The Stranglers - About Time (1995)

Een erg evenwichtig album, dit tweede album in de bezetting Burnel, Greenfield, Black, Roberts, Ellis.
Golden Boy (niet verwarren met hun grootste hitsingle, Golden Brown) heeft een strakke, Motorhead gitaarrif. Money, Face en het bloedmooie, sfeervolle, duistere Sinister waren destijds live favorieten van deze line-up. Little Blue Lies is weer een rocker, maar blijft minder hangen dan het openingsnummer. Still Life en Paradise Row worden gedragen door een sfeervol, verslavend orgel waar alleen Dave Greenfield een patent op heeft. Lies & Deception was de single van dit album, een rustig nummer met weer dat orgeltje, toch de prachtige stem van Roberts draagt dit nummer. Lies & Deception vind ik hun Golden Brown van de jaren 90, jammer dat ze destijds geen aandacht kregen. Lucky Finger is de overgang, het niemendalletje op de plaat. Om zo te eindigen met And The Boat Sails By, dat mij weer brengt in gedachten naar Ships That Pass In The Night van het Feline album. Al heeft het totaal andere arrangementen, het is de sfeer die ik persoonlijk ervaar ...

Nog iets over 'Lies & Deception'.Deze single is uitgebracht in 2 verschillende versies.
De gewone versie, en de limited versie. Het collectors item zeg maar. Op de gewone versie, die destijds nog overal in de platenzaak lag staan 2 bonustracks: Swim en Cool Danny. Duidelijk nummers van Roberts, want Swim staat ook op een van Roberts solo EP's.
Op de limited versie staan de bonustracks Bed Of Nails en Kiss The World Goodbye. De limited versie heb ik jammer genoeg niet in mijn colectie. In Belgie kon je die destijds niet vinden en van het internet had ik 1995 nog niet gehoord. Als iemand die tracks heeft wil die dan zo vriendelijk zijn even een pm te sturen?
Kiss The World Goodbye heb ik zelfs nog nooit gehoord. Bed Of Nails heb ik op een bootleg van een live concert die periode.

Soms denk ik naar Th Simple Minds te luisteren. De stem van die Roberts heeft wel wat weg van die gast van de Simple Minds. Muzikaal zijn het The Stranglers, dat dan weer wel

De tweede van The Stranglers in vijfmansbezetting met nieuwe leden zanger Paul Roberts en gitarist John Ellis. Op voorganger In the Night klonk het nog alsof de twee moesten wennen aan de oudgedienden en vice versa, maar op About Time klinken de vernieuwde Stranglers als een eenheid. De oude en nieuwe leden zijn naar elkaar toegegroeid en terug is het typische Stranglersgeluid, dat eigenlijk al vanaf Dreamtime (1986) grotendeels was verdwenen.
De muziek is dus weerbarstiger dan op de vorige drie langspelers, wat meteen opvalt bij opener Golden Boy met zijn oneven 9/4 maat. Money is eveneens kruidig, waarna Face wat meer de popkant opgaat.
Sinister begint met een lome beat en een cello met in het refrein een... dameskoortje? Warempel, het wérkt. Little Blue Lies is dan weer uptempo en de zanglijn gaat soms de hoogte in: Roberts is technisch gezien een vaardiger zanger dan zijn illustere voorganger Hugh Cornwell en weet zich hier wél te conformeren aan het typische geluid van The Stranglers.

Still Life is mijn favoriet van het album met een uitgebreid strijkersintro. Dit deed de band nooit en ook al krijg ik bij een deel ervan steeds kerstlied "'Tis the season to be jolly" in het hoofd, het nummer bouwt zich spoedig op tot een meer dan aangenaam midtempo en dreigend ding, mede door de toetsen van Dave Greenfield. Via Paradise Row volgt krachtige pop met dat typische orgeltje op z'n Stranglers'.

In She Gave It All eist Ellis de aandacht op, anders dan op het vorige album passend bij het groepsgeluid. Hij komt met zowel vileine akkoorden als een bijzondere solo, die dankzij diverse capriolen niet gaat vervelen. Melancholie en toetsen domineren in Lies and Deception, Lucky Finger is te (?) pop of is het sterke wave in popjasje? Dankzij slotlied And The Boat Sails By wordt een statig slot aan het album gebreid.

Een groep die in de nieuwe bezetting tijd nodig had om warm te draaien. Een dikke 8 voor About Time dat aangenaam verrast. Zoals de titel suggereert: het werd tijd.