The Stranglers - Written in Red (1997)

Alweer het derde Stranglers album met Paul Roberts als zanger, en steeds meer wordt duidelijk hoe goed die wel is...

Op "Written In Red" wordt een perfect huwelijk gevonden tussen de poppy kant van The Stranglers en de punkrock kant van de groep, maar ook zie je hier en daar een knipoogje naar de symfo zowaar!

Opener "Valley of the Birds" is meteen een hoogtepunt en "In Heaven She Walks" is een mooi poppareltje... Andere hoogtepunten zijn "Silver Into Blue" en "Miss You", maar ook "Joy De Viva"...

De cover van "Summer in The City" is verdienstelijk maar niet 'onmisbaar'...

Dit album brengt een zeer melodieuze sound naar voren, niet zo soft als Feline destijds was, niet zo commercieel als Dreamtime was, en allerminst zo rauw als de eerste Stranglers platen.. Maar een goede mix daartussen dus...

Ik hoorde deze plaat pas nadat ik Roberts voor het eerst live aan het werk zag met The Stranglers in 2002 in Mechelen opo Maanrock.. nu, na die wel zeer stevige set, kwam dit album dan nogal soft over
Maar het echte luisteren naar de plaat was dus voor later.. En u raadt het al.... geluisterd, nogmaals geluisterd en goedbevonden...

Zeker niet hun beste werk, ook niet mét Roberts, maar wél héél goed... toch zeker een 4/5 waard...

Ik moet deze toch echt eens gaan beluisteren.
Blijkbaar zijn er toch een aantal geweldige cd's van The Stranglers aan me voorbij gegaan.

Zeker een fraaie plaat. Ik ben verder weinig bekend met The Stranglers (buiten die handvol hits van weleer die je nog immer op de radio hoort), maar deze krijgt nu een halfje erbij. Meer volgt.

Lang niet zo goed als het fraaie Norfolk Coast. Toch is hier ook de magie die er voor mij altijd bij The Stranglers is geweest. Het blijft een herkenbare sound met dominante rollen voor David Greenfield op keyboards en Jean Jacques B. op bas.

Sorry....maar dit is toch echt wel Stranglers-onwaardig. Na het vertrek van Hugh kwam Stranglers In The night hetgeen een stap voowaarts was tov 10. Daarna About Time die zeker zijn moment heeft maar Written in red kabbelt voort en verdwijnt daarna in de vergeteid. Volt hierna nog even dramatische Coup de Grace waana de lijn omhoog weer werd gevonden middels Norfolk Coast. Wat het één en ander met Paul Roberts te maken heeft is mij niet bekend. Paul is zeker een goede zanger maar de minste albums werden toch echt met hem gemaakt. (Oeps....ik vergeet Aural Scuplture en La Folie maar die werden nog overeind gehouden doot de hitsingles.)

Sinds ik The Stranglers in 1977 ontdekte dankzij de hit No More Heroes, ben ik een bewonderaar van deze (punk)rock/wavegroep, waar nu eens niet de gitaar maar bas en toetsen in combinatie met een eigen schrijfstijl de sfeer bepaalden. Vanaf 1979 ging de bas geleidelijk minder grommen, vanaf '82 werd de schrijfstijl gepolijster en vanaf '86 verloren toetsen eigenzinnigheid.
Met voorganger About Time leken de nieuwe groepsleden Paul en John (ja ja, net als de fab four...) goed ingepast en keerde de vitaliteit terug, ingepast in een Stranglers-van-de-jaren-'90 geluid. Op Written in Red is de start met het uptempo Valley of the Birds dankzij toetsen en zanglijn veelbelovend, daarna echter loopt de boel snel leeg.

De drie volgende nummers op Written in Red zijn nog wel aardig, al herken ik het niet meer als muziek van The Stranglers. Het lijkt wel een hele andere groep. Vanaf track 5 ...Blue Sky wordt de soep wel erg waterig, mede dankzij de inspiratieloze digidrums, om met de slappe cover van Summer in the City van The Lovin' Spoonful compleet door het ijs te zakken. Kleurloze liedjes waarin nauwelijks iets van het Stranglers-dna klinkt. Of het moet het te keurige vibrato van Paul Roberts zijn, inmiddels op zijn derde van de groep te horen. Waar John Ellis op de voorganger nog leuke gitaarlickjes had, is zelfs dat voorbij.

Het werd hun slechtst verkopende album in eigen land ooit. Nu kun je Paul en John de schuld geven, feit is dat oudgedienden Jean-Jacques Burnel, Dave Greenfield en Jet Black zich lieten gebruiken als vertolkers van andermans liedjes. Van hen was het vooral Burnel die voorheen de nodige muziek schreef, wat hier door privéproblemen niet lukte.
Op de site van de band blikte hij in 2014 terug: "Written In Red I think, it had nothing to do with me apart from one or two songs. I’ve got no feelings about it as an album as I was disconnected from it all. I had given up on the band, it wasn’t a band anymore, just John & Paul and a guy with Protools. It was horrible, I had hardly anything to do with it.
It was around that time that John said we should change the name of the band from The Stranglers. I was kind of zombiefied then, I wasn’t interested and I just let things happen for a while as I had my own problems at the time."

Bijna 20 jaar geleden, in 2006, was c-moon best enthousiast. Ik snap dat enigszins: de eerste vier nummers zijn op zich aardig. Tegelijkertijd niet of nauwelijks klinkend als de wurgers, regeert de compositorische bloedarmoede die al vanaf het vijfde nummer doet zuchten. Daar verandert de goede livereputatie van de groep, ook in die dagen, niets aan.