Seam - The Pace Is Glacial (1998)
mijn stem
15 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Touch and Go
-
Little Chang, Big City (4:53)
-
Get Higher (3:04)
-
Wig (1:31)
-
Intifada Driving School (3:15)
-
Kanawha (4:20)
-
Nisei Fight Song (7:23)
-
The Prizefighters (2:59)
-
In the Sun (3:24)
-
Inching Towards Juarez (6:29)
-
Pale Marbie Movie (5:27)
-
Aloha Spirit (5:46)
0
khonnor
geplaatst: 25 januari 2008, 21:26 uur
niet mee eens
hier staan geweldig mooie nummers op
vooral 7, 9 en 10 zijn geweldig mooie slowcore nummers....
en de eerste 5 nummers zijn gewoon heel goeie indie rocksongs
hier staan geweldig mooie nummers op
vooral 7, 9 en 10 zijn geweldig mooie slowcore nummers....
en de eerste 5 nummers zijn gewoon heel goeie indie rocksongs
0
geplaatst: 24 september 2010, 12:29 uur
Toch jammer dat de berichtjes een beetje achterblijven (Cygnus?!), want dit is zo mogelijk de beste Seam. Een CD'tje om op te zetten om wat van je af te gooien, beginnend met schromeloze rock en eindigend met verstilde (maar altijd broeierige) slowcore.
Ofwel: een uitgebalanceerd wasprogramma om je gemoed weer op de rails te helpen. Er zal vast nog wel een breder publiek voor dit plaatje te porren zijn.
Ofwel: een uitgebalanceerd wasprogramma om je gemoed weer op de rails te helpen. Er zal vast nog wel een breder publiek voor dit plaatje te porren zijn.
0
geplaatst: 8 september 2016, 17:01 uur
Ik ben het eens met Slintie. In vergelijking met de twee vorige albums klinkt 'The pace is glacial' erg banaal. Waar m.n. 'The problem with me' mysterieus klinkt, met de stem van Park ver op de achtergrond, klinkt 'The Pace is glacial' te direct en te weinig suggestief. Ook compositorisch is dit een zware stap achteruit en verwordt Seam tot een doordeweeks gitaarpopbandje dat kwaaie songs afwisselt met saai gekabbel. Zelfs de betere songs - Nisei Fight Song, Inching towards Juarez - voelen net iets te langdradig aan. Ze missen de spanning die op 'The problem' bijna constant voelbaar was.
* denotes required fields.
* denotes required fields.