Joanne Shaw Taylor - The Dirty Truth (2014)
mijn stem
5 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Blues / Rock
Label: Axehouse
-
Mud Honey (4:28)
-
The Dirty Truth (3:16)
-
Wicked Soul (4:19)
-
Fool in Love (4:04)
-
Wrecking Ball (3:32)
-
Tried Tested and True (5:00)
-
Outlaw Angel (4:22)
-
Shiver & Sigh (5:08)
-
Struck Down (4:28)
-
Feels Like Home (3:19)
-
Mud Honey [Live at Glasgow Oran-mor] * (4:21)
-
Outlaw Angel [Live at Glasgow Oran-mor] * (4:24)
-
Wrecking Ball [Live at Glasgow Oran-mor] * (3:37)
-
Tried, Tested and True [Live at Glasgow Oran-mor] * (7:17)
-
The Dirty Truth [Live at Glasgow Oran-mor] * (3:37)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur:
41:56
(1:05:12)
1
geplaatst: 12 december 2014, 11:22 uur
Alweer het 4de studioalbum van deze blues/rock gitariste en zangeres. Ligt helemaal in het vervolg van haar vorige albums. Blues, balladachtige songs en rock, gebracht met een gruizige stem en vaak erg goed gitaarspel.
0
Mssr Renard
geplaatst: 10 september 2021, 14:14 uur
Na het wat meer veelzijdige en avontuurlijkere Almost Always Never grijpt Joanne hier terug op haar oer-sound. Dezelfde band en dezelfde producer als die eerste platen (producer Jim Gaines) en opgenomen in Memphis. DIt is inderdaad een weer wat harder rockende bluesrockplaat geworden. Kortere songs die wat meer richting de Amerikaanse bluesrock neigen. Ik hoor zelfs wat ZZ top erin terug.
De band van de eerste platen is ook weer terug, wat erook voor zorgt dat deze plaat meer klinkt als die eerste platen. Joanne is wel volwassener en het klinkt ook erg eigen, al moet je bij de solo's soms wel denken aan die sound van Stevie Ray Vaughn (ook een texaan). In de wat rustigere songs doet het me onwillekeurig ook wat denken aan 80's Tina Turner popmuziek. De plaat is in elk geval wel veelzijdig, al zij het minder veelzijdig en avontuurlijk als de voorganger.
Dealniettemin en schot in de roos deze plaat. Bonuspunten voor de keurige plaatlengte.
De band van de eerste platen is ook weer terug, wat erook voor zorgt dat deze plaat meer klinkt als die eerste platen. Joanne is wel volwassener en het klinkt ook erg eigen, al moet je bij de solo's soms wel denken aan die sound van Stevie Ray Vaughn (ook een texaan). In de wat rustigere songs doet het me onwillekeurig ook wat denken aan 80's Tina Turner popmuziek. De plaat is in elk geval wel veelzijdig, al zij het minder veelzijdig en avontuurlijk als de voorganger.
Dealniettemin en schot in de roos deze plaat. Bonuspunten voor de keurige plaatlengte.
* denotes required fields.
* denotes required fields.