U.D.O. - Mission No. X (2005)

Udo's meest recente plaat (of althans op moment dat ik dit schrijf) en meteen ook wel zijn slechtste. De rek is er een beetje uit bij meneer Dirkschneider. De songs zijn erg saai en voorspelbaar (meer nog dan op de eveneens heel erg matige voorganger Thunderball) en op de momenten dat er iets nieuws word geprobeerd klinkt het gewoon belachelijk. Luister maar naar het nummer "Mean Streets" waar die arme Udo een heel erg zielige en lachwekkende poging tot rappen onderneemt (ja idd. Rappen!) en je begrijpt wat ik bedoel.

Verder tja...ook de teksten zijn er op die 20+ jaar niet erg op vooruitgegaan, en met lullige titels als Mad For Crazy, Shell Shock Fever en Primecrime on Primetime weet je dan ook genoeg. Kitsch van het ergste soort! Hoewel ik dit op voorgaande Udo platen nog best kon pruimen begint het nu toch wel langzaam aan een beetje te veel te worden.

Jammer dat hij voor dit plaatje die Accept reunie heeft laten schieten. Dan had ik liever daar nog een studio album van dan deze halfgare troep.

Vandaag zien liggen voor 5,99.


Gelukkig dat ik deze niet mee nam zeg zie ik zo!