Dalton - Pit Stop (2014)

Eerste album na een kleine 25(!) jaar.

Goed, Dalton: ergens in laat '85/begin '86 richtte ex-Treat drummer Mark Dahlberg deze band op. De band kreeg zijn bijnaam als bandnaam. Ze brachten eind jaren '80 twee albums uit, tourden door heel Zweden en stopten er begin jaren '90 weer mee.
In 2012 was het 25 jaar geleden dat hun debuut uit kwam. Mensen van een Zweedse tv zender namen contact op met de leden van de band met de vraag of ze een film/serie over hun reünie konden maken.
De mannen vond dit wel een geinig aanbod en kwamen zo weer bij elkaar. Dit leidde tot een optreden in het voorprogramma van de Scorpions op 8 december dat jaar.
Dit beviel zo goed dat de mannen weer wat meer gingen optreden en besloten weer wat nieuw werk te gaan schrijven.

Deze nieuwe plaat van Dalton werd geproduceerd door Erik Mårtensson (o.a. Eclipse, W.E.T.) en hij heeft dit album een prachtig geluid gegeven. Alle instrumenten zitten perfect in de mix en de vocalen zitten er nog prachtig op de voorgrond bij. Ieder album zou zo'n productiekwaliteit mogen hebben als je het mij vraagt.
De mannen leveren hier een verdraaid catchy album af. Opener "Ready or Not" heeft gelijk al een hoog meezinggehalte, maar er is ook gelijk te horen dat er ruimte is voor gitarist Leif Westfahl en toetsenist Ola Lindström.
Vocalist Bo Lindmark heeft een fijn, soms een beetje sleazy, stemgeluid en laat onberispelijk Engels horen zonder accent of wat ook.
Na de albumsopener stomen de mannen gelijk door met "Hey You", wat wederom een fijn rock nummer met hoog party gehalte is. Hierna pakken de mannen gevoelig uit met de ballad "Don't Tell Me Lies". Ook ballads kunnen ze mooi brengen, maar ik heb zelf een kleine voorkeur voor hun meer uptempo nummers. Ook "Follow Your Dreams" is een ballad, maar daarna gooien de mannen alle registers open met "Up & Down". Een lekker radiovriendelijk nummer dat echt zo lekker in het gehoor ligt dat ik er momenteel geen genoeg van kan krijgtn. Wat een heerlijk catchy nummer is dat zeg!
Sommige mensen zullen dit gedateerde 80's rock vinden, maar laat ik daar juist erg van houden. De mannen van Dalton laten hier horen dat ze 25 jaar na hun laatste album nog prima mee kunnen draaien in de rock revival die inmiddels al enige jaren in gang is.