Devil Lee Rot - At Hell's Deep (2005)

Nogal overbodige persiflage op David Lee Roth. Deze band legt het werkelijk op alle punten af en is daarnaast muzikaal ook nog zeer zwak. Tel daarbij op de patserige, Manowar-achtige hoes, en je komt tot de conclusie dat je deze plaat het beste links kunt laten liggen. Dit is geen parodie op Roth of op wat anders, dit is slechter dan wat dan ook. Ik stem niet, 0.5 is immers nog te veel...

Inderdaad erg matig. Ondanks het gebrek aan kwaliteit heeft de band daarnaast ook niet bepaald een eigen sound/identiteit. De songs daarnaast hangen als los zand aan elkaar en voordat een nummer afgelopen is, ben je het alweer vergeten. Daarnaast volgen de clichés - vooral in tekstueel opzicht - elkaar in rap tempo op.

Of het als parodie bedoeld is weet ik niet, maar het is geen parodie waardig. Devil Lee Rot doet me nog het meest denken aan een derderangs Manowar-coverbandje. Hier en daar nog een aardige riff, maar dan heb je het alweer gehad. Meer dan 1,5* zit er echt niet in.