Planxty - Cold Blow and the Rainy Night (1974)

Mijn introductie met de Ierse folk groep Planxty. Best een lekker album om mee geïntroduceerd te worden. De moeite voor de liefhebbers van o.a. The Dubliners en The Fureys.

Net deze plaat in een kringloop voor een prikkie op de kop kunnen tikken. Ik heb ook wat Planxty muziek op cd, maar vinyl is toch altijd wat magischer. Planxty met Christy Moore in de gelederen (ik dacht de broer van Luka Bloom) maakt hier toch verbluffende muziek. Ik ben zonder meer een van va van de jaren 70 folk scène uit Engeland met Fairport Convention, Steeley Span en Planxty. Deze plaat bevat hoofdzakelijk traditionals, maar worden op prachtige wijze vertolkt. Heel anders dan bijvoorbeeld the Dubliners waar de teksten, vooral verhalende het belangrijkste zijn.
Maar hier wordt geprobeerd om prachtige muzikale werkstukjes neer te zetten. AFwisselend, maar boordevol kwaliteit.

De heren van Planxty leerden elkaar kennen tijdens de opnames van Christy Moores LP Prosperous uit 1972. Dat beviel zo goed dat er een groep werd gevormd. De eerste twee LP’s zijn prachtig. Voor het derde album Cold blow and rainy night werd de groep versterkt met Johnny Moynihan, specialist op bouzouki, tin whistle en fiddle. Er ontstonden in die tijd muzikale meningsverschillen. Ondanks de ruzies toch nog een uitstekende album. Tijdens de break ging Christy Moore solo, Donal Lunny richtte the Bothy Band op. Andy Irvine werkte samen met Paul Brady. Gelukkig bleven de heren niet lang boos. Na vijf jaren volgde : After the break en Lunny deed ook weer mee. Hij nam zelfs de fluitist van Bothy Band mee.

Van de typische Ierse folk bands is Planxty wel een favoriet van me. Hun eerste plaat heb ik heel veel gedraaid. Maar deze mag er ook zeker wezen.