The Twilight Sad - Nobody Wants to Be Here and Nobody Wants to Leave (2014)

Openingstrack kun je hier beluisteren.

Klinkt lichter dan we van de Schotten zijn gewend, benieuwd of hier weer prachtnummers als Sick en Kill It in the Morning op staan.

Lichter vind ik dit niet, de laatste minuut is weergaloos en volgens mij niet luchtig te noemen
In ieder geval hoop ik heel hard dat dit een voltreffer wordt in een mager muziekjaar (op the war on drugs na) !

Last January is prachtig!

Full stream beschikbaar: Nobody wants to be here...

Weer een heel goed album van deze onderschatte Schotse band. Mensen die aan boord gekomen zijn tijdens het uitstekende No One Can Ever Know (aan de MuMe scores te zien zijn dat er behoorlijk wat) zullen misschien wel wat teleurgesteld zijn om te horen dat ze terugkeren naar het eerder gitaar-centrische geluid vanop hun eerste 2 albums met synths in een ondersteunende rol maar mij stoort het ieder geval niet. Hoor hier vooral de Wall of Sound terug vanop hun 2e plaat Forget the Night Ahead maar waar daarop na een sterke start de nummers een beetje vastlopen in de richtingloze feedback blijft dit album boeien (alleen het laatste nummer vind ik een beetje te jankerig). Ideale soundtrack voor een regenachtige herfstdag.

Ik kon de absolute knallers op hun eerste 2 albums al erg waarderen. Ik word graag weggeblazen door gitaarmuren. Maar daar stonden toch ook genoeg nummers op waar ik koud noch warm van werd. Ik was blij verrast met hun vorige album (hun 3e), vol met donkere synths en wat voor mij persoonlijk een meesterwerk is.
Ik keek dan ook reikhalzend uit naar deze plaat. Had al her en der gelezen dat dit hun beste album tot nu toe zou zijn en de best of both worlds (gitaar en synths) zou bevatten.
En ja, dat klopt wel in zekere zin. Album is evenwichtiger dan hun eerste 2 albums qua composities, die op hun vorige album al erg sterk waren. Het donkere/sinistere is gebleven en is zit nog steeds wat synths in.
Absolute hoogtepunten tot nu toe zijn I Could Give You All That You Don't Want en In Nowheres waar ik werkelijk waar kippenvel van krijg. Kolere wat zijn dat geweldige nummers!!
Enige minpunt is dat ik, vooralsnog, vind dat dit album als een nachtkaars uitgaat met de laatste 2 nummers. Misschien moet ik die nog vaker beluisteren maar tot nu toe vind ik dat gewoon flutnummers en doet me dan toch weer denken aan de onevenwichtigheid van de eerste 2 platen.
Maar goed, sowieso 8 tracks die ijzersterk zijn maar waarschijnlijk niet hun cultstatus zal doen inruilen voor meer roem. Een band die goed word gevonden door andere bands...heb ik ook ergens gelezen.

Landgenoten Frightened Rabbit in ieder geval zeker, getuige hun quote op hun eigen fb-pagina:

Ik zou hier toch meer van moeten kunnen genieten. HEt vorige album was erg tof, maar ergens mistte ik de gitaargeorienteerde sound van de eerdere albums. Die is hier terug, misschien wel organischer dan ooit, maar de woeste gitaargolven zijn een beetje gaan liggen. Nog steeds vrij goed, maar meh.....kweetniet

Fans van de fellere sound kunnen trouwens ook wel eens de band Protomartyr proberen. Iets kaler, killer, maar een geweldige postpunkdrive met felle gitaren.

Inmiddels 4 dagen van intensief luisteren verder en kan ik tot de conclusie komen dat dit niet hun beste album is geworden, wat mij betreft. Hun vorige kunnen ze niet zomaar overtreffen voor mij. Nummers 1 t/m 3, en 6 (In Nowheres wat me erg doet denken aan Killing Joke) zijn nog steeds ijzersterk. Wat er overblijft zijn nummers variërend van best goed tot niet heel interessant (nee, zeker niet slecht!). Al met al nog steeds een goed album maar had stiekem toch op iets beters gehoopt.
En nu maar hopen dat ze in Nederland komen met labelgenoten We Were Promised Jetpacks!

Geweldig album van een tot voor kort voor mij volkomen onbekende band. Goede songs, post rock invloeden en doet me soms denken aan I like trains.

Heb deze ook ; één van mijn favoriete albums van 2014.

Moet je op youtube eens zoeken naar live optredens en in het bijzonder naar uitgeklede nummers (er staan er zat op), dan valt op hoe intens de nummers allemaal zijn. Afgelopen jaar op een middag in een park in Barcelona volledig verkrampt, waarbij het huilen nader staat dan het lachen.

Hoewel het met alle noise op 110dB+ ook ontzettend hard aankomt.

Maar dit album uiteraard in mijn jaarlijst.

Edit: Drowned in sound noemde dat optreden in Barcelona ook bij de 10 meest opzienbarendste van het afgelopen jaar Merry Listmas: 10 live sets that shook 2014 by Dom Gourlay / In Depth // Drowned In Sound - drownedinsound.com

Dan moet je zeker hun eerste twee albums eens proberen, daar zijn de postrock invloeden groter en is het allemaal net wat experimenteler.

Hun debuutalbum heb ik een keer beluisterd en ik vond het maar een slappe, saaie boel. Daarom heb ik hun laatste album ook maar eens geprobeerd, in de hoop dat die wat moderner en frisser zou klinken. Dat is gelukkig het geval! Een erg geslaagd album: sfeervolle composities, waarbij je toch continu het gevoel houdt naar rockmuziek te luisteren. Soft is dit album zeker niet.

Last January is de absolute topper, In Nowheres en Leave the House volgen op korte afstand. Eigenlijk zijn alle nummers best goed. Het enige jammere vind ik dat ze lastig uit elkaar te houden zijn en geen van allen een duidelijk herkenbaar refrein hebben. Aan de kwaliteit doet dat gelukkig niets af.

Ook dit keer ben ik aangenaam verrast door The Twilight Sad.

Was het derde album al een mooie opsteker, dit album vind ik misschien zelfs nog iets mooier. Goede en soms met veel galm gezongen liedjes in combinatie met al die lekkere, noisy gitaartjes maken dat het weer puur genieten is.

De single "There's a Girl in the Corner" met Robert Smith (The Cure) is helemaal tof!
(Deze Robert Smith versie staat dus niet op dit album!)

Eh.... waar is mijn pruik en m'n lippenstift!

Ik luister nu naar "Last January" en ik hoor waarlijk een echo! Er zijn natuurlijk wel meer echo's te bespeuren!
Maar deze viel mij onmiddellijk op...

Over welk nummer van The Sound heb ik het?

Last January is mijn favoriete nummer, dus die ken ik ondertussen erg goed, maar ik hoor daar niets in wat me aan The Sound doet denken...
Is het iets van hun laatste twee albums? Die ken ik namelijk niet zo goed.

"I Can't Escape Myself" van "Jeopardy".

Ach ja, nu hoor ik wat je bedoelt. Best gek eigenlijk dat me dat nooit eerder is opgevallen, want het lijkt behoorlijk op elkaar.

Ja... het viel mij ineens op....
Dacht... waar ken ik dit toch van...
Blijft verder een goed nummer/album voor mij!

Ken dit album nog niet. Ben nu wel de ep 'Oran Mor Session' aan het beluisteren met nummers van dit album. Alleen gitaar en zang. Heel fraai. Indrukwekkend zelfs - maar dat kan op dit uur ook de invloed van Koning Alcohol zijn (waarvoor excuus). Ben benieuwd wat de "gitaarmuren" gaan doen (maar dat komt vast goed met hulp van Koning A.).

Last January.... .......prachtige ode aan Borland! Kan geen toeval zijn. Album opent sterk!

The girl in the corner heeft wel wat veel invloeden van Radioheads All I Need. Wel ten betere hand dat zeer zeker