Kenny G - Duotones (1987)

Ik zou wel willen dat ik negatieve sterren uit kon delen, dit is slechter dan slecht in het kwadraat, 0 sterren is nog veel te hoog voor dit prul.
MIN 5 STERREN.
Dit is echt de irritantste plaat die ik ooit gehoord heb.

Dat jij daar nog de moeite voor hebt genomen (ik heb ooit "verplicht" moeten luisteren naar deze meneer), nu is het verboden hier in mijn bijzijn.
Dit album meen ik trouwens niet te herkennen. Houden zo blabla?

Nou moeite genomen, je komt eens ergens op bezoek en je krijgt de vraag: jij houdt toch van "saxofoon muziek"? dan moet je hier eens naar luisteren.
Ze bedoelen het goed om mij te plezieren maar wat een nachtmerie muziek, ik luister nog liever naar vader Abraham met z'n smurfen, daar zit nog enige humor in.

Gaat het weer een beetje?

Ja hoor, maar dit is het soort muziekanten waar je als serieus (saxofoon)muziekliefhebber een trauma aan overhoudt.

KITCH, KITCH, KITCH, KITCH, FAKE, ik kan het niet laten.

Nou zet dan het smurfenlied maar op: ga je je beter van voelen (doe ik met je mee)

Verschrikkelijke Kitch nep en zwijmel muziek. Iets voor de skyradio luisteraars die interessant willen doen

Hoe slecht een album ook is, ik zit hem altijd geduldig uit. Dacht ik.... Maar Kenny G is het gelukt, ik kan hier niet doorheen komen. Ben tot track 3 gekomen en dat vond ik al een hele prestatie.

Ik ga hierin verschillen van mening. Dit is een zeer vermakelijk album. Het is inderdaad een typisch bitterzoete jaren 80 plaat die nog steeds fijn aanvoelt.

Moet je er wel een smiley bijzetten.