Wakeman with Wakeman - No Expense Spared (1993)
mijn stem
1 stem
Verenigd Koninkrijk
Electronic / Rock
Label: President
-
No Expense Spared (5:32)
-
Dylic (4:25)
-
It's Your Move (3:51)
-
No One Cares (6:59)
-
Luck of the Draw (5:47)
-
Dream the World Away (3:29)
-
Is It the Spring? (4:04)
-
Nothing Ever Changes (5:00)
-
Number 10 (5:27)
-
Jungle (5:36)
-
Children of Chernobyl (4:55)
-
Find the Time (4:41)
0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 17 augustus 2014, 11:24 uur
No Expense Spared is het tweede album die Rick en zoon Adam Wakeman onder de banier Wakeman with Wakeman hebben uitgebracht.
T.o.v. het eerste album Wakeman with Wakeman - Wakeman with Wakeman (1992), die volledig instrumentaal is en qua nummers diverse stijlen hanteert, wordt er op dit album voor een praktisch uitsluitend rock-georiënteerde aanpak gekozen. De keyboards klinken dan ook veelvuldig als gitaren en de drums zijn dit keer niet elektronisch, maar echt, gespeeld door Tony Fernandez, die overigens ook wel op meer albums van Rick Wakeman te horen is.
Verder bestaat de line-up uit zanger Chrissie Hammond, Alan Thomson op elektrisch gitaar en basgitaar én ene mysterieuze Dr. Doom (LOL) op akoestisch gitaar.
Concreet komt het erop neer dat er een volledige band verantwoordelijk is voor dit album, daar waar het vorige album nog een puur vader en zoon-project is.
Dat is ook degelijk aan alle kanten te horen; het is een consequenter album in stijl en duidelijk zijn de overige bandleden ook te horen. Echter is het natuurlijk wederom het verbluffende toetsenwerk van beide heren die dit album écht de moeite waard maken. Het enthousiasme en spelvreugde is aan alle kanten te horen.
Echter kent het album een aantal minpunten. De zang van Chrissie Hammond vind ik niet zo erg bijzonder en tijdens de meeste vocale nummers kan ik de aandacht er niet echt bij houden. Dit overigens m.u.v. het titelnummer wat echt een dijk van een track is. Tevens is de ballad "No One Cares" erg mooi. De rest van de vocale tracks doen me echter niet zo veel. Ze zijn niet zo erg sterk en halen de kracht van de instrumentale tracks gedeeltelijk onderuit.
Want het instrumentale deel van het album maakt het nog wel degelijk de moeite waard.
Het met een eigenzinnige stijl doordrenkte "Dylic" is een knaller en waarachtig een nummer waar spontaan op te tapdansen valt vanwege het eigenzinnige ritme.
"Luck of the Draw" en "Is it the Spring?" zijn typische Wakeman-tracks waarbij het drukke en waanzinnige toetsenwerk goed naar voren komt.
Het waarschijnlijk expres misplaatst getitelde "Number 10" (immers is het nummer 9 van de plaat) is al helemaal geweldig met de vele tempowisselingen en de diverse muzikale stijlpatronen die toegepast worden.
Tot slot is "Children of Chernobyl" een meer ingetogen nummer die erg mooi is.
Blijft over dus een album die een sterke kant en een wat zwakkere kant kent. Persoonlijk ben ik ook niet zo kapot van de vocale nummers en hoor ik de heren Wakeman liever zoals ik ze op hun debuut hoorde. En alhoewel er op dit album voor een meer rechtlijnige aanpak in stijl wordt gekozen, zijn dus zeker niet alle nummers even sterk. Echter zijn het wel de instrumentale nummers die dit album i.m.o. nog wel degelijk de moeite waard maken.
Een 3,5 vind ik dan ook een acceptabele score voor een album die toch meer had kunnen zijn.
T.o.v. het eerste album Wakeman with Wakeman - Wakeman with Wakeman (1992), die volledig instrumentaal is en qua nummers diverse stijlen hanteert, wordt er op dit album voor een praktisch uitsluitend rock-georiënteerde aanpak gekozen. De keyboards klinken dan ook veelvuldig als gitaren en de drums zijn dit keer niet elektronisch, maar echt, gespeeld door Tony Fernandez, die overigens ook wel op meer albums van Rick Wakeman te horen is.
Verder bestaat de line-up uit zanger Chrissie Hammond, Alan Thomson op elektrisch gitaar en basgitaar én ene mysterieuze Dr. Doom (LOL) op akoestisch gitaar.
Concreet komt het erop neer dat er een volledige band verantwoordelijk is voor dit album, daar waar het vorige album nog een puur vader en zoon-project is.
Dat is ook degelijk aan alle kanten te horen; het is een consequenter album in stijl en duidelijk zijn de overige bandleden ook te horen. Echter is het natuurlijk wederom het verbluffende toetsenwerk van beide heren die dit album écht de moeite waard maken. Het enthousiasme en spelvreugde is aan alle kanten te horen.
Echter kent het album een aantal minpunten. De zang van Chrissie Hammond vind ik niet zo erg bijzonder en tijdens de meeste vocale nummers kan ik de aandacht er niet echt bij houden. Dit overigens m.u.v. het titelnummer wat echt een dijk van een track is. Tevens is de ballad "No One Cares" erg mooi. De rest van de vocale tracks doen me echter niet zo veel. Ze zijn niet zo erg sterk en halen de kracht van de instrumentale tracks gedeeltelijk onderuit.
Want het instrumentale deel van het album maakt het nog wel degelijk de moeite waard.
Het met een eigenzinnige stijl doordrenkte "Dylic" is een knaller en waarachtig een nummer waar spontaan op te tapdansen valt vanwege het eigenzinnige ritme.
"Luck of the Draw" en "Is it the Spring?" zijn typische Wakeman-tracks waarbij het drukke en waanzinnige toetsenwerk goed naar voren komt.
Het waarschijnlijk expres misplaatst getitelde "Number 10" (immers is het nummer 9 van de plaat) is al helemaal geweldig met de vele tempowisselingen en de diverse muzikale stijlpatronen die toegepast worden.
Tot slot is "Children of Chernobyl" een meer ingetogen nummer die erg mooi is.
Blijft over dus een album die een sterke kant en een wat zwakkere kant kent. Persoonlijk ben ik ook niet zo kapot van de vocale nummers en hoor ik de heren Wakeman liever zoals ik ze op hun debuut hoorde. En alhoewel er op dit album voor een meer rechtlijnige aanpak in stijl wordt gekozen, zijn dus zeker niet alle nummers even sterk. Echter zijn het wel de instrumentale nummers die dit album i.m.o. nog wel degelijk de moeite waard maken.
Een 3,5 vind ik dan ook een acceptabele score voor een album die toch meer had kunnen zijn.
* denotes required fields.
* denotes required fields.