Edward David Anderson - Lies & Wishes (2014)

Ondanks het feit dat Edward David Anderson al sinds midden jaren ’90 in de muziek actief is, had ik nog nooit van hem en zijn muziek gehoord. Dat was zo gebleven, als ik niet door Henk (bedankt!) op Lies & Wishes was geattendeerd.

Zijn muzikale carrière startte hij in Brother Jed, een groep die drie cd’s maakte. Met Backyard Tire Fire maakte hij daarna 6 albums en 2 EP’s met daarop folk-, country- en bluesmuziek.

Daarna vond hij de tijd rijp om een solo-carrière te ambiëren. Hij vroeg zijn vriend Steve Berlin (Los Lobos), die hij in 2011 leerde kennen, om het album te produceren. Een meer dan voortreffelijke keuze.

Het album is opgedragen aan zijn moeder, die nog niet zo lang geleden overleed na een langdurig ziekbed, evenals zijn schoonmoeder kort daarvoor.

De liedjes op het album gaan over verlies, liefde, leven en hoop. Hij ziet ze zelf als een eerlijke blik in de spiegel en als een tussenbalans in zijn leven.

Anderson beschikt over een zeer prettige stem en is een ouderwetse songsmid, in de goede zin van het woord. De liedjes kennen allen een degelijke opbouw, dus verwacht geen trendy vondsten in zijn nummers. Alle liedjes op dit solodebuut zijn, zonder uitzondering, van een zeer hoog niveau.

In opener Lies & Wishes valt zijn prachtige, heldere gitaarspel op. De tekst is eenvoudig, waarin hij gebruik maakt van metaforen, maar wel prachtig in al zijn eenvoud.

Lost & Found bezit zo’n sterke melodie, dat het bij de eerste beluistering direct blijft hangen. De invloed van producer Berlin is duidelijk hoorbaar in dit nummer, maar ook in Pins & Needles.

Son of a Plumber gaat over zijn familie. Het bezit een heerlijke, ritmische flow. Mooi in het nummer is de toevoeging van de accordeon.

Pins & Needles is een song, welke niet zou hebben misstaan op Kiko van Los Lobos. En dat lijkt me een zeer groot compliment! Het beschikt trouwens over een zeer sterk refrein.

Ter afwisseling wordt er heerlijk gerockt in Taking It Out On You, een wat steviger nummer. Daarop volgt het schitterende, gevoelige en ingetogen I Missed You.

Nothing Lasts Forever is een op ritme gebaseerd lied, waarbij het moeilijk is om stil te blijven zitten, met wederom een sterk refrein. Heerlijk is de toevoeging van toetsen en koortje.

In het prachtige Chain Reaction valt vooral zijn zang op, die hier erg soulful is. In Fires zit een heerlijk gitaarloopje, wat niet uit je hoofd te krijgen is.

The Next Melody is een waardige afsluiter van het album. Heerlijk ritme en zang.

Het enige minpuntje van het album is dat het slechts 34 minuten duurt.

Steve Berlin is uitermate tevreden over het resultaat : “Ed is at a peak right now, writing at an extremely high level. This record is right up there with the best of anything I've ever been involved with.”

Het enige wat ik aan Berlin’s woorden heb toe te voegen is, ga luisteren, want anders doe je jezelf misschien tekort. Het album is het meer dan waard.