Falloch - This Island, Our Funeral (2014)

Oei, de eerste stem voor dit album is niet al te goed (2,5*). Ik ben wel benieuwd naar deze plaat. Hun debuutplaat was alleszins uitstekend. Ik ben benieuwd naar de nieuwe zanger. De vorige zanger had toch iets speciaals, vind ik. Hopelijk betekent zijn vertrek geen al te groot kwaliteitsverlies.

De teaser bevat geen vocalen en je wordt er niet wijzer van. Het debuut was op instrumentaal vlak veelbelovend, maar werd door de vocalen compleet om zeep geholpen. Nu is er een nieuwe zanger, dus ik ben weer benieuwd.

Krijgen jullie geen promo binnen van Falloch, Don?

Ik heb geen idee, dat zal ik pas volgende maand weten. Het dichtste bij een voorproefje komt deze ruwe instrumentale versie van een track: Tòrradh (Instrumental).

De stem van de nieuwe zanger klinkt net hetzelfde als die van Andy Deze keer staat de zang weliswaar iets luider in de mix.

Amai, deze cd kan meerdere luisterbeurten verdragen, maar eens het kwartje valt, ben je verkocht. Prachtplaat!

Blij dat te horen. Heb hier eigenlijk drie jaar naar uitgekeken omdat ik hun debuutplaat fantastisch vond. Als één van de weinigen stoorde ik me niet aan de vocalen. Ben zeer benieuwd.

Raar. Akkoord, de stijl blijft ongeveer hetzelfde, maar met het vertrek van Andy Marshall, zijn ook de typische Schotse folkinvloeden verdwenen. Die zijn nu goed te horen bij zijn nieuwe eenmansband Saor.
Dus naast een verloren fluitje zijn alle folkelementen hier volledig verdwenen. Qua sfeer kunnen deze plaat eerder als een postmetalschijf beschouwen. Volwassener en beter dan de eerste.

Sanctuary is hier te beluisteren.

Instrumentaal klinkt het OK, inderdaad wat meer post-metal, maar gewoon verdomme weer die vocalen die de boel in de weg zitten! Ik vind het zeker niet hetzelfde klinken, maar het is wel even vervelend.

In het begin lijken de vocals alle kanten uit te gaan, maar dit komt goed na een luisterbeurt of tien.

Staat op dit moment op, ben aan het vierde nummer en al enkele kippenvelmomenten gekend. De zang is anders maar zeker even goed, al zal het voor sommigen weer tenenkrommend zijn. Wat een groep, wat een groep. Die hebben geen vijf minuten nodig om mij alweer te overtuigen, enfin ik zal het vervolg nog afwachten maar deze stevent weer af op een hoge score.

4,5*

Brahan en Sanctuary zijn echte toppers. Dit album wisselt zware stukken goed af met rustige momenten, waren deze week nog in Mechelen maar kon er helaas niet bij zijn. Volgende keer pik ik van deze heren toch een concertje mee.

Groeit een beetje na wat meer luisterbeurten, maar is absoluut niet het cijfer waard waarop het nu staat. Waarschijnlijk kennen de meesten het debuut niet. Dit album kan absoluut niet tippen aan het debuut.

Ik denk wel dat de mensen die hebben gestemd (waaronder ik) het debuut kennen. Dit album is stilaan de plaat van het jaar aan het worden voor mij. De vocals zijn eigenlijk wel verbeterd, al had ik - itt anderen - geen problemen met Andy zijn stem. Wat een ongelooflijk sfeervol album is dit toch. Tot tranens toe soms.

De plaat begint met riffwerk dat erg aan Agalloch doet denken, maar zodra de 'native American calls' van de zanger en de fluit voorbij komen weet je dat deze band toch hun eigen stempel willen drukken.
De instrumentatie die volgt is wat lichter en melodieuzer dan het meeste van de eerder genoemde band, daarnaast heeft de zanger een redelijk uniek stemgeluid.
Het gebruik van de akoestische gitaar in 'For Life' is uitstekend gevonden, want het past perfect bij het stemgeluid van de zanger. Ogen dicht en genieten maar Bin dit nummer.
Men brengt in ieder nummer weer kleine stijlveranderingen aan, waardoor de plaat als geheel mooi en goed de beluisteren blijft. En dat terwijl ze toch ook op een bepaalde manier hun eigen, karakteristieke geluid weten te handhaven.
Een sterk album dat ik kan aanbevelen asnnliefhebbers van o.a. Agalloch, Alcest, Fen, Heretoir, enz.