The Bothy Band - Old Hag You Have Killed Me (1976)
mijn stem
13 stemmen
Ierland
Folk / Roots
Label: Green Linnet
-
Music in the Glen (3:20)
-
Fionnghuala (1:28)
-
Farewell to Erin (3:21)
-
The Ballintore Fancy (3:34)
-
The Maid of Coolmore (5:37)
-
Michael Gorman's (4:13)
-
16 Come Next Sunday (2:59)
-
Old Hag You Have Killed Me (4:15)
-
Calum Sgaire (3:28)
-
The Kid on the Mountain (3:44)
-
Tiochaidh on Samhradh (Summer Will Come) (3:29)
-
The Laurel Tree (3:16)
2
geplaatst: 18 februari, 17:58 uur
De Bothy Band was een groep die bejubeld werd door zowel het publiek als critici. Rogue's Gallery bestempelde de groep als "de belangrijkste Keltische band van het rocktijdperk", mede door een mooie combinatie van harmonische subtiliteit, ritmiek en prachtige vocalen.
En het was een groep met flink wat bravoure, dat blijkt wel uit het live album.
De legendarische violist Tommy Peoples vertrok voordat het tweede album, 'Old Hag You Have Killed Me', in 1976 uitkwam en was vervangen door Kevin Burke. Maar niets van de overweldigende kracht van de eerste plaat ging daarbij verloren.
Sterker nog het veelbelovende tweede album was misschien nog wel beter dan het debuut. Op dit album staat een vocaal meesterwerk met een onuitspreekbare Gaelische titel, dat een onverbloemde fan ertoe bracht te verklaren: "Eén keer luisteren naar het snelle, vreemd geharmoniseerde Fionnghuala zal je overtuigen van hun grootsheid." Inderdaad bij het luisteren van dat korte nummer ben je overtuigd van de kwaliteit van deze groep. 'Calum Square' lijkt wel de inspiratiebron geweest voor Clannad om een andere sound te kiezen.
De groep blijft nog dicht bij de originele Ierse folk en maakt geen uitstapjes naar een elektrische variant, zoals bij Steeleye Span en Fairport Convention of de new age achtige sound van de latere Clannad en Enya. . Dat maakt deze plaat en groep wel een hele pure groep. Door het gebruik van de keltische taal ervaar ik ook wel overeenkomsten met de Bretonse folkmuziek uit die tijd, die de keltische taal ook gebruikten.
Door dit album en ook door het derde album, Out of the Wind, Into the Sun, bestond er geen twijfel meer over dat de broers en zussen Mícheál Ó’Domhnaill en Triona Ní Dhomhnaill, ritmevirtuoos Dónal Lunny, doedelzakkoning Paddy Keenan, fluitvirtuoos Matt Molloy en briljante violist Kevin Burke aan de absolute top van de Keltische muziek stonden – een groep die door iedereen bewonderd werd, door velen geïmiteerd, maar door niemand overtroffen.
Na hun live album stopte de groep jammer genoeg en de leden waaierden uit naar allerlei andere groepen. Matt Molley ging naar de meest bekende: 'the Chieftains'.
Tot mijn genoegen zie ik bij dit album een hoge score, jammer genoeg niet erg veel mensen die deze plaat hebben beoordeeld. Maar die dat wel hebben gedaan zijn de echte fijnproevers en kenners van deze prima folkperiode en van deze relatief onbekende groep.
In 2024 is er nog een reünie geweest met de toen nog levende leden aangevuld met jongere muzikanten.
En het was een groep met flink wat bravoure, dat blijkt wel uit het live album.
De legendarische violist Tommy Peoples vertrok voordat het tweede album, 'Old Hag You Have Killed Me', in 1976 uitkwam en was vervangen door Kevin Burke. Maar niets van de overweldigende kracht van de eerste plaat ging daarbij verloren.
Sterker nog het veelbelovende tweede album was misschien nog wel beter dan het debuut. Op dit album staat een vocaal meesterwerk met een onuitspreekbare Gaelische titel, dat een onverbloemde fan ertoe bracht te verklaren: "Eén keer luisteren naar het snelle, vreemd geharmoniseerde Fionnghuala zal je overtuigen van hun grootsheid." Inderdaad bij het luisteren van dat korte nummer ben je overtuigd van de kwaliteit van deze groep. 'Calum Square' lijkt wel de inspiratiebron geweest voor Clannad om een andere sound te kiezen.
De groep blijft nog dicht bij de originele Ierse folk en maakt geen uitstapjes naar een elektrische variant, zoals bij Steeleye Span en Fairport Convention of de new age achtige sound van de latere Clannad en Enya. . Dat maakt deze plaat en groep wel een hele pure groep. Door het gebruik van de keltische taal ervaar ik ook wel overeenkomsten met de Bretonse folkmuziek uit die tijd, die de keltische taal ook gebruikten.
Door dit album en ook door het derde album, Out of the Wind, Into the Sun, bestond er geen twijfel meer over dat de broers en zussen Mícheál Ó’Domhnaill en Triona Ní Dhomhnaill, ritmevirtuoos Dónal Lunny, doedelzakkoning Paddy Keenan, fluitvirtuoos Matt Molloy en briljante violist Kevin Burke aan de absolute top van de Keltische muziek stonden – een groep die door iedereen bewonderd werd, door velen geïmiteerd, maar door niemand overtroffen.
Na hun live album stopte de groep jammer genoeg en de leden waaierden uit naar allerlei andere groepen. Matt Molley ging naar de meest bekende: 'the Chieftains'.
Tot mijn genoegen zie ik bij dit album een hoge score, jammer genoeg niet erg veel mensen die deze plaat hebben beoordeeld. Maar die dat wel hebben gedaan zijn de echte fijnproevers en kenners van deze prima folkperiode en van deze relatief onbekende groep.
In 2024 is er nog een reünie geweest met de toen nog levende leden aangevuld met jongere muzikanten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.