Ved Buens Ende - Written in Waters (1995)

Goed en origineel, maar destijds niet erg gewaardeerd. Het heeft wel wat van Voivod.

In 2002 geremixed/geremastered, de enige versie die ik ken. Vraag me af in hoeverre deze verschilt met het origineel. Erg jammer dat we sindsdien niets meer van dit drietal vernomen hebben.

Dit is voor mij, een van mijn favoriete titels ooit, een hoogtepunt op het gebied van de 1e black metal golf,!de zeer avantgardistische muziek heeft niemand tot de dag van vandaag kunnen overtreffen. Goede weirde onheilspellende muziek met muzikanten van o.a. Dodheimsgard en Aura noir. De band is nu een korte reunie in 2007 weer datzelfde jaar uit elkaar gegaan. Mensen die dit product kunnen waarderen moeten ook eens naar de band Virus gaan kijken soort gelijke muziek met dezelfde bandleden als deze band !!!

Ved Buens Ende werd in 1993 opgericht door leden van Dodheimsgard, Ulver en Arcturus. Tussen deze vreemde eenden is VBE ongetwijfeld de meest onbekende. Net als de opgesomde bands blijft VBE gelukkig ver weg van typische standaard black metal. De muziek is erg origineel en over het algemeen mid-tempo. Bij momenten doet het zelfs denken aan avant-garde rock of post-rock. Ook ontbreken typische BM-thema’s zoals religie en oorlog. De enige oorlog die VBE schijnt te voeren is de strijd tegen hun eigen gedachten.

Written in waters is een schets van de gemoedstoestand waarin de bandleden zich destijds bevonden. Als luisteraar zijn we getuige van hun emoties. Zelden werden gevoelens van eenzaamheid, vervreemding en isolatie muzikaal zo doeltreffend vertaald als door Ved buens ende.

Het duurde een tijdje eer ik de sfeer kon vatten en de muziek echt tot mij doordrong. Ook de monotone zang en de dissonante riffs zijn even wennen. Meermaals beluisteren en laten bezinken is dus de boodschap. Het geduld wordt echt beloond, want WIW is een pareltje. Het drumspel van Carl-Michael is zowat het meest inventieve dat ik ooit gehoord heb. De basgitaar klinkt erg hypnotiserend en is goed naar voren gemixt, zoals op de klassieker “De mysteriis dom Sathanas”. Ook de experimenten met vrouwenzang en accordeon zijn bijzonder geslaagd en voegen echt iets toe aan de sfeer.

Elke muzikant geeft zijn eigen touch aan de muziek. De interpretatie is persoonlijk, de beleving collectief. Doordat elk lid zijn eigen weemoed en onbehagen erin stopt ontstaat er een speciale chemie. Het is de openheid van muzikanten die hun eigen ding doen en grenzen durven verleggen wat deze plaat tot één van mijn persoonlijke favorieten maakt. Don Caballero en King Crimson fans met een nihilistisch randje moeten deze plaat zeker eens beluisteren.

You, that may wither:
“Oh, if only I could wither,
wither in the absence
of my thoughts”

I sang for the swans:
“Sing for the lurker
Sing for the one with horns.
We pity the feathers
We devour the wing...
I sang for the swans
I raped her on her throne.”

Wat een grensverleggende plaat die twintig jaar na dato nog steeds vooruitstrevend klinkt. De ritmesectie, daar word ik gewoon zielsgelukkig van. Skoll bast als een bezetene: trapjes op, trapjes af, kronkelend, swingend, stuwend. Carl-Michael Eide was een van de meest inventieve drummers in de blackmetalscene: de Ulver-demo Vargnatt liet dat al horen, maar hier imponeert hij enorm. Ontzettend creatieve ritmes met vernuftige accenten, maar wanneer de boel vooruit moet laat hij de muziek spreken. In de snellere passages stuwt Eide de muziek echt voort met een gruwelijk opzwepende beat: tussen een blastbeat en swing in.

Het riffwerk doet me ontzettend denken aan Voivod en King Crimson: onheilspellend en vervreemdend. De vocalen zijn ook top: grotendeels clean, maar het past perfect bij het eigenzinnige karakter van de muziek. Het bleef jammer genoeg bij één plaat, maar gelukkig bestaat Virus waarin Carl-Michael wat verder van de metal afgaat, maar het karakter van Ved Buens Ende zeker met zich heeft meegenomen.