Weezer - Everything Will Be Alright in the End (2014)

Holy shit! Beste sinds Pinkerton!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Weezer - Everything Will Be Alright In The End - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bij de naam Weezer dacht ik in eerste instantie toch aan een band die al een tijdje over haar top heen is en ik zal val niet de enige zijn met deze gedachten.

De band uit Los Angeles debuteerde precies 20 jaar geleden met een titelloos debuut dat inmiddels als The Blue Album in de boeken is gekomen als klassieker. The Blue Album werd twee jaar later gevolgd door het geweldige Pinkerton, terecht uitgeroepen tot één van de meest invloedrijke platen van de jaren 90 al kwamen de meeste muziekliefhebbers (waaronder ikzelf) daar veel te laat achter. Pinkerton kreeg in 2001 een vervolg met een wederom titelloze plaat die inmiddels als The Green Album bekend staat. Sinds 2001 maakte Weezer nog vijf platen, waarvan wederom een titelloze plaat (The Red Album) de beste was. Het laatste wapenfeit van de band stamt uit 2010 toen Hurley verscheen, wat mij betreft de zwakste cd van Weezer, al was de cd ervoor ook al niet al te best.

Hurley had zomaar de zwanenzang van de band uit Los Angeles kunnen zijn, maar na vier jaar stilte keert Weezer terug met een nieuwe plaat. Everything Will Be Alright In The End werd geproduceerd door niemand minder dan Ric Ocasek, de voorman van The Cars, die zijn sporen inmiddels als muzikant en als producer inmiddels ruimschoots heeft verdiend.

Met Ric Ocasek aan het roer weet je al bijna dat het goed zit, zeker wanneer je terugdenkt aan de briljante comeback plaat van The Cars van een paar jaar geleden, maar Weezer moet het natuurlijk nog wel even waarmaken.

Wat mij betreft doet de band dat. Everything Will Be Alright In The End staat vol met popliedjes die je na één keer horen mee wilt zingen. Het zijn voor een deel de popliedjes waarmee Weezer twintig jaar geleden voor het eerst wist te verrassen, maar de band slaat ook zeker andere wegen in en schuurt hierbij een aantal malen dicht tegen het werk van The Cars aan.

Waar Weezer op haar vorige plaat een wat meer ingetogen geluid verkende, kiest het op Everything Will Be Alright In The End weer bijna uitsluitend voor uptempo popsongs. Het zijn popsongs die in een aantal malen zo afkomstig hadden kunnen zijn van het debuutalbum en meer dan eens refereren aan Buddy Holly, de eerste single van de band die mede door een briljante videoclip een wereldhit werd.

Het uptempo en meer gitaar georiënteerde rockgeluid past wat mij betreft beter bij Weezer dan het geluid waarmee de band vier jaar geleden nog experimenteerde, waardoor Everything Will Be Alright In The End aanvoelt als het spreekwoordelijke warme bad.

Weezer doet op Everything Will Be Alright In The End echter veel meer dan het reproduceren van het geluid waarmee de band ooit doorbrak. Een aantal tracks op de plaat doen zoals gezegd denken aan het geluid waarmee The Cars kleur gaf aan de Amerikaanse popmuziek, maar een keer of drie moest ik toch ook denken aan Queen, zeker wanneer Weezer kiest voor koortjes en het gitaarwerk met enige fantasie ook van Brian May had kunnen zijn. Ook met een fraai duet met Best Coast's Bethany Cosentino verruimt Weezer haar scope wederom zonder haar eigen identiteit te verliezen.

Uiteindelijk gaat het bij een band als Weezer natuurlijk maar om één ding: maakt de band popliedjes waar je vrolijk van wordt en gaat het om popliedjes die na één keer voorgoed in je hoofd zitten. Het antwoord is twee keer volmondig ja. Everything Will Be Alright In The End is een plaat vol briljante Weezer popliedjes uit het verleden, uit het heden en uit de toekomst. Heerlijke plaat voor alle gelegenheden. Erwin Zijleman

Ze lappen het voor de derde keer: Eerst een singel voorop sturen die me bijna plaatsvervangende schaamte bezorgt (Hash Pipe, Beverly Hills en nu Back To The Shack) en dan het album droppen waaruit blijkt dat ze me stevig bij mijn pietje hadden (respectievelijk green album, Make Believe en nu deze).

Ik wacht nog even met een quotering, maar die komt vast snel.

Ga je nu werkelijk zeggen dat Make Believe een goed album was? Die stond namelijk vol middelmaat. De rode plaat is al stukken beter. Gelukkig nu een echte return to form.

Niet van het beste van Weezer, maar het meeste daarop vond ik toch wel stukken beter dan wat Beverly Hills deed vermoeden.

Ik ben voorlopig matig enthousiast na een paar luisterbeurten. Positief: het is een zeer constant album geworden. Het zijn allemaal degelijke nummers. Dat was bij de vorige albums wel eens anders. Wat ik echter mis, zijn een paar echte toppers. Die hadden de vorige albums dan weer wel.

Favorieten tot nu toe zijn moeilijk te kiezen, maar ik ga voor Eulogy For a Rock Band, I've Had It Up to Here en Foolish Father.

Ik geef hem zeker nog wat extra luisterbeurten, maar voorlopig zit ik op een 3,5*

Een herhaling van zetten en terug naar de alternatieve rock vanwege weinig succes.

Een 0,5*? Dit is dus één van de slechtste albums in de muziekgeschiedenis, volgens jou? Waarop niets goeds te vermelden valt?

Opnieuw of misschien eindelijk weer eens een echt leuk,nieuw album van Weezer.Verliest het uiteindelijk op punten van hun fantastische eerste twee maar dit klinkt erg bemoedigend en maakt vrolijk.

Wat een heerlijke rock plaat. Weezer weet voor het eerst sinds een aantal jaren het beste uit zichzelf te halen. Zoals vaak balanceert Weezer op het randje tussen te flauw en razend goed, maar weet met Everything ... bijna in alle nummers aan de goede kant te blijven en in een aantal nummers zelfs totaal te overtuigen. Met de verrassende trilogie op het einde, weet deze plaat zelfs daar overheen te gaan. Heerlijke plaat dus.

Wo.

Je kunt het hele verhaal lezen op WoNo Magazine.

Ik moet mijn mening toch herzien over Back to the shack. Voorts voel ik precies hetzelfde als WoNa hieronder. Ook met de trilogie op het eind als hoogtepunt.