Tina Dico - Whispers (2014)

afdeling net niet, een overvolle afdeling trouwens. keurig binnen de lijntjes.

Dit is absoluut geen slecht album, muziekobsessie, en voor mij zeker meer waard dan 2,5 ster.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tina Dico - Whispers - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Tina Dico is in haar vaderland Denemarken al heel wat jaren een grote ster, maar in Nederland is de singer-songwriter uit Aarhus helaas nog altijd een grote onbekende.

Zelf heb ik inmiddels een stuk of vier platen van Tina Dico in mijn bezit, maar het afgelopen decennium maakte ze een bescheiden stapel, in eigen land zeer gewaardeerde en behoorlijk succesvolle, platen.

Tina Dico leek op het vorig jaar in Nederland uitgebrachte en ook op deze BLOG besproken Where Do You Go to Disappear? nog te kiezen voor een behoorlijk toegankelijk popgeluid, maar slaat op het nu verschenen Whispers toch weer een hele andere weg in; een weg die ik overigens nog ken uit haar verlden.

Het is een weg die eerlijk gezegd toch wel wat beter past bij haar donkere en indringende stemgeluid en het is bovendien een weg die het wat eenvoudiger maakt om de aandacht te trekken van de serieuzere muziekliefhebber, die Where Do You Go to Disappear? helaas negeerde.

Met Whispers heeft Tina Dico een fluisterzachte singer-songwriter plaat gemaakt, waarmee de titel van de plaat een vlag blijkt die de lading uitstekend denkt. De stemmige songs van Tina Dico halen de donkere dagen alvast in huis met een instrumentatie die voornamelijk bestaat uit een akoestische gitaar en wat sfeervolle accenten en songs die voornamelijk donker zijn gekleurd.

Tina Dico is op Whispers niet langer een eigenzinnige popprinses, maar manifesteert zich als een ingetogen singer-songwriter die haar klassiekers kent. Dico is naar verluid een groot fan van Leonard Cohen en dat hoor je terug in haar songs en in haar persoonlijke teksten.

Whispers werd opgenomen op Ijsland met producer Helgi Jonsson achter de knoppen en heeft het donkere en atmosferische geluid dat je van een op Ijsland opgenomen plaat verwacht. Op Ijsland opgenomen platen zijn over het algemeen ook niet vies van sprookjesachtige klanken, maar hiervoor ben je bij Tina Dico (gelukkig) niet aan het juiste adres.

Tina Dico heeft de songs op Whispers teruggebracht tot de essentie. De Deense singer-songwriter is in nog geen jaar tijd van een eigenzinnige popprinses getransformeerd in een meisje met gitaar en wat maakt ze veel indruk. Whispers is een plaat zonder tierelantijntjes. De instrumentatie is zo sober mogelijk en de prachtig gezongen songs komen stuk voor stuk hard binnen.

De impact van de songs op Whispers worden voor een belangrijk deel bepaald door de bijzondere stem van Tina Dico. Het is een donkere en indringende stem, maar Tina Dico is ondanks haar Scandinavische wortels zeker geen ijskonijn en klinkt ook warm en gloedvol. De songs op Whispers zijn voor het overgrote deel donker en direct, maar klinken ook verrassend melodieus en stemmig.

De afgelopen jaren hoorde ik bij Tina Dico altijd wel het grote talent en de potentie, maar was er ook altijd wat twijfel over de uitvoering. Op Whispers neemt Tina Dico alle twijfel weg. In Denemarken is ze al een tijd een ster; de rest van de wereld kan, nee moet, nu gaan volgen. Erwin Zijleman

Een album die ik pas geleden heb ontdekt en bij elke luisterbeurt groeit en groeit. In het begin heb je misschien nog iets van leuk, aardig doch niets bijzonders. Schijn bedriegt hier, als je de moeite neemt om dit album vaker te draaien raak je in de ban van een bijzondere (soms aan Marianne Faithfull denkende) stem en inderdaad een verrassend melodieus, charmant, afwisselend en stemmig geheel, deze vrouw ga ik zeker live aanschouwen, om de laatste procentjes watervrees om te zetten in muzikale liefde voor heel lang en misschien wel voor mijn leven. In elk geval dit weekend mijn beste vriendin (hi,hi)

Door jou ook op deze dame gestuit, Artonna. Ben benieuwd want ook mijn 2e gedeelte van dit jaar staat volop in het teken van singer/song dames .

Artonna heeft mij via pm nog eens gewezen op dit album, maar dat was eigenlijk niet nodig, want dit album komt met enige regelmaat voorbij. Voor de liefhebbers van dameszang heb ik misschien nog een mooie tip, tenminste als je van Kate & Anna McGarrigle houdt, Milk Roulette van Charlie Dore. Op Folk Lantern staat een review over het album.

Ontzettend genoten van deze plaat destijds en anno 2017 niets van zijn gloed en kracht verloren. Wel is het al een poosje ( net als trouwens bij Kelley Mickwee ) bijzonder stil........zit toch met smacht te wachten op nieuw werk van deze dames.