The New Basement Tapes - Lost on the River (2014)

Opgenomen in maart dit jaar door Elvis Costello, Rhiannon Giddens, Taylor Goldsmith, Jim James, Marcus Mumford met producer T-Bone Burnett. Nieuw materiaal op basis van pas ontdekte handschriften van Dylan uit 1967. Het zoveelste geval van " Opa, kijk ik vond op zolder ..." een stuk mystificatie van Dylan's werk zoals dat ook rondom The Bootleg Series Volume 10: Another Self Portrait het geval was. Er zal vast nog wel eens iemand in een schuurtje stuiten op een doos geniale Dylan-opnames.

T-Bone Burnett schrijft dat er 40 opnames gemaakt zijn door het collectief, met volledige toestemming van Dylan zelf. Twintig daarvan zijn terug te vinden op Lost On The River. (20 op de Deluxe-versie, 15 op de reguliere CD). Dat betekent dat er nog meer in het vat zit en dat houdt de spanning erin. Slim gedaan, Harvest! Meteen al een stukje legende eromheen gebouwd, compleet met documentaire The Making Of ..

Maar T-Bone is geen man die ons praatjes verkoopt. Ik heb er vertrouwen in. Het voorproefje klinkt alvast uitstekend: Nothing To It

Dat is snel, Wikipedia: Lost on the River

Vergeet deze release maar jongens !!!

The Basement Tapes Complete: The Bootleg Series Vol. 11


Amazon

Nog een track op Youtube. Dit zou Elvis Costello moeten zijn: Married To My Hack. Lijkt er niet op. Tekst: dhr. B. Zimmerman.

Ik zeg slechts een ding: die zanger van Married to my hack is 100% mijn held; Declan Patrick Aloysius MacManus.

Leuk initiatief dit. Nothing To It vind ik alvast een lekker nummer!

Marcus Munford zingt When I Get My Hands On You. Prima nummer weer. Zeer interessant project dit!

Spanish Mary. Rhiannon Giddens zette de tekst van Dylan op muziek en zingt het hier. Een mix van banjo, afrikaanse ritmes en een mystery-ballad. Mooi gezongen, maar melodieus niet zo heel sterk, zoals ook de overige nummers die nu bekend zijn.

Liberty Street staat inmiddels ook online. Dat vind ik denk ik de beste, so far.

Het album is inmiddels gewoon te vinden op Spotify. Ben heel benieuwd naar wat ervaringen hier, is 't wat?

Ik vind het wat te divers eigenlijk, gaat wat langs me heen..

Die heer mumford klinkt wel erg goed op het nummer Kansas City! Hoorde dit nummer voorbij komen op radio 2 en je herkend hem natuurlijk direct aan zijn stem. (Wat een passie en gevoel legt ie er in!) Maar ditmaal zonder die bekende, en eerlijk gezegd iets voorspelbaar wordende, songopbouw en banjo's van zijn welbekende band en meer in de Amerikaanse (Bob Dylan, counting cross) stijl. Blijkt dus 1 of ander zij projectje te zijn. Het doet me een beetje verlangen dat die mumford dat vaker gaat doen. Die gast is gewoon steengoed, maar zijn band begin ik steeds minder te pruimen.

When I Get My Hands on You is in ieder geval een lekkere single. Ga dit album eens pindakazen.


Omdat het niet Dylan zelf is? Misschien juist een mooie aanvulling op Dylan's volume 11

Klopt en de passie/gevoel wordt helemaal duidelijk als je de beelden erbij ziet. Aan het einde houdt hij het niet meer droog. Hoe bedoel je passie voor muziek... .

Een doos handschriften. Van Bob Dylan nog wel. Sterker nog, vergeten handschriften met teksten uit 1967. Nog beter: uit de periode van de opnames voor The Basement Tapes. Locatie: de benedenverdieping van ‘Big Pink’, de roemruchte Villa Kakelbont waar Dylan destijds met The Band de serie onbevangen opnames maakte. Demo’s, proefballonnetjes, niet bedoeld voor de handel. Maar de handel kreeg er lucht van. Bootleg platen volgden, de officiële uitgave, bewerkt door Robertson kwam in 1975 uit op dubbelalbum. Pure folksongs met rafelranden. De sfeer van het Amerikaanse platteland, ongepolijst, rauw en goed.

Maar er was meer, zo blijkt nu. Dylan schreef nog een doos vol teksten die nooit op muziek werden gezet. Waarom niet? Misschien waren het niet de beste, misschien kwamen ze er gewoon niet aan toe. In elk geval, uit deze overproductie kwam dit stapeltje boven water. Wonder boven wonder.
Wonderlijk ook dat producer T-Bone Burnett er de hand op wist te leggen en toestemming kreeg van de auteur hier iets mee te doen. Hij verzamelde een groep artiesten die als collectief in een studio bijeenkwam om terplekke, op basis van deze teksten, songs te schrijven en op te nemen. Soms moet je de inspiratie een handje helpen.

Kwaliteit genoeg. Marcus Mumford, normaal gesproken lid van de wat saaie band Mumford & Sons kan echt wel wat. Groot talent. Elvis Costello behoeft geen verdere introductie. Taylor Goldsmith van de folkrockband Dawes past ook geheel in het straatje. Grootste verrassing is Rhiannon Giddens. Geweldig muzikaal is deze dame. Er klikte duidelijk wat tussen de artiesten. In een paar weken tijd werden ruim veertig nummers opgenomen.

Ruim veertig. Twintig staan er op de Deluxe versie van The New Basement Tapes. Net als op de originele Basement Tapes kunnen we nog meer verwachten. Het is altijd een spannend idee als je weet dat er meer, misschien wel het beste, nog moet komen. Dat is een slimme zet van uitgever Harvest / Capitol. En omdat het album al in maart 2014 werd aangekondigd voor release in november, had de tegenpartij vrij spel om een tegenzet te doen. Dylan is van óns, vindt men bij Columbia. En dus was daar ineens The Basement Tapes Complete, Bootleg Series Volume 11. Ook in november, en toevallig of niet, met veel tam-tam precies een week eerder uitgebracht.

The New Basement Tapes had het nakijken. Want Columbia weet de pers wel te bespelen. De echte Dylan tegenover de nep-Dylans. Keuze snel gemaakt voor de kerstinkopen. Veel werd er buiten de VS dan ook niet verkocht. Het album bleef hier in de marge en een tweede deel met de resterende tracks hoeven we niet meer te verwachten, denk ik zo.

Terecht afgeserveerd? Zeker niet! The New Basement Tapes heeft eigenlijk heel weinig met Dylan te maken. Dylan zou het nooit zo geschreven of gezongen hebben. Het is authentiek materiaal op basis van oude teksten weliswaar, maar die vormen niet meer dan een geraamte. En daar is dan ook nog eens creatief mee omgesprongen. Verbeterd, zullen we maar zeggen. Wat een variatie en zeggingskracht zit er in deze songs!

Na een jaar moet ik erkennen: dit is een topplaat van topartiesten en goudeerlijk gemaakt. Hoe vaker je ‘m draait hoe meer hij gaat prijsgeven. Zo ervaar ik dat. Beste nummers: Kansas City, Spanish Mary, het Randy Newman-achtige Liberty Street, de sterke rocker Nothing To It, Duncan and Jimmy, Florida Key, beide versies van Lost On The River, Diamond Ring en Six Months in Kansas City.

Ik verhoog naar 4,5*

En waar is Jim James in je betoog? Wat mij betreft de beste die aan dit project heeft mee gewerkt. ..

Niet genoemd inderdaad. Eigenlijk niet met opzet. Ik denk dat ik het minst heb met James. Op dit project vind ik Down on the Bottom, Hidee Hidee Ho #11 en Quick Like a Flash de wat mindere songs. Nothing to It vind ik dan wel weer sterk. Nummers van Jim James.

Welke nummers worden gezongen door Elvis Costello?

Leuk dat je reageert op dit album. Is al snel in de vergetelheid geraakt en onterecht.
Prachtig samenwerkingsverband rondom de teksten van Dylan met topproducer T-Bone Burnett. Gelegenheidsformatie van formaat. Vooral Rhiannon Giddens schittert.

Om je vraag te beantwoorden. Costello is leadzanger op: Married to My Hack, Golden Tom Silver Judas, Lost on the River (I) en Six Months in Kansas City (Liberty Street).

Dank voor je antwoord, Wandelaar. Ik zit weer even in een Costellofase en ontdek de albums die ik nog ken. Het betreft dus alles wat de man uitbracht vanaf 2014.

En dat doe ik nu nog een keer na beluistering. Dit klinkt ook na 7 jaar erg goed.