Hungryheart - One Ticket to Paradise (2010)

Italiaanse hardrock op het randje van de sleazy rock en melodieuze rock.
Erg goed uitgevoerd, maar het raakt mij (nog) niet.

Haha, dat is nu een typische Ozric-recensie. Geen album ontkomt aan zijn welhaast Goeroe-achtige kijk op de vele hokjes en stromingen in de wereld van (hard)(prog)rock/metal.
Maar goed, nu weet ik totaal nog niets over goede nummers op dit album ofzo.
Zelf maar eens gaan luisteren dan.

Tja. Ik weet niet precies wat je van me wilt. Favoriete liedjes. Ik heb ze nog niet. Maar als ik gave liedje zou noemen, zou je het sneller luisteren, dan als ik de stijlen aan geef? Ik vind juist stijlen aangeven en referentiekaders erg handig.

Als iemand tegen mij zegt: hi tech AOR, klinkt als Saga, schaf ik het direct aan.

Ja, daar heb je eigenlijk ook wel een punt. Maar mis nu gewoon een concrete beschrijving van al is het ook maar 1 nummer / liedje. En ik houd gewoon niet zo van dat vergelijken of onderbrengen in stijlen, het is niet meer dan een richtlijn.
Misschien zeur ik teveel, wil wel eens gebeuren.

De muziek doet wat denken aan Danger Danger, maar is minder gelickt.
Het is zoals ik zei: melodieus, maar wel een beetje rauw, zodat het ook wat sleazy klinkt. Maar het is niet zo sleazy dat rommelig klinkt en een chaos wordt.

Solo's en riffs zijn stevig en echt Hardrock, niet metal. Zang is melodieus en clean, maar stevig en stoer om niet te soft te zijn, maar ook weer geen rauwe ACDC strot.

Dus precies een beetje zoals ik zei. Ik kan niet echt een favoriete track noemen, omdat de plaat mij (nog) niet grijpt.