Jacques Brel - Jacques Brel (1966)

Ietsjes minder dan de vorige, meesterlijke cd's, maar nog steeds een Brel en plein forme. Er zitten een aantal wat vreemde nummers bij die ik niet helemaal vat, misschien dat dat nog een positieve invloed kan hebben op termijn: Les Bonbons, Les Filles et les Chiens, Au Suivant,... Allemaal bekende nummers die ik altijd een beetje raar heb gevonden, maar wel interessant. Quand Maman Reviendra is een erg mooi nummer dat ik nog nooit eerder gehoord had.

Op de middelbare school hadden we een wat stoffige muziekleraar. Ik meen dat ie pijp rookte, hij had een baard en hij was wat traag.

Hij liet ons kennismaken met wat ik toen oude meuk vond. Les Bonbons van Jacques Brel was er eentje van. Dan ben je 14 jaar oud, vind je Prince te gek en moet je naar dat 'rare nummer' luisteren. Geeuwen dus.

Toch is het me wel altijd bijgebleven, dat dreinerige franse nummer Les Bonbons genaamd. Ergens heeft het toch een indruk achtergelaten.

In 1989 bracht Marc Almond zijn album Jacques uit met covers van Brel-nummers. Het was het begin van mijn Brel-ontdekkingen en Les Bonbons kwam ook weer bovendrijven. Het nummer zal altijd wel verbonden blijven aan die middelbare school muzieklessen, maar de liefde voor Brel is er zeker gekomen en nooit overgegaan.

Mooi hoe je leeftijd muziekbeleving kan beïnvloeden. Als ik dat op een koude, mistige dag als vandaag beluister kan ik er toch wel warm van worden. Daar is dan geen warme chocolademelk met slagroom voor nodig.

Een prachtig album met een aantal bekende klassiekers, waaronder Les Bonbons.

Niet zo sterk als die andere plaat uit 1966, daarvoor mist deze toch wat toppers als Jef, Fernand en Ces Gens-Là. Maar het blijft Brel, en ik heb best een zwak voor zijn energieke, intense manier van uitvoering (het is meer dan louter zingen, wat mij betreft). De man was zowel in het brengen van nijdige, gal spuwende nummers als aandoenlijke ballades erg goed, en dat is ook hier weer te horen.

3,5 sterren