Voodoo Hill - Voodoo Hill (2000)

Best aardig, al is het wel in de nieuwere stijl van Glenn Hughes; het drumgeluid klinkt bijvoorbeeld irritant droog vind ik. Het Deep Purple nummer "The Gypsy" had er van mij niet op gehoeven, niet slecht gedaan maar nogal overbodig... The tracks; 1, 2, 3, 5 vind ik het best.

Dit zijn hele lekkere projecten.

Glenn Hughes met Dario Mollo die we kennen van zijn Cage platen met Tony Martin.

Persoonlijk vind ik deze beter en tevens een van de betere dingen waar Glenn Hughes op te horen is.

Zo'n nummer als Keep It to Yourself, Glenn die even heel zijn vocale trukendoos in een enkel nummer opentrekt.

Heerlijk.

Nogal obscuur denk ik deze platen, maar zeker een aanrader voor een ieder die zoals ik een liefhebber is van uitslover Glenn.

Lekker album inderdaad. Ongecompliceerde hardrock/metal uit ouwevlullenhout gesneden maar dan wel met een fris geluid.

Overigens is het echt een Dario Mollo-album. Glenn Hughes werd louter ingehuurd om te doen wat hem werd opgedragen zoals hij dat in die tijd voor talloze acts deed.

Op Disconnected gaat de stalen strot ook wel lekker loss.

Uitstekend gitaarwerk ook van Mollo hier. Al met al vind ik 'm beter uit de verf komen dan Bonamassa op BCC.

Sowieso hebben deze platen ook wel iets wat mij een stuk meer boeit, BCC vind ik bij vlagen toch best saai.

Verborgen juweeltjes net als Hughes/Thrall wellicht.

Qua instrumenten geluid heeft dit best wat weg van Van Halen's "Balance". Van halen is ook één van de voorbeelden van Dario Mollo. In mijn eerste bericht klaagde ik over het drumgeluid, nou ja dat klinkt hierop altijd nog heilig in vergelijking met wat op de California Breed plaat voor drumgeluid moet doorgaan...

En de derde komt er in september aan. Mij benieuwen.

Dario Mollo, een Italiaanse gitarist heeft een neusje voor het werken met prima zangers. In 2000 kwam dit plaatje met Glenn Hughes uit. Een jaar eerder ging de beste man al een samenwerking aan met Tony Martin. In 2017 strikte Mollo, Graham Bonnet. Dan Voodoo Hill, voor Glenn Hughes mag je mij altijd even wakker maken. Met Sensitive rekt Hughes zijn stembanden nog niet zo uit, dat geldt niet voor opvolger Disconnected, een loodzwaar nummer waar Hughes alle registers opentrekt. Golden One is wat epischer van aard mag kan mij minder bekoren. Doe dan maar Spun In Lost Wages, vlot, energiek en een ritmesectie die overuren maakt. We gaan weer de 'groovende' kant op met Keep It To Yourself, met een funky inslag is dit natuurlijk een nummer op het lijf geschreven voor Hughes. Het is jammer dat 24 weer veel te lang duurt voor het gebodene, een ronduit saai nummer. Just Another Monday draait weer om een heavy riff, hoewel het refrein wat eenvormig is. De cover van Purple's 'The Gypsy' is aardig. Black Leather is weer een degelijk hardrock nummer. De titelsong sluit de plaat af, kent een slepend arrangement en is prima te noemen hoewel Mollo voor mijn gevoel zoekende is naar een bepaalde invalshoek. Het gitaarwerk is in ieder geval heerlijk. Een topper is dit debuut niet, wel een verzorgd, ambachtelijk plaatje waar je je geen buil aan kunt vallen.