The Enid - Aerie Faerie Nonsense (1977)

hhmmm aparte plaat! Deze ga ik nog eens een paar keer goed beluisteren voordat ik een cijfer ga geven. Waarom dan dit bericht? Geen idee...

Zo dat ik er op kan reageren mischien?

Persoonlijk vind ik dit toch wel The Enid's meesterwerk maar het hangt er wel vanaf in welke versie je het album beluisterd weet ik nu.

1) De originele versie
Opgenomen door de originele band en uitgebracht in 1977. Meest opvallend aspect is hoe de gitaren een veel grotere rol hebben en het toetsenarsenaal een wat natuurlijker karakter heeft (meer orgels en de nodige Mellotron).

2) de jaren 80 versie
Omdat de band overhoop lag met platenmaatschappij en het album niet meer verkrijgbaar was EN een deel van de mastertapes zoek besloot de band om hem voor een groot deel opnieuw op te nemen. De toetsenpartijen zijn nu wat 'softer' en synthetischer van karakter (bijna haast Vangelis-achtig soms) en zit een flinke vernis-laag over de gehele muziek qua mix.

De jaren 80 versie was mijn introductie in de muziek van The Enid en zodoende zal ik altijd een zwak houden voor deze versie maar uiteindelijk vind ik dat de originele versie een veel grotere muzikalere kracht in zich heeft waar ik echt soms tranen van in m'n ogen kan krijgen.

Oh ja, de originele versie is sinds dit jaar eindelijk op cd te krijgen MAAR zorg wel dat je editie krijgt op het label Operation Seraphim (het eigen label van The Enid) want elke andere editie die claim de originele versie te zijn is een bootleg en niet gemastered van de originele tapes maar een slechte vinyl rip.

Persoonlijk vind ik hem net iets minder dan zijn voorganger maar dat het een fijne plaat is staat buiten kijf, met name door Fand.

Ja die versie is het. Geremasterd in abbey Road volgens het hoesje

Echt een van de grootste symfonische werken aller tijden! Als je iets op dat gebied wilt kopen; dit is het!

meesterwerk. die ik ooit op lp had. Maar die staat nog wel te koop zag ik op discogs.
En op cd heb ik hem gewoon van youtube afgehaald en dat geluid is prima.

Ik heb deze plaat al heel lang en ook andere oude platen van The Enid heb ik regelmatig gedraaid. Toch is het ook nooit echt helemaal mijn ding geworden. Het is voor mij teveel een klassiek orkest nadoen zoals ik het ervaar. En dan hoor ik toch liever een echt orkest. Hoewel ik het dan wel weer heel knap vind hoe ze de klanken van de synthesizers gebruiken om een orkest na te doen. En dit is, let wel, nog voor de tijd van de samplers. En in die zin is het dus echt knap wat ze doen. Maar ja, als de muziek me dan ook meer zou aanspreken is dat wel zo mooi. Toch belangrijk immers.