bovenaan. En dat aan de hand van users (allemaal proggers, dus verschrikkelijke muggezifters).

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band was destijds een revolutie, klinkt nu ook niet speciaal. Om maar even een voorbeeld te noemen. Er zijn zoveel albums die (al dan niet door latere klonen) niet meer speciaal klinken. Of iets nou eerder of later is, heb ik een kind dood aan. Zo kunnen we ook wel bonuspunten geven aan de eerste holbewoner die ritmisch op een steen sloeg met z'n knots.

Maar als je er op staat wil ik "Doorsnee progalbum" best wijzigen in "Revolutionair progalbum dat z'n glans wel verloren heeft" of iets in die strekking. Bottom line is dat ik dit niet bijzonder vind.

Deze albumhoes blijf ik altijd zien als ode aan Peter Gabriel tijdens de Genesis periode.
misschien is dat ook wel de opzet van IQ geweest.
Ik kan er natuurlijk ook totaal langs zitten.

Klinkt al stukken vriendelijker.

Dit album boeit me geheel niet. en de stem van Peter Nicholls is eigenlijk vervelend en irritant. Voor mij, gelukkig, bij latere albums, is die stem, aangenamer om naar te luisteren en beter geworden.

Gelukkig is Peter op Ever en de albums daarna beter gaan zingen. Geld trouwens ook voor de produkie. Aan de songs ligt het niet die staan als een huis. Misschien is het een idee om het hele album opnieuw op te nemen met de techniek van nu.

Liever een album met nieuw werk...

Daarnaast is dit hele album recent live gespeeld en uitgebracht, dus er is een versie van The Wake waarop we Nicholls' huidige zangkwaliteiten horen. Dat gecombineerd met de remaster vind ik het eigenlijk wel goed zo.

Verrek das waar ook ben er verdullemme zelf bij geweest in de Boerderij

Scherpe randjes hier en daar maar al bij al best een hele lekkere paranoia sound.

Aangenaam verrast. Ik had nog niks uit de beginperiode van deze heren. Doet veel denken aan de 70 periode van Genesis met Gabriel. Alleen klinkt de plaat wat rommelig, maar dat heeft ook wel zijn charme.