Sibylle Baier - Colour Green (2006)

Leuk verhaal achter dit album. Hier een korte versie daarvan: Sibylle Baier

Naar deze release hebben toch een hoop mensen (waaronder ik zelf) uitgekeken. De timing lijkt perfect. Door de hele folk revival krijgen ook artiesten van weleer de kans om weer te schitteren. Denk maar aan Vashti Bunyan. Haar muziek ligt niet ver van Sibylle Baier vandaan. Spaarzame arrangementen. Zang en gitaar volledig blootgelegd, puur en zonder enige pretenties. Mooie muziek om bij weg te dromen. Sadness is beautiful zingt ze op Says Elliot. Na het horen van dit album weet ik precies wat ze bedoelt.

Hij is echt leuk. Was een goede tip van je. Ik heb hem zelf al kado gedaan aan iemand.

Super plaat.

Ik moest soms heel erg denken aan de stem/sfeer van Nico.
Nog niet in zijn geheel gehoord, maar gaat op de verlanglijst.
Heel mooi inderdaad.

Ik word hier eerlijk gezegd een beetje niet goed van. Niet van Sibylle, maar van die hele folk herontdekking en revival die er op dit moment gaande zijn. Ik hou enorm veel van folkmuziek, in al haar vormen, maar de opkomst van de zoveelste folk musicus tegenwoordig is erg vermoeiend. Je hebt de "new weird America" (onder leiding van Devendra Banhart en vrienden) enerzijds en een reeks Europese, met name Scandinavische folkies (José González, Ane Brun, Anna Ternheim...) anderzijds. Op een gegeven moment gaat het ook allemaal op elkaar lijken, zie hier spijtelijk het levende voorbeeld; misschien ligt het aan mij maar Sibylle klinkt wel gevaarlijk veel als Vashti Bunyan. Ik ga Colour Green zeker nog een paar keer beluisteren en maar hopen dat ik er meer in ontdek.

Freak Folk bedoel je, "new weird america" is heel wat anders. Dan moet je meer denken aan dingen zoals Sunburned hand of the man, charalambides en meer van dat soort spul.

Banhart et al noemen ze freak folk.

Verder ben ik het niet helemaal met je eens over de vergelijking tussen Bunyan en Baier...beide Folk, maar Bunyan heeft toch veel meer de "hippie" inslag dan Baier. Althans dat idee heb ik dan.

(denk trouwens ook niet dat ze door elkaar zijn beinvloed, Bunyan was in die tijd heel erg onbekend, en Baier nam de liedjes alleen maar op voor haar vrienden en familie. Ze trad helemaal niet naarbuiten met haar muziek. Deze cd is dan ook de eerste release van haar, en dat met muziek uit de jaren 60 en 70.)

Ja, lood om oud ijzer. NWA is een overkoepelende term waaronder ook freak folk valt. Ik vind het sowieso achterlijke benamingen en labels, nog nooit zoiets stupide als "freak folk" gehoord. Noem het dan "neo folk" of iets dergelijks.



Ik weet niet wat je in dit geval onder "hippie" verstaat, maar ik stond echt met m'n mond open toen ik laatst naar Colour Green zat te luisteren. Ik dacht, hé daar heb je Vashti!




Ja, daarom vind ik het ook zo bizar dat ze muzikaal zoveel op elkaar lijken (in m'n ogen/oren dan). De stem van Baier klinkt inderdaad iets "donkerder" (iemand had al Nico genoemd), maar mij had je makkelijk voor de gek kunnen houden. En dan heb je ook nog de Amerikaanse Linda Perhacs. Ook een soortgelijk verhaal (1 album opgenomen in de jaren '70 en dan drie decennia lang van de aardbodem verdwenen), maar die klinkt beduidend anders.

Hmm, dat heb ik toch echt niet; wat mij betreft zit er echt een wereld van verschil tussen Baier en Bunyan. Ik begrijp wat Sietse bedoelt met 'hippie' en ben het er helemaal mee eens, hoewel het lastig uit te leggen is; 't is iets wat er gewoon uitspringt. Tevens vind ik Bunyan's werk ook een stuk sterker dan dat van Baier, hoewel dit een prachtige plaat is die nog steeds 4,5* scoort. Da's natuurlijk ook niet voor niets.

Wat betreft free-folk, freak-folk etc.: stupide termen? Niet echt; ik zie niet echt in waarom. Het beschrijft gewoon wat het is. Neofolk had de term kunnen dekken, maar die term bestond al (check). Free-folk dekt de lading voor een reeks bands en artiesten (Animal Collective!) gewoon uitstekend.

Is ook zo, maar daar komt bij dat Vashti natuurlijk met professionele musici en producenten aan JADD gewerkt heeft. Ik denk dat als het alleen Vashti met haar gitaar was geweest dat de overeenkomsten met Baier nog duidelijker waren geweest.



Nou als iemand me kan vertellen wat er precies "freak" aan is. Toch niet omdat mensen teksten als "when my baby slips out my mama's womb" en "tiger, tiger, wooo" in hun liedjes stoppen? Dan vind ik de stempel New Weird America toepasselijker. Die artiesten zelf zijn geen freaks, daavoor moet je bij Charles Manson wezen. (Grappig dat je Animal Collective aanhalt want zij zien er van af.)

Millennium Folk

Waarom het freak folk wordt genoemd...nou dat is juist precies omdat de mensen die het maken een beetje maf over komen. De muziek iets raars heeft...teksten, geluidjes enz.

@Banshee: Begrijp me niet verkeerd, ik vind Banhart bijvoorbeeld ook absoluut geen free-folk (freak-folk misschien, maar die term hanteer ik weinig) en veel van zijn gelijkgestemden zijn dat ook zeer zeker niet. Als je echter iets als Akron/Family hoort, of een Six Organs, of toch Animal Collective, dan vind ik de naam free-folk uitstekend passen. Dan bedoel ik niet de merknaam free-folk die Banhart en co. bedoelen, maar 'gewoon' als genre-aanduiding. Dat bijvoorbeeld Panda Bear, Avey Tare en de rest niet met het merk (of wellicht überhaupt de aanduiding) 'free-folk' willen worden geassocieerd vind ik verder best, maar voor mij klínkt het free-folk. Da's dus gewoon een kwestie van labeltjes plakken, ik probeer er geen scene mee in te richten ofzo. Wil ik nog zeggen dat ik vind dat de term 'free-folk' wel wat te pas en te onpas wordt gebruikt. Men schaart er soms zelf Sufjan Stevens en Iron & Wine onder, totale onzin wat mij betreft.

^woord

Heh, volgens mij is er hier sprake van een misverstand. Zelf heb ik ook helemaal niets tegen free-folk, m'n klachten gingen over de "freak" variant ervan (omdat ik er zelf weinig freaks aan vind). Ik bedoel, Tim Buckley zou je ook freak folk kunnen noemen, hij deed ook de mafste dingen met z'n stem en instrumentatie, zo nieuw en vreemd is die "ontwikkeling" nou ook weer niet. Vandaar m'n afkeer van de term "freak folk".

ach ja, voor mij komt het op hetzelfde neer...

maar ik gebruik zelf dus ook eigenlijk nooit Freak Folk, want dat is inderdaad een rare term

Deze plaat draai ik de laatste paar dagen iedere avond. Wat een juweeltje. Misschien nog wel net iets mooier dan Just Another Diamond Day.

Inderdaad, wat een prachtig plaatje is dit. Heb haar op 4 sterren staan, maar ik gooi er een halfje bij. Vooral haar stem is een van de mooiste die ik ooit gehoord heb, zo zuiver, zo fragiel. Dit zal mij nooit vervelen.

Meestal niet, maar soms heb ik bij de moderne singer-songwriters met gitaar dat er zo´n vonk overspringt dat ik denk, ´zie je wel dat het nog steeds mooi kan´. Vaak ook niet. Men probeert zo authentiek te zijn en dan is t al fout. Vaak duurt het even, maar bij deze had ik t meteén; dit is geweldig! Blijkt t toch iets heel ouds te zijn, bijna een teleurstelling. Maar intussen laat het me niet meer los.
Dit is mooi, mensen. Ook over 30 jaar nog.

Het hele album staat in de schaduw van het openingsnummer. 'Tonight' is prachtig, en ik verwachtte een nieuw juweeltje te hebben ontdekt, maar de rest van het album vind ik heel vlak gezongen en saai gespeeld.
Niks mis met minimalisme, en het mooie achterliggende verhaal ten spijt, maar ik vind het een zoutloze vertoning.

Leve Youtube! Per toeval dit pareltje ontdekt!

Zeeeeer mooi op het eerste zicht (enfin gehoor). Nu nog dit schijfje zien te krijgen ergens

Intussen al een echt favoriet geworden. Zelden wordt muziek zo oprecht. "Oprecht" is het woord die voor mij helemaal samenvat.

Ducoz tipte mij dit album, erg mooie muziek! Ducoz nogmaals bedankt!

Wat een verschrikkelijk goed nummer is Tonight!

Een intieme folkplaat. De wat hese stem van Baier wordt alleen door gitaar ondersteund, al vormt de lo fi opname haast een extra instrument. Melancholische, smachtende folk die een mooi fresco schildert vol eenzaamheid en verlangen. Op het eind wordt het me allemaal net iets te eentonig, maar tot die tijd zit ik aandachtig te luisteren. 4*

Had van mij nou net niet gehoeven. Dat "bibbertje" (vrij nadrukkelijk in Tonight) vind ik erg storend zelfs.