Necros Christos - Nine Graves (2014)
mijn stem
1 stem
Duitsland
Metal
Label: Sepulchral Voice
-
Temple I (1:43)
-
Black Bone Crucifix (7:02)
-
Temple II (0:58)
-
Va Koram Do Rex Satan (6:40)
-
Gate: Solh (5:13)
-
Baptized by the Black Urine of the Deceased (5:50)
-
Temple III (1:15)
-
Nine Graves (5:05)
-
Temple IV (6:30)
0
geplaatst: 14 augustus 2014, 20:16 uur
Nieuw eepeetje van Necros Christos. Voor WingsOfDeath schreef ik er het volgende over.
Hoewel de in Berlijn gevestigde entiteit Necros Christos al in 2001 door een mysterieus ritueel van gene zijde naar deze realiteit is gebracht, duurde het tot 2007 alvorens de Zwarte Magie tot volle wasdom kwam in de vorm van Triune Impurity Rites. Het betrof een lijvige kroniek vol met occult getinte death metal welke regelmatig onderbroken werd door serene overgangspassages. Dit handelsmerk konden vroege adepten ook al aantreffen op de demo’s en EP die tussen 2001 en 2007 verschenen.
De nieuwe episode uit het zwartgeblakerde evangelie van Necros Christos dat op de mensheid losgelaten is, heeft de titel Nine Graves gekregen. Het is een EP die met zijn niet geringe speelduur van veertig minuten gerust als volledig album mag meetellen. Al vanaf de eerste tonen van Black Bone Crucifix is duidelijk dat Necros Christos vasthoudt aan haar eigen stijl. De vernieuwingsdrang is zorgvuldig achter een ondoordringbare magische barrière verborgen. Verandering moet gezocht worden in de meer verfijnde songschrijverij.
Nine Graves heeft de eigenschap dat het wat vaker op de draaitafel moet liggen willen de subtiele details tot je doordringen. In de kern is Necros Christos een traditionele death metalband die op logge wijze door haar gecreëerde spreuken heen marcheert. Geen verwoestende blastpassages of ander confronterend geweld. Hooguit een bescheiden polka. Het liefst blijft de band hangen in benevelende tempo’s die tegen doom aanhangen.
Necros Christos moet het hebben van de duistere magische atmosfeer. Ook op Nine Graves slaagt men erin om de luisteraar te isoleren van de buitenwereld. Het enige nadeel is dat het heel ernstig in het verlengde ligt van de eerdere openbaringen van de band. Het voegt derhalve weinig toe aan het oeuvre. Dat zal voor de liefhebber weinig problemen opleveren, schat ik in. Want kwalitatief staat Necros Christos op Nine Graves nog immer als een huis. Of liever gezegd: als een tempel.
Hoewel de in Berlijn gevestigde entiteit Necros Christos al in 2001 door een mysterieus ritueel van gene zijde naar deze realiteit is gebracht, duurde het tot 2007 alvorens de Zwarte Magie tot volle wasdom kwam in de vorm van Triune Impurity Rites. Het betrof een lijvige kroniek vol met occult getinte death metal welke regelmatig onderbroken werd door serene overgangspassages. Dit handelsmerk konden vroege adepten ook al aantreffen op de demo’s en EP die tussen 2001 en 2007 verschenen.
De nieuwe episode uit het zwartgeblakerde evangelie van Necros Christos dat op de mensheid losgelaten is, heeft de titel Nine Graves gekregen. Het is een EP die met zijn niet geringe speelduur van veertig minuten gerust als volledig album mag meetellen. Al vanaf de eerste tonen van Black Bone Crucifix is duidelijk dat Necros Christos vasthoudt aan haar eigen stijl. De vernieuwingsdrang is zorgvuldig achter een ondoordringbare magische barrière verborgen. Verandering moet gezocht worden in de meer verfijnde songschrijverij.
Nine Graves heeft de eigenschap dat het wat vaker op de draaitafel moet liggen willen de subtiele details tot je doordringen. In de kern is Necros Christos een traditionele death metalband die op logge wijze door haar gecreëerde spreuken heen marcheert. Geen verwoestende blastpassages of ander confronterend geweld. Hooguit een bescheiden polka. Het liefst blijft de band hangen in benevelende tempo’s die tegen doom aanhangen.
Necros Christos moet het hebben van de duistere magische atmosfeer. Ook op Nine Graves slaagt men erin om de luisteraar te isoleren van de buitenwereld. Het enige nadeel is dat het heel ernstig in het verlengde ligt van de eerdere openbaringen van de band. Het voegt derhalve weinig toe aan het oeuvre. Dat zal voor de liefhebber weinig problemen opleveren, schat ik in. Want kwalitatief staat Necros Christos op Nine Graves nog immer als een huis. Of liever gezegd: als een tempel.
* denotes required fields.
* denotes required fields.