The Stranglers - All Live and All of the Night (1988)

ALL LIVE AND ALL OF THE NIGHT 1988

Wat mij betreft de zwanenzang van The Stranglers.
Het daarop volgende jubileumalbum (10 uit 1990) werd een flop,
deels om productionele redenen, deels omwille van het tanende groepsgevoel.

Het oorspronkelijke vinyl album heeft met track 13
de studioversie van de UK top 10 single All Day and All of the Night.
Uiteraard gaat het hier om een old school cover van The Kinks.
Want gek genoeg klinkt de band hierop als in hun hoogtij punk dagen.

Op de 2001 remaster is de studioversie verschoven
naar de bonusbank van het reeds vermelde tiende album.
In plaats daarvan krijg je een live versie van hetzelfde nummer (track 21).

De andere bonustracks zijn ook allemaal live versies
van hun bekendere nummers, opgenomen tussen 1985 en 1990.
De meeste hiervan verschenen op de 12" releases van de singles.

De meeste van die live versies zijn echt wel de moeite.
Maar ik ben zelf niet zo'n live album draaier, dus met mate.

Even chronoligsch de singles overlopen
die je in deze remaster set kan terugvinden:
Peaches, Straighten Out (dubbele a-kant van Something Better Change)
No More Heroes, Nice 'n' Sleazy, Nuclear Device, Who Wants the World,
Golden Brown en Strange Little Girl uit de eerste periode.

Van hun latere periode: European Female, Always the Sun,
Shakin' Like a Leaf en uiteraard ook All Day and All of the Night.
En inderdaad, er ontbreken toch wel wat hits.

Veel albumtracks in de set dus en die zijn het interessantst.
London Lady, Down in the Sewer, Straighten Out, Toiler on the Sea, en Was It You.
Merkwaardig dat van Aural Sculpture de singles ontbreken, maar het album
levert maar liefst vier live-tracks met North Winds, Punch and Judy, Spain en Souls.

Op de remaster van Feline vind je nog een dubbele kanjer.
Midnight Summer Dream en European Female in één "segue".

Vooral voor fans dit album, of voor de live album freaks.

Zeer aardige live plaat van The Stranglers. Een 4 had er in gezeten waar het niet dat ik de versie van Golden Brown zeer matig vind. Te gehaast en rommelig. Hoogtepunten zijn Down in the Sewer, Strange Little Girl, Nice 'N Sleazy en Always the Sun (al is het refrein wel iets te hoog voor de achtergrondzangers).

Derhalve een 3,5*

De studioalbums van The Stranglers (vooral die uit de jaren '80) hebben in het algemeen twee manco's: de kwaliteit van de nummers wisselt nogal eens (met andere woorden: de singles springen eruit) en de productie is vaak, zelfs naar jaren '80 maatstaven, wel wat erg steriel.

Dit livealbum, met een zekere (doch niet unieke) focus op die periode 'repareert' beide tekortkomingen en dat levert een puik werkje van een toch wel fascinerende band op.

Voor mij zijn de Stranglers als goede wijn, hoe ouder hoe beter. Het heeft tijd nodig om te rijpen, ik volg de band al een hele tijd maar merk dat ik het met mijn eigen ouder worden steeds meer begin te waarderen. Zegt meer over mij dan over The Stranglers denk ik, maar toch. Ik ben mijn vinylverzameling aan het aanvullen en daar kwam deze live LP ook bij om de hoek kijken. Al decennia op CD maar ik merk dat met het vinyl draaien ook mijn oude post-punk/wave liefde weer opbloeit. Dit bevalt mij uitermate goed omdat ik nu weer muziek draai die ik al vele jaren niet meer heb gedraaid. Allemaal leuk en aardig Spotify en andere digitale bronnen maar ik kan er niet veel mee, ik mis de beleving van een fysiek muziek medium. Zal ook wel de leeftijd zijn.