The Flying Burrito Brothers - The Last of the Red Hot Burritos (1972)

Best wel pittig live album van de post-Gram Parsons Burritos, dan nog geleid door lid van het eerste uur (en ex-Byrd) Chris Hillman en relatieve nieuwkomer Rick Roberts, waarin er stevig gerockt wordt, overigens naast traditioneler klinkende bluegrass. Sneaky Pete Kleinow en de naar de Eagles vertrokken Bernie Leadon waren vervangen door Al Perkins en Kenny Wertz, afkomstig uit Country Gazette; Wertz nam ook Gazette's Byron Berline en Alan Munde mee, en da's te horen. Hillman vertrok hierna naar Manassas, Roberts en de leden van Country Gazette hielden het schip nog even drijvende getuige het nooit op CD verschenen Live From Amsterdam, en daarna was de koek op - alles wat er onder de Burrito naam later verscheen met lieden als John Beland, Skip Battin, Gib Guilbeau etcetera etcetera doet niet ter zake.
Maar deze Red Hot is best te pruimen.
3***

Lekker rockend live album dat gekenmerkt wordt door de spontane sound. De band klinkt alsof ze zich hier oprecht vermaken. De echte magie was al verdwenen, maar dit was tenminste nog een eervolle voortzetting van de band.

Mede onder invloed van Byron Berline en Al Perkins klinkt dit album lekker. De oorspronkelijke sound van de Flying Burrito Bros is niet meer te horen. Chris Hillman formeert twee jaar later The Desert Rose Band en daar is de vonk weer te horen zoals ik die voel op The Gilded Palace of Sin.

Nou, daar zaten nog wel wat jaartjes en groepen tussen hoor. Maak er anderhalf decennium van: eerst ging-ie nog naar Manassas, Souther Hillman Furay Band, McGuinn Clark & Hillman, en solo. Pas in 1987 verscheen het eerste Desert Rose Band album.

Die vonk was mijns inziens er in zekere mate ook wel bij Desert Rose, maar toch klinken ze mij nu iets te gelikt in de oren. De (vroege) Burritos waren avontuurlijk; Desert Rose plays it safe; FM-friendly 80s countryrock. En de drummer ervan is me een beetje té strak.

Niettemin VERRE te prefereren boven alle Burrito Brothers versies die na dit album uit 1972 zouden volgen (zonder Hillman).

Dus de Flying Burrito Brothers klinken op deze plaat heel anders dan voor deze tijd? Ik vind dit wel een aardig rockend plaatje. Echt een plaatje dat lekker wegluistert.