Lee Aaron - Call of the Wild (1985)

Los van haar verschijning die mij als 14, 15-jarige heus wel hartkloppingen deed veroorzaken kan Lee Aaron best wel een aardig potje zingen, al zou er eerst nog eens goed 35 jaar verstrijken om daar achter te komen. Songmateriaal is niet erg hoogdravend en de teksten relatief zwak, maar het luistert wel lekker weg.

Op Call Of The Wild is vaarwel gezegd tegen metalen hymnes als Metal Queen en Deceiver en is hallo gezegd tegen nog meer synths en nog meer hairspray. Vinden we dat erg? Nou, ik niet. Want als Rock Me All Over het kleinood aftrapt, is het hier heerlijk meezingen en je wanen in een beschonken zomerzon. Dat geldt ook voor het vlotte Runnin' From The Fire en het sprankelende Beat 'Em Up.

Met Barely Holdin' On is ook de onvermijdelijke tearjerker op het pad gestort en daarin kunnen we ten volle genieten van de fraaie hese stem van Aaron zelf. In die zin is Call Of The Wild best wel een fomuleplaat uit het hairboekje geworden. Maar ondanks die kritische kanttekening kan ik er nog altijd van genieten. Het zal wel de nostalgische ervaring zijn.