The Family Crest - Beneath the Brine (2014)

Revere, Asaf Avidan, The Irrepressibles, Radical Face, Stuart Warwick.... nee niet namen die van doen hebben met The Family Crest maar allemaal bands/artiesten die ik enorm heb lopen promoten omdat ik er zo van genoot en vond dat het gedeeld moest worden. Bands/artiesten bij wie het ook gelukt is (een enorm veelvoud daarvan is op deze site terechtgekomen op de afdeling vergeten MusicMeter hoekjes).

Vaak ontdek ik ze bij toeval zelf maar ook regelmatig krijg ik ze getipt door mensen die mijn smaak kennen en weten dat dit absoluut wat voor me moet zijn. User muziekobsessie is er daar eentje van. Hij is hofleverancier geweldige vergeten pareltjes en soms komt ie ook met iets nieuws aanzetten zoals The Family Crest.

Ik was verbaasd dat het nog niet op de site stond, daar het (tweede) album van dit bonte gezelschap al aan het begin van dit jaar is uitgebracht. Laat ik daarom maar weer eens mijn loftrompet steken over deze ontdekking in de hoop dat er meer mensen volgen zoals bij de eerder genoemde namen. Dat stoffige, vergeten MusicMeter hoekje met straks 2 stemmen van muziekobsessie en mij zou onterecht zijn!

Opener Beneath the Brine hakt er al gelijk in. Rijkelijk georchestreerd met een vurige cello die dit prachtwerkje opent. Onmiddellijk moet ik denken aan Lost in the Trees met hun zwierige barokfolk. De levenslust straalt van dit nummer af en als Liam McCormick zijn mond opendoet kan het toch niemand ontgaan dat zijn manier van zingen enorm lijkt op die van Jeff Buckley.
Op deze manier wandel ik direct een muzikaal sprookje in..... en sprookje dat nog wel even gaat duren....

The Word zet het avontuur voort op een manier waarop Arcade Fire dat ook doet: catchy, rijk georkestreerd en behoorlijk wat samenzang. Kijk voor de grap eens op de website van de band en dan onder het kopje 'The Family'. Die is behoorlijk uitgebreid: 'We believe that anyone is musical when given the opportunity. That’s why we’ve invited musicians of all experience levels to join us for live performances and recordings. We call this amazing group our “extended family” and are proud to have shared stages and sound booths with them.' En als je zin hebt doe je gewoon lekker mee: 'If you are interested in joining the family, let us know on Facebook or Twitter.'.
De vreugde druipt er vanaf en dit soort muziek brengt mij in elk geval in een zeer goede stemming.

Love Don't Go valt op door de blazers en mag ook in de categorie 'zwieresque pop' gezet worden. De zanglijn van McCormick wordt regelmatig overgenomen door het koor en de strijkers, blazers en andere akoestisch getinte instrumenten verwarmen dit nummer enorm. Hierdoor ontstaat er iets meeslepends waar ik maar geen genoeg van kan krijgen. Voeg daar die Buckley-snik aan toe en het is helemaal af.

William's Dirge lijkt te openen op de manier waarop Queen's Innuendo dat doet maar gaat gelijk een heel andere richting op, namelijk de circus-swing waar Gabby Young & Other Animals ook bekend om staan en dat zet zich na 1 minuut voort in Howl: Vaudeville pop/rock die de pan uit swingt. Jazzy blazers geven het een tintje uit lang vervlogen tijden mee en het feestje is compleet.
Als je zin hebt in depressieve muziek is dit nummer niet aan te raden want dit pept op en maakt je aan het dansen.

The Water's Fine krijgt juist weer een zuidelijk tintje mee. Warm, maar ergens toch wel met een wat donkere schaduw. Het nummer dreigt haast een draaikolk te worden waarin je opgezogen wordt. Alles buitelt in een razend tempo om elkaar heen zonder te ontsporen. Accordeon en cello eindigen weer net zo innig als dat ze het nummer opgestart hebben.

I Am the Winter heeft in het intro wel wat weg van Midlake en hier komt de folk-kant van de band naar boven. Het nummer ademt wat meer dan de voorgangers en komt wat soberder over. Gewoon een mooi melodisch nummer met een hoofdrol voor de dwarsfluit.

She Knows My name is een licht klinkend nummer waarbij Lost in the Trees toch wel door mijn hoofd blijft spoken. Prachtig van klank met droevig getinte momenten (het intro) maar vooral ook euforische. Het ligt dicht bij elkaar in dit nummer. De grootste klank die op dit album goed wordt neergezet is in dit nummer erg goed voelbaar. Geweldig hoe ze dit doen. Belle & Sebastian maar dan voller en rijker.

As We Move Forward dwarrelt en dendert je huiskamer in op de opzwepende manier waarop Arcade Fire dat ook kan. Het nummer heeft iets dwingends wat ervoor zorgt dat ik geboeid blijf luisteren en ik me volledig over kan geven aan de klanken die tot me komen. De zang is af en toe snerpend wat het juist extra kracht geeft.

When the Light Goes out heeft een wat langer intro en klinkt wat mysterieuzer. Het vormt een mooi rustpuntje waar de nadruk meer ligt op McCormick en zijn gitaar, voeg daar de vrouwelijke vocalen aan toe en langzaam aan ontvouwt dit nummer zich dan tot een monumentaal wiegelied. Schitterend!

There's a Thunder start groots en majestueus alsof Polyphonic Spree van de partij is. Hallelujah mensen laten we dansen, liefhebben en genieten van het leven. Dit soort nummers pompen een enorme stoot energie in mijn lijf en dat is soms zo hard nodig en wat kan muziek dan toch mooi zijn.

Make Me a Boat is het slotstuk van dit overrompelende album en leunt sterk op de vocale capriolen van zanger McCormick. Ook dit klinkt groots en meeslepend zoals dit album ook gewoon hoort te eindigen.
Als het afgelopen is wil ik alleen maar meer (er is nog een debuut waar ik maar eens naar op zoek moet gaan).

Man, man, man wat is dit een geweldig album. Je moet niet vies zijn van een portie drama (mensen die mij volgen kennen mijn muzikale smaak onderhand wel). Zoek je lieve kleine luisterliedjes dan ben je hier niet aan het juiste adres.
Voor wie dan wel? Voor iedereen die het weer aandurft om mij te volgen in mijn enthousiasme en wie gek is op bands als Arcade Fire, Lost in the Trees, Jeff Buckley, Gabby Young, Belle and Sebastian of Patrick Wolf om er maar eens een paar te noemen.

Ah, 3 stemmen... staan muziekobsessie en ik niet meer alleen. Dit is echt de moeite waard dames en heren!

Hier roteert-ie ook nu. Mooie plaat, hoor, het deed me in eerste instantie aan het laatste album van het Kyteman-orkest denken. Maar waar dat album een beetje verzuipt in bombast weet men hier op tijd terug te schakelen. En juist in rustiger vaarwater vind ik het album het best.

Stem volgt ongetwijfeld, maar nu nog niet...

Leuk! Ik had natuurlijk kunnen weten dat jij het ook zou oppikken Fathead

zozo 4 stemmen van 4,5 dat begint goed! ik kan niets meer toevoegen aan jou recensie Aero die deel ik helemaal. misschien wel leuk te vertellen hoe ik dit ontdekt heb, werkt super. via RYM, de grote broer van mume, heeft heel specifieke subgenres, mijn favoriet is daar dan ook chamber pop. Dus als je op dat genre gaat kijken wat er allemaal nieuw gereleased is vis je de pareltjes er zo uit door alles ff te luisteren wat hoog wordt gewaardeerd. Verder vind ik opener van dit album nog steeds zo overweldigend goed! Zeker als die zanger echt heel hoog gaat zit ik elke keer met kippevel te luisteren.

Alleen zijn de beoordelingen op RYM soms belachelijk laag. Volgens mij zitten daar een hoop azijnpissers.

Pfff, dat eerste nummer, och och och...

Is dat een positieve of negatieve och och och?

Een positieve

Wat een heerlijke plaat is dit zeg. Bedankt voor deze ontdekking

Wie bedank je nou? Jezelf mag ik aannemen (want je hebt het toch zelf ontdekt hier)?

Misschien dat dit ook wat voor je is dan: Nakhane Touré - Brave Confusion (2013)

Nu ik het op vinyl heb begint het album nog veel meer te leven: de cello in het eerste nummer komt dan zo geweldig de boxen uit spatten!

En hoog op mijn lijst 'die wil ik live nog eens meemaken': The Family Crest - Beneath the Brine (Bing Lounge) - YouTube

En voor wie het album legaal in z'n geheel wil beluisteren: The Family Crest - Beneath the Brine - [Full Album Stream] - YouTube

Ik hoor net het eerste nummer, prachtig. Een album waar aERodynamIC enthousiast over is moet wel heel goed zijn. Snel even in z'n geheel beluisteren.

Héél mooi, dit moet veel hoger in de rotatielijst komen te staan!!!

Zegt het voort en pik die andere tip (Nakhane Touré) dan ook gelijk even op want daar is de belangstelling nog veel minder

Ja maar wel dankzij de mensen die dit album op musicmeter plaatsen en het lichtelijk promoten. Anders had ik deze plaat waarschijnlijk niet ontdekt. Zal dat andere album eens checken. Bedankt.

In dat geval: graag gedaan

Hij staat hier in bestelling hoor, bedankt aERodynamIC

Ik vind die van Nakhane Toure ook wel goed. Zo verbreed ik mijn muzikale horizon nog meer. Tsja dat sommige albums meer dan prima zijn maar niet boven de 10 stemmen uitkomen is erg zonde. Zo heb ik er hier nog 1. Prima Belgisch bandje. Omdat ik deze band een keer live heb gezien in Club Watt (nostalgie), ben ik ze blijven volgen. Maar dit verdiend meer stemmen vind ik. Zou zeggen probeer dit album eens. De voorganger is ook erg goed en heeft iets meer diepgang.

The Sedan Vault - Minutes to Midnight (2014)

En weer een release die ik uitvoerig wilde beluisteren na aanraden van 'chef special' aERodynamIC. Het lukte je maar net met Revere' My Mirror/Your Target, ook al luister ik dat zelden of nooit meer. Nu dan The Family Crest. Ik waardeer je enthousiasme en je overtuigingskracht, maar ik moet je bak positieve kritieken even weerspreken. Dit album is mooi, bij tijd en wijle zelfs zeer mooi, en dat komt door de rijke instrumentatie en interessante melodieën. Op dat punt ben ik het dus met je eens. Helaas gaat het mis bij het volgende:

1. De dramatiek. Het is vanaf het begin eigenlijk geen doorkomen aan in de brei van instrumenten en toevoegingen. Hier een gospelkoor, daar een strijker en gooi er ondertussen nog een groep blazers bij. Ik krijg het gevoel een musical aan te horen. Was dat de bedoeling? Dan is dit geen muziek voor mij.

2. Het aantal stijlen. Wat wil deze band of groep? Ik heb geen idee. Je krijgt een mix aan stijlen voorgeschoteld, van country tot pop tot jazz en een beetje folk hier en daar. Op die manier is het voor mij niet meer geloofwaardig. The Family Crest rijgt wat nummers aan elkaar en noemt het Beneath the Brine.

Al met al een krappe voldoende voor de hoorbaar prachtige instrumentatie. Nu nog goed uitwerken en met een eigen idee komen. Ik hoor geen persoonlijkheid, geen emotie en ben na een aantal luisterbeurten alles weer vergeten.

Ook in mijn straatje. Dank voor de tip!

De stem en deels van de sfeer doet me trouwens denken aan The Miserable Rich: The Miserable Rich

The Miserable Rich - Oliver - YouTube

Toch wel bevallen haha. Op fok zei je dat je het te zoet vond wat het ook is maar eigenlijk is dit gewoon prima muziek. Krijg er af en toe ook een beetje een Disney gevoel van maar dat zou ik nou niet direct als iets negatiefs beschouwen.

Meestal kan ik blind varen op de tips van Aero.
Helaas ging dat niet op voor Nakhane Toure, maar zeker wel voor Family Crest.
Wat een heerlijke plaat

Klinkt voorlopig geweldig! Fantastische koortjes, daarmee ben je bij mij sowieso aan het juiste adres. Spannend, creatief en uitermate goed gemusiceerd. Blazers, toeters en bellen (figuurlijk dan), alles komt voorbij. Ik weet bij mijn eerste luistersessie al dat hier ook bij de komende luisterbeurten veel te ontdekken en te genieten valt.

Heerlijke plaat inderdaad, en ik heb nog wat songs te gaan

Goed te horen, geniet ervan

Vandaag weer eens opgezet.... hoe heerlijk als je dan gewoon weer omver geblazen kan worden