Foxygen - ...And Star Power (2014)

Goed nieuws, en ook vrij onverwacht gezien al de perikelen van afgelopen jaar! Ik ben nooit zo'n voorstander van dubbelalbums, maar wellicht lukt het Foxygen om 24 nummers lang te beklijven.

Hier heb ik wel zin in, vorige album vond ik erg fijn!

Wat is 14 oktober nog ver weg zeg...

Eerste single How Can You Really klinkt alvast veelbelovend. Dat hoge niveau het hele album lang vasthouden zal wel niet lukken, maar als ze erin slagen hun weirde charme vast te houden, dan kan dit gewoon geen tegenvaller worden.

Valt niet tegen

First listen: First Listen: Foxygen, '...And Star Power' : NPR

Totaal richtingloos en weinig gestroomlijnd, maar dat hadden we natuurlijk zien aankomen. Feit is dat er weer een aantal geweldige stukjes muziek op plaat werden gezet (How Can You Really, Coulda Be My Love, Wally’s Farm, Brooklyn Police Station). Alleen jammer dat er soms meer gefreakt wordt dan er echt liedjes worden gemaakt. Vooral hierdoor zakt het album op het einde wat in.

Maar toch, leuke plaat!

Het album doet mij denken aan the smile sessions van the beach boys. Met leuke instrumentale tussenstukjes, mooie opbouw, een fijne jaren 60 sfeer. Een album dat je in zijn geheel moet horen, er zijn stukken dat ik werd meegenomen. Soms lijkt het een collage en dat is okay. Het had alleen fijn geweest als er ook een aantal goede nummers opstonden, dan had het zomaar een van de beste albums van het jaar kunnen worden.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Foxygen - ...And Star Power - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic van de uit Westlake Village, California, afkomstige band Foxygen pikte ik vorig jaar pas op nadat de plaat in menig jaarlijstje was opgedoken. Of het debuut van Foxygen echt een jaarlijstjesplaat is weet ik eerlijk gezegd nog steeds niet, maar het is absoluut een onweerstaanbaar lekkere plaat.

We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic is één groot eerbetoon aan de muziek uit de late jaren 60 en vroege jaren 70. Foxygen begint op haar tweede plaat bij The Beatles en komt via The Rolling Stones uit bij onder andere David Bowie, Roxy Music en Lou Reed. Daarmee is Foxygen zeker niet uniek, maar het knappe van We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic is dat de plaat klinkt als een vergeten klassieker uit vervlogen tijden en niet als de zoveelste aangename retroplaat.

We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic schaar ik daarom wel degelijk tot de memorabele platen van 2013, al kreeg de plaat door de late ontdekking nooit een plekje op deze BLOG. ...And Star Power krijgt dit plekje wel, al is het maar omdat ik uiteindelijk nog zoveel heb genoten van zijn voorganger.

...And Star Power is een buitengewoon ambitieuze plaat die twee cd’s beslaat en ruim 80 minuten muziek bevat. Dat is op zich al even doorbijten, maar Foxygen maakt het de luisteraar ook lang niet altijd makkelijk op deze nieuwe plaat. ...And Star Power klinkt rommeliger dan zijn behoorlijk strakke voorganger en verwerkt bovendien meer invloeden uit de psychedelica.

Ook op ...And Star Power eert Foxygen de muziek uit de late jaren 60 en vroege jaren 70. The Rolling Stones zijn nog altijd een belangrijke inspiratiebron, maar net als op We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic komen ook dit keer invloeden van The Beatles, Lou Reed, Roxy Music en David Bowie voorbij. Nieuw zijn de invloeden van Pink Floyd uit haar meest psychedelische jaren en hiernaast hoor ik op ....And Star Power veel van de geniale platen die Todd Rundgren in de jaren 70 maakte (Something/Anything? Uit 1972 en A Wizard, A True Star uit 1973 mogen wat mij betreft worden geschaard onder de beste en meest invloedrijke platen aller tijden).

Door alle psychedelica is ...And Star Power een stuk minder toegankelijk dan zijn bij vlagen zo aanstekelijke voorganger, maar voor de liefhebber van psychedelische popmuziek valt er veel te genieten op de nieuwe plaat van Foxygen. De band uit California maakt het de luisteraar overigens niet altijd moeilijk, want de plaat bevat ook licht psychedelische popparels die hier en daar al treffend zijn omschreven als outtakes van Fleetwood Mac’s Tusk.

...And Star Power is uiteindelijk een plaat met hoge pieken en diepe dalen. Een aantal tracks durf ik instant klassiekers te noemen, maar de plaat bevat ook tracks die ter plekke lijken geïmproviseerd en nauwelijks indruk maken.

Had Foxygen daarom niet beter kunnen kiezen voor één cd met de hoogtepunten van de twee schijven. Ik weet het eigenlijk niet. Op één of andere manier vormt de plaat nu een consistent geheel waarop de dalen bijdragen aan de pieken en vice versa. ...And Star Power sluit hierdoor nog beter aan bij de jaren 70; wat immers het decennium van totaal overbodige drumsolo’s van 15 minuten is.

Zo klinkt uiteindelijk ook ...And Star Power als een vergeten klassieker uit vervlogen tijden en niet als de zoveelste aangename retroplaat. Het zal nog wel even duren voor ik alle tracks op de plaat kan doorgronden en waarderen, maar als geheel krijgt ...And Star Power van mij nu al een prachtig rapportcijfer, net als de in Nederland zo ondergewaardeerde voorganger vorig jaar. Erwin Zijleman

Ik vraag me toch af of ik wel hetzelfde album heb geluisterd als Erwin boven mij. Ik ben het namelijk bijzonder vaak met hem eens, maar bij dit album hadden we volgens mij niet verder uit elkaar kunnen zitten. Met (grote) afstand het slechtste album uit 2014 voor mij. De recensie:

Foxygen deed het 2 jaar geleden ineens bijzonder leuk met hun tweede album "We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic". Een toffe mix tussen jaren '60 en jaren '70, maar zonder ouderwets of retro te klinken. Ook live deden de nodige verhalen in de rondte, maar dan vooral negatief. De band speelt slordig, frontman Sam Francis zou vooral erg irritant zijn en als geheel zou het lang niet zo goed zijn als op het album. Maar soms kwam de pure schoonheid wel naar boven. En nu is er dan de opvolger. En tot mijn grote schrik is het een dubbel-album met maar liefst 24 nummers en 80 volle minuten.

En dat is een onmogelijk lange zit. Het doet me wat denken aan de live-reputatie die ik in de introductie schetste. Soms hoor je werkelijk bijzonder mooie dingen. How Can You Really is een heerlijk zomers nummer, waarop de invloeden uit de jaren '60 en '70 overduidelijk aanwezig zijn. Mooie ondersteuning van de muziek met de piano, goed gezongen en een toffe gitaar solo. Ook volgend nummer Coulda Been My Love is erg (heel erg) mooi. Ingetogen met piano en zowaar een kinderkoor. Bijzonder rustig (in tegenstelling tot de rest van het album) en het mooiste nummer van het hele album.
Tegenover dit moois staan echter ook nummers zoals de Star Power serie. Hiervan is eigenlijk alleen deel 3 nog enigszins luisterbaar. De rest zit barstensvol tempo- en stemming wisselingen en de zang is meer gesproken dan echt zingen. Maar wat hier vooral opvalt is hoe vol het geluid zit met achtergrond-dingen. Mensen die nog door de muziek heen praten, andere wazige geluiden op de achtergrond en uiterst willekeurige instrumenten die een compleet andere melodie lijken te spelen.. Allemaal dingen die eigenlijk alleen maar afleiden. En dat is in veel meer nummers te horen. Hierdoor heeft het hele album het idee van een demo. Er zijn wat ideeën voor nummers, die in een spontane bui worden opgenomen (terwijl er nog mensen lekker zit te kletsen) en dat wordt zo op het album gezet. Hierdoor gebeurt het ook dat de zang soms net niet helemaal lekker zuiver is en het album eigenlijk alle kanten op stuitert zonder structuur. Een ander voorbeeld is Flowers, waarbij het lijkt alsof de band in een dronken bui de tekst aan het oplallen is, en deze soms nog vergeten wordt ook. Op Wally's Farm lijken de synthesizers vooral elkaar in de weg te zitten met dissonante geluiden en pijn in mijn oren tot gevolg.
De ideeën die te horen zijn, zijn overigens niet alleen maar slecht; er zitten zeker leuke stukjes tussen de enorme geluidsbrij. Helaas is dat vaak aan het begin van het nummer, waarbij het lijkt alsof de jongens de concentratie niet vol kunnen houden tot het einde van het liedje. Vaak ontaardt het dan in een raar afgeraffeld einde vol onhoorbare ellende.

Voor mij is dit een van de slechtste albums van het jaar. Het heeft zeker geen gebrek aan ideeën, maar vooral aan liedjes. Daarnaast duurt het album ruim 40 minuten te lang. Als alle schetsen waren uitgewerkt tot liedjes, had dit een heel bijzonder album kunnen worden. Nu is dat het ook, maar dan in negatieve zin.

Pat-sounds: Foxygen - ... And Star Power (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Altijd leuk dit soort verschillen. Zo ver zitten we meestal niet uit elkaar.

Mozes kriebel, als je commercieel zelfmoord wil plegen, moet dat dan op deze manier? Ik heb ergens gelezen dat de band een conceptalbum wilde maken met als thema dat de band tijdens de opnames werd gemindcontrolled door aliens of zoiets? En dat daarom de muziek steeds ontspoorde? Prima hoor, vooral doen als je dat leuk vindt. Maar vanaf nu wel zonder mij. Steeds als de plaat neigt naar een aardig in het gehoor liggend retroliedje (niets bijzonders, maar luisterbaar) wordt het ineens onderbroken door vrijwel onluisterbare Pink Floydgekte, overstuurde herrie en krakerige gedeelten. Een zeer bewuste teistering van de trommelvliezen maar het concept werkt voor geen meter (voor mij althans). Dit is hooguit een parodie op een conceptalbum en als dat daadwerkelijk je bewuste idee is, dan zul je inderdaad gedwongen in de marge bestaan, muziek makend voor de paar liefhebbers die dit wel willen begrijpen. Soms moet ik ergens aan wennen maar het idee dat ik bij herhaalde beluistering toch nog ineens een meesterwerk in ga ontdekken is ronduit belachelijk.
Kortom: ik haak af. een beoordeling in sterren blijft achterwege.

Ik daarentegen blijf dit plaatje steeds leuker en leuker vinden. Ik heb wel een zwak voor dat rommelige en chaotische, en ondanks de lengte van de plaat is de herbeluisterfactor vrij groot. Eigenlijk stiekem gewoon een van de leukste plaatjes van het jaar.

Tsja, waar begin je met een album als ...And star power? Met te denken aan 'We're only in it for the money' en te eindigen met een referentie aan 'Freak out'. De een vestigde er zijn reputatie mee (Zappa) en de ander wordt beticht van commerciële zelfmoord (Foxygen). Feit is dat dit album de luisteraar alle kanten mee uitsleept. Naar prachtige muziek en naar plaatsen waar ik niet hoef te komen. Dat maakt het ook weer erg mooi, want er valt veel over dit album te vertellen. Voor nu de sterren precies op de helft, maar het kan nog alle kanten op gaan in de toekomst.

Wo.

Het hele verhaal staat op WoNo Magazine

…And Star Power is schaamteloos te lang, schaamteloos rommelig en schaamteloos weird. Toch verdienen de mannen van Foxygen een medaille voor dit intrigerende, zich traag aan de luisteraar ontvouwende indierockmeesterwerk. In een genre dat zichzelf zo langzamerhand lachwekkend serieus begint te nemen, hebben zij de ramen weer even opengezet voor wat welgekomen frisse lucht.

Op dit knotsgekke album wisselt Foxygen eersteklas poppareltjes zoals ‘How Can You Really’ (beste nummer van het jaar voor mij) en ‘Cosmic Vibrations’ af met oorwurmen van het meer bevreemdende soort, zoals de duiveluitdrijvingspolka van ‘666’ en het disfunctionele kermisband-riedeltje ‘Wally’s Farm’. Gooi er nog een paar expres zo onluisterbaar mogelijke feedbackexperimenten tussen en je hebt een album als een zakje Smekkies In Alle Smaken. Het duurt even, maar wanneer dit album je beet heeft, laat het niet meer los. Dit is nu eens wat ze in het Engels ‘a satisfying record’ noemen.

Ah, kijk, dat had ik nou ook...

Briljante plaat, althans voor wie popmuziek niet al te serieus neemt.

En dan luisterde ik begin deze week voor het eerst naar 'Pom pom' van Ariel Pink. Over Zappa gesproken: 'Freak out'. Binnenkort ook in dit theater.

Net verhoogd naar de maximumscore. Heerlijk album waar ik maar niet op uitgeluisterd raak. Bizar, catchy, en vol humor. Die overambitie, dat speelse, het niets al te serieus nemen in combinatie met een gezond gebrek aan eerbied voor verwachtingspatronen van de pers, casual luisteraars en zelfs de fans, heerlijk vind ik het.

Je moet de grap wel een beetje snappen bij deze plaat. Dit album is in ieder geval helemaal niet zo richtingloos en nodeloos freaky als de indie-pers destijds beweerde. Er zit juist een heel fijne drive in And Star Power, en elk liedje is in essentie pakkend. Foxygen kiest echter voor een minder voor de hand liggende aanpak dan de 'kijk eens hoe goed onze songs zijn'-methode, namelijk de aanpak van: 'laten we, op een paar uitzonderingen na, vooral heel erg ons best doen om zo veel mogelijk mensen op de zenuwen te werken met wilde gitaarfeedback, onverwachte switches in stijlen, cheesy achtergrondkoortjes en bizarre tekstflarden'. Een beetje zoals de legendarische The Replacements deden in de jaren '80.

Sommige mensen, waaronder deze jongen, vindt dat soort speelse tegendraadsheid heerlijk.

Ik ben me ervan bewust dat ik het gevaar loop als een uitzettend elitaire lul over te komen met dit bericht. Nou, laat ik er dan meteen nog een schepje bovenop doen nu ik toch bezig ben: waarom hadden de alternative-liefhebbers de grap wel door bij The Replacements in de jaren '80, terwijl Foxygen door de relase van And Star Power juist wat in kwaad daglicht is gekomen bij de indiekids? Is de nieuwe generatie liefhebbers dan zo serieus geworden dat ze het niet meer kunnen hebben wanneer een band niet alleen de mainstream op de hak neemt, maar ook met de voeten van de eigen community durft te spelen? Of heeft de band echt gewoon te veel hooi op de vork genomen voor de meeste mensen?

Ik vind deze plaat in ieder geval oneindig veel boeiender dan van die perfect uitgekiende, opportunistisch modieuze, maar in 9 gevallen op 10 hopeloos saaie kijk ons eens indie zijn give the people what they want-albums die ik te vaak zie verschijnen. Als me dat elitair en lullig maakt neem ik dat er maar gewoon bij.

Ik ben vooral verontwaardigd over hoe dit album op internationale fora als RateYourMusic de grond wordt ingeboord, maar ook hier slechts een gemiddelde van slechts 3,33. Erg jammer. Hopen maar dat genoeg mensen hier binnen een jaar of tien een cultklassieker van willen maken. Ik zie het ergens best wel gebeuren, maar dat kan net zo goed wishful thinking zijn. De tijd zal het leren.

Heerlijk, zo'n tegendraadse mening
Ik ben nu in elk geval overtuigd om het album een kans te geven.

Ontzettend fijn bericht Nico! Hopelijk kan je tegendraadse platen net zo goed waarderen als tegendraadse meningen! Heel benieuwd naar jouw bevindingen!

Klein meesterwerk. Niet zo catchy en zonnig als de voorganger. Deze blinkt op een hele andere manier uit!

Nieuw nummer, en verdorie, het is een kanjer: Foxygen - America (Official Audio) - YouTube

Mee eens, vind dit nog steeds een van de meest ondergewaardeerde albums van de laatste jaren.

Verhoogd naar 4,5 stemmen. De meest hapklare parels zitten vooraan in het eerste deel, met vooral het prachtige How could you really. En eigenlijk vind ik het tot aan de suite nog redelijk behapbaar. Oorspronkelijk vond ik het tweede deel, met de wat langere nummers er te veel aan, maar bij de laatste luisterbeurten ontdekte ik steeds meer en meer geweldige kantelingen en details. Ik begrijp dat het niet spek naar ieders bek is, maar ik vind het echt een geweldig creatief en bij wijlen briljant dubbelalbum.

How can you really doet wel heel erg denken aan Todd Rundgren 'I saw the light'!