Kayak - Starlight Dancer (1977)

Kayak heeft mij recent positief verrast. Als afwisseling op ELO (en mogelijk bands als Queen) is dit prima te doen, zeker als je van de jaren 80 sfeer houd. Gevoelige, doch cliché, teksten, afwisseling en bekend klinkende modulaties houden het boeiend. Muzikaal is het werkelijk subliem te noemen zoals men de insturmenten bespeeld. Als je goed luistert hoor je in veel nummers vrij bijzondere instrumenten.

Eind 1977 verscheen “STARLIGHT DANCER”, het vijfde studio-album van de Nederlandse band Kayak. Het was het eerste kantelpunt in de geschiedenis van de band. Vrienden Ton Scherpenzeel (toetsen) en Pim Koopman (drum) hadden de band opgericht, het eerste album “SEE SEE THE SUN” was een topper, alleen viel de verkoop tegen. Dit ondanks de Top 40 noteringen van “LYRICS” en “MAMMOTH”, die respectievelijk de twintigste en achttiende plaats in die Vaderlandse hitparade wisten te bereiken. Opvolgers van dat debuutalbum waren “KAYAK” (1974), “ROYAL RED BOUNCER” (1975) en “THE LAST ENCORE” dat in 1976 uitgebracht werd. “WINTERTIME” in 1974 en “CHANGE FOR A LIFETIME” in 1975 wisten de Top 40 nog te bereiken, maar het grote succes bleef uit. Koopman trok na “THE LAST ENCORE” zijn conclusie en ging als componist en producer aan de slag en was daar succesvol mee.

Scherpenzeel bleef de kapitein van Kayak en was vanaf dat moment de belangrijkste componist binnen de band. Op deze klassieker, die begin 1978 in de albumlijsten kwam, is er naast een andere drummer, ook een andere bassist te horen in vergelijking met het vorige album. Charles Schouten was de nieuwe slagwerker, Theo de Jong de vervanger van Bert Veldkamp. Max Werner was nog steeds de zanger, Johan Slager de geweldige gitarist en Scherpenzeel op toetsen, die maakten de line-up op “STARLIGHT DANCER” compleet. Het titelnummer was in oktober 1977 al een hit geworden, het succesvolste tot dan toe.

Elf tracks, 43 minuten muziek en er zit geen zwak liedje tussen. Opener is “DAUGHTER AND SON”, een pakkende rocksong met symfonische invloeden en mooi gitaarwerk. “STARLIGHT DANCER” is een mini-symfo epos en er zit alles in dat het genre zo aantrekkelijk maakt. Vooral het emotionele gitaarspel in het laatste deel. “WANT YOU TO BE MINE” is een meer swingend popliedje, opnieuw met mooi gitaarwerk en pakkende zanglijnen, in het prachtige “LETDOWN” laat Scherpenzeel horen dat hij in staat is om een kort liedje te componeren, dat alles laat horen wat Kayak zo aantrekkelijk maakt. “IRENE” is het instrumentale liefdesliedje voor de liefde van zijn leven, want Irene en Ton Scherpenzeel zijn al jaren samen. Als je dat op deze wijze, dus zonder woorden, duidelijk kunt maken, dan is dat iets om jaloers op te worden. Werkelijk een prachtig liedje.

Max Werner schreef “GOLDDUST”, stevige drums, heerlijke aanstekelijk ritme en een mooie melodie, “MAY” begint als een ballad, een goed getimede tempowisseling, toetsensolo en een gitaarsolo volgen en die plaatsen dit nummer daardoor bij de toppers van het album. “TURN THE TIDE” heeft altijd tot mijn favoriete nummers van het behoord. Pakkend, lekker scherp gezongen, toetsen die centraal staan waardoor de melodie als een soort oorwurmpje in je “kop” gaat zitten en de tempowisselingen maken het af. Het klassieke begin van “DEAD BIRDS FLIES FOREVER” geven aan dat Scherpenzeel een begenadigd componist is. Het nummer blijft rustig, goed gezongen door Werner en de basis van piano en synthesizer maken van dit af. In “SWEET REVENGE” laat Max Werner opnieuw horen waardoor hij voor mij de beste Kayak leadzanger is. Die bijtende wijze van zingen in liedjes die daarom vragen, geweldig. Uptempo, stevige riffs, mooie zanglijnen en hier en daar een korte solo, symfonische pop/rock in optima forma. Het beste en één na langste liedje in het slotakkoord, “WHERE DO WE GO FROM HERE”. Nog steeds krijg ik kippenvel van mijn nek tot aan mijn tenen van deze weergaloze ballad. Beklemmend gezongen, emotionele melodie en dan die solo net iets voordat de 3 minuten voorbij zijn…wauw!

Wat een einde van een geweldig album, waarover Scherpenzeel in eerste instantie niet zo enthousiast was. Misschien wist hij wat hem te wachten stond en was de titel van het laatste nummer een vraag die boven de groep hing. Werner wilde niet verder als zanger, Edward Reekers verving hem, Schouten verliet de groep en Werner nam de drumstokjes in handen en ook De Jong verliet na slechts één album Kayak. Hij werd vervangen door het jongere broertje van Ton, Peter Scherpenzeel. Tevens werd de band uitgebreid met 2 zangeressen en uiteindelijk bracht die nieuwe bezetting de band het grote succes. “RUTHLESS QUEEN” werd hun grootste hit, het album “PHANTOM OF THE NIGHT” zou uitgroeien tot het best verkochte Kayak album. Er gebeurde nog een heleboel na de release van “PHANTOM OF THE NIGHT”, ze maakten nog 2 albums, gingen daarna zo’n 18 jaar op non-actief en sinds de reünie in 2000 bracht de band 10 albums uit, de laatste verscheen dit jaar en is weer een topper in het oeuvre.

Kayak vaart nog steeds, Scherpenzeel is nog steeds de kapitein, maar de rest van de bemanning zorgen ervoor dat Kayak nog steeds bij de beste bands hoort die ons land rijk is.