Plaistow - Citadelle (2013)

Soms, heel soms, doen we ook aan recensies van albums die niet in het huidige jaar zijn uitgekomen. Dat is, in ieder geval wat mijzelf betreft, vooral in het geval van geniale albums. Zo nu met piano-jazz trio Plaistow, dat deelneemt in het veelzijdige jazz-leger van GoodMusicCompany. Maar Plaistow maakt geen normale piano-jazz. Dit is minimalistische en klassieke, bijna tegen post-rock aanliggende, doom-jazz.

We schrijven het jaar 2013, toen Plaistow uit Zwitserland, met het album Citadelle op de proppen kwam. Citadelle bestaat uit 8 veelzijdige nummers, die elk een volstrekt andere kleur hebben. Zo hebben we het springerige Chicago als eerste nummer, waarin de piano meteen al een stevig en vlot loopje neemt. Maar we horen hier ook duidelijk het donkere geluid dat de band kenmerkt. Een hele diepe, bijna elektronische, dubbel-bas van bandleider Vincent Ruiz, die onheilspellend voort dreunt. Ook op The Mission horen we deze duistere stijl, maar nu aangelengd met piepende bekkens en opvallend drumwerk van Cyril Bondi. Maar telkens zijn het vooral die heerlijk galmende bezwerende piano-klanken die de toon zetten. Het piano-werk van Johann Bourquenez is bij vlagen bijna Keith Jarrett-iaans. Het is ongelooflijk hoe mooi hij van verschillende ritmes en melodieën wisselt. Dit is vooral te horen op de album afsluiter: Orion. Zelden, maar echt zelden heb ik een zo'n weergaloos sterk nummer gehoord. Zo sfeervol, zo intiem. Maar ook de rest van de plaat is een en al kwaliteit. Van het bijna klassieke Les Oiseaux tot aan de post-jazz drone The End Of The World, Citadelle is overal raak.

Ja okee, 2013 is niet zo heel erg lang geleden. Maar het voelt alsof ik vorig jaar een eeuwenoude klassieker heb gemist, met dit Citadelle. Wat een ongekend sterke luistertrip heeft dit Zwitserse Plaistow uitgebracht, en ik ga meteen op jacht naar al het andere werk dat ze hebben gemaakt.
Pat-sounds: Album Plaistow - Citadelle (2013) - pat-sounds.blogspot.nl

Heel interessant om te zien dat de ene over een meesterwerk spreekt terwijl een ander maar 1* hiervoor over heeft.
Dat maakt het voor mij al een factor om dit eens een luisterbeurt te geven.

Na twee luisterbeurten val ik er wat tussenin. Heel sfeervol, maar ook een beetje wisselvallig. Het ene nummer komt al wat meer aan dan het ander. Maar Orion is zonder twijfel een prijsbeest.