Scott Walker + Sunn O))) - Soused (2014)

Volstrekt onwaarschijnlijk en toch logisch, deze samenwerking.
Ben benieuwd of het geheel de som der delen zal overstijgen.

Hier kijk ik echt naar uit. De teaser belooft veel goeds.

Zo zo hier mag ik onderhand ook wel eens even van op de hoogte geraken.

Er komt gewoon nu alweer een nieuwe Scott aan, en niet tien jaar later.

Met een vaag bandje welteverstaan, die ik wel eens heb geprobeerd en me tot nu toe nooit echt konden boeien met hun in mijn beleving weinig enerverende geluid.

Maar dat terzijde

Nieuw werk van de meester is voor mij hoe dan ook altijd groots nieuws. Trailer ook even geluisterd en dat klinkt mij tot nu toe vooral als het verlengde van zijn laatste.

Hoezeer ik ook stiekem liever eens iets anders van hem zou willen horen dan het hele vage, het vrij leipe weet het mij toch zeer te verheugen dat ik in oktober dus weer eens een ceedeetje kan gaan kopen.

Mooie package kan je bij Scott ook altijd wel van op aan.

Klinkt interessant!

Maf zeg.. Dit album is extreem toegankelijk geworden, de sfeer is creepy maar het luistert lekker weg.

Extreem toegankelijk vind ik voor dit soort muziek nogal misplaatst. Sodeju zeg dit is rete-intense muziek. Hier heb ik echt nog een luisterbeurt voor nodig voordat ik het ga becijferen. Al merk ik wel op dat Sunn 0))) goed past bij de stem van Walker.

Ik heb hem een keer gehoord en het klonk echt als Scott Walker + Sunn O))) met Walker voorop. Het klinkt goed, maar ik verwachtte eigenlijk iets meer, in de zin van twee extremen die elkaar naar krankzinnige muzikale hoogten drijven. Wellicht valt het kwartje nog.

Dit album komt als een verassing, vooral de toegankelijkheid valt op. Geef toe dat het niet extreem toegankelijk is maar in vergelijking tot de vorige 2 albums toch wat behapbaarder(niet zozeer beter). Nu na een luisterbeurt of 10, moet ik zeggen dat het de perfecte samenwerking is, overigens kan je dit album het beste met de juiste apparatuur beluisteren, want de details openbaren zich maar mondjesmaat.

Stel je het werk van Hieronymus Bosch voor, op muziek gezet door het met ijs en vuur afgezette smidswerk van diep in Moria zwoegende dwergen. Daar stijgt dan een stem uit op die het midden houdt tussen een pratende Nazgul en het diepe, verleidelijke timbre van Lucifer zelf.

Dan krijg je zoiets als dit. Hier krijg je je bezoek niet alleen mee weg, maar het schuim zal ze op de aangeharkte hersens staan bij vertrek.

Tof plaatje, derhalve.

Zie dat sommige mensen 'm al hebben geluisterd.

Ik wacht toch maar even op de release die al aardig nadert. Zin in.

Album inmiddels in mijn bezit en meerdere keren beluisterd om alles even goed te laten bezinken en voor het geval ik wellicht nog iets zou missen.

Denk dat ik op dit moment wel een vrij helder beeld heb kunnen vormen van hetgeen hier gaande zou zijn.

Al met al ben ik niet omver geblazen, al had ik daar ook niet echt op gerekend. Het lijkt duidelijk weer in het verlengde van voorgaand te liggen, maar dan een tandje minder.

In mijn beleving.

Waar voorganger Bish Bosch ons wist te vermaken met passages van opzwepende groove en rhytmisch prikkelende percussie biedt dit vooral een meer gestripte ervaring. Wil het ook zeker niet meer toegankelijk noemen zoals enkelen voor mij, slechts minder rijkelijk beladen.

Zoals ik eerder al min of meer aangaf stond ik ook niet direct te springen om nog een album op deze toer. Ik ben een Scott Walker fan vooral vanwege zijn oudere werk, enkele prachtige pareltjes van liedjes met de Brothers, zijn vier geweldige Scott platen, en natuurlijk zijn weergaloze jaren 80 album dat ik zelfs in mijn top tien opnam.

De weg die hij vanaf Tilt is ingeslagen kan je aan de ene kant natuurlijk ook alleen maar bewondering voor hebben. De wijze waarop hij is begonnen de grenzen van het beluisterbare te pushen en te weerleggen.

De auditieve terreur van The Drift. De ongekend ijzingwekkende sfeer die dat album uitademt welke geen enkele ruimte voor argeloze ontspanning tolereert, maar enkel een gevoel van alerte ontreddering oproept met elke blik intens op het onbelichte achtergelegen gefixeerd. Potentieel naderend gevaar dat wellicht op elk moment van het niets opdoemt.

Strak met de spleet geknepen in de punt van de zitting richting rugleuning gesmeten.

Waarmee ik dus doel op die momenten waar een plots aanzwellende geluidsmuur haar ijzige greep naar de strot van totale waarneming werpt en elke gestelde golf van voorgaande anticipatie bruut doorbreekt.

Het is dat element van verrassing dat ik hier eigenlijk geheel mis. Als Tilt van The Drift naar Bish Bosch een trilogie betreft, dan is dit in mijn beleving het mindere kleine broertje van die laatste.

Je zou dat kunnen gooien op de invloed het bandje dat hem hier vergezelt, die met hun kenmerkend dreunende drone geluid een groot deel van de sound domineren Maar misschien is het belangrijk daarbij te vermelden dat het boekje duidelijk aangeeft dat alles hier gewoon door Scott is geschreven. Meer dan een begeleidingsband zijn ze uiteindelijk dus niet, en daarom beschouw ik dit gewoon als een volwaardige nieuwe Scott release.

Op zijn andere platen had hij immers ook personeel om hem te helpen zijn ideeën tot uitvoer te brengen.

In de vijf nummers hier van elk zo'n tien minuten gebeurt uiteindelijk net iets te weinig om de spanningsboog strak aangescherpt te houden, daarnaast bieden de nummers onderling ook vrij weinig variatie. En daar komt dus nog eens bij dat het algehele concept, met de zeer abstracte tekst en de typische stijl van zang zo onderhand toch ook wel redelijk in herhaling begint te vallen.

Kon ik bij Tilt en The Drift nog niet anders dan zonder aarzeling de volle mep toekennen werd het bij Bish Bosch al ietwat minder. Hier kom ik uiteindelijk niet hoger dan drie en een halfje. En dat is in mijn optiek toch aan de karige kant voor Scott begrippen.

Bij een eventuele volgende plaat zal ik hoe dan ook weer vanaf dag één van de partij zijn, maar hoop ik toch wel echt op iets dat dit patroon zo stilletjes aan maar eens gaat doorbreken. Wellicht weer meer richting het magistrale Climate of Hunter en waar hij op het laatst bij de Walker Brothers mee bezig was.

Abstract maar coherente en bovenal vlijmscherp poëtische teksten. Neem het fenomenale Track Five bijvoorbeeld. Ongeëvenaard in opzet, opbouw en uitvoering. Een zinderende track en tekst met meerdere lagen waar ik na verloop van tijd een bepaald gevoel bij kan ontwikkelen. Zoiets zou ik wel weer eens willen horen.

Mis dat hier dus een beetje.

Voor een eventuele opvolger hoop ik stiekem toch wel echt op een kleine verrassing.
Want deze stijl, zo onderhand, is mij inmiddels toch wel een heel klein beetje bekend.

Zou je kunnen zeggen.

Ik weet het niet met deze plaat. Na het schizofrene meesterlijke hoorspel dat Bish Bosch heette komt deze, durf ik het te zeggen?..., over als vrij gewoontjes. Walker's stem is natuurlijk weer fantastisch, maar daar maak je nog geen topplaat mee. De bijdrage van Sunn O))) begrijp ik niet zo en dat is eigenlijk wel sonde, aangezien dat een band is die het geluid van Scott Walker naar nog meer helse dieptes had kunnen trekken. Nu klinkt het toch vooral als een degelijke Walker-plaat met af en toe wat scherpe elektrische gitaren doorheen die nog eens afleidend werken ook. Bij Bish Bosch werden er ook al doommetalachtige gitaren gebruikt, maar die zaten er heel subtiel in.

eentje die verschillende keren met horen

Ja het is geen album voor hele volksstammen...maar na *Bish Bosch* vind ik dit toch wel weer een vooruitgang..komt misschien mede door de samenwerking met de groep Sunn O))) .als ik hem sterren moest geven dan krijgt y van mij 3 en een halfe ster [niet gek dacht ik voor een 70 jarige!]

Fijne combi klinkt prima met het koptelefoontje

Precies!

De plaat doe me bij momenten wat aan de laatste van Xiu Xiu denken.

Best wel een goede plaat dit. Intense stuff.

Deze interessante vergelijking zorgde ervoor dat, nadat ik het album na één tegenvallende luisterbeurt toch onwillekeurig al wat aan de kant had geschoven, ik het album een nieuwe kans heb gegeven. En er zit best wat in de vergelijking:
Is het eenzelfde contrastwerking tussen muziek en stem? Misschien eenzelfde pathetiek in die stemmen? Al moet dan worden opgemerkt dat Stewart vooral breekbaar en naar binnen gericht zingt, terwijl Walker grootse emoties op een theatrale en hevige wijze tracht te vangen, met wel weer beide als resultaat dat als luisteraar infiltreren in de emotie van beide heren soms wat lastig en ontoegankelijk is.

Toch lijkt het dat ik met dit album meer emotionele binding kan hebben dan met een Bish Bosch (hoe intrigerend dat album ook is!). Natuurlijk kan je dat niet als eis opwerpen bij een album, en ik vermoed ook niet dat Scott Walker daar per se naar streeft, maar vanwege dit feit waardeer ik dit album wel meer. Het is, alhoewel nog steeds wel heftig, tegelijkertijd een niet-ontoegankelijk album geworden.

(Overigens valt het me wel op dat ik enkel over Scott Walker spreek: het voelt dan ook wel vooral als een Walker-plaat aan.)

Ja, ik ben wel content met dit album. Erg interessante artiest.

Tjonge voor een "niet" Scott Walker kenner is dit wel een album waar je na een eerste luisterbeurt even flabbergasted van moet bijkomen. Wel de drang om het nog een keer te luisteren...heb ik dat wel goed gehoord Nou die volgende luisterbeurt gaat er zeker komen. Getrokken door die mooie hoes en het 4AD label aan dit album begonnen. Weet 't nog effe niet. Wel bijzonder, erg bijzonder.

Door de inbreng van Sunn is deze toegankelijker (SunnO))) en toegankelijk, kan je nagaan) dan Bisch Bosch, die mij op den duur is tegen gaan staan.
Fijne combinatie deze twee. De klankwerelden die hier gemaakt worden kan ik in verdwalen.
Hoop overigens spoedig op de volwaardige opvolger van Monoliths and Dimensions, al waren de samenwerkingen met Ulver en deze beide zeer aangenaam. Kan er niet genoeg van krijgen.

Een broeierig warme dag en deze op. Ik ruik de zwavel al. Geen album dat je opzet in de auto met het gezin op reis of tijdens een barbecue met de familie. Nee, dit is er eentje om te ondergaan in je eentje. De soundtrack bij een nachtmerrie of een gitzwarte horrorfilm. En toch zo eentje die je helemaal opslorpt en waar je naar terug keert. De misthoorn van Scott Walker met de drones van SunnO))) zijn een match made in hell. Dit is muziek waar het advies gepast is; "je moet er voor zijn" maar als je dat luik ontgrendelt diep in je hoofd waar men de cd's van alle hitparademeuk verbrand en waar het constant donker is dan heb je aan deze een ideale soundtrack. Start zonder verwachtingen en onderga.

Walker zelf noemt dit album z'n meest perfecte ooit in een zeldzaam interview met the Guardian.

Dit alles n.a.v. een nieuw boek genaamd "Sundog" dat een verzameling van z'n songteksten bevat.

Scott Walker is vandaag overleden op 76-jarige leeftijd. De oude muzikale helden vallen de laatste jaren als vliegen.

Begrijp niets van de voorgaande recensies; wat een ontiegelijke K* plaat.

Interview met Greg Anderson van Sunn O))) waar hij uitgebreid op dit album terugkijkt en de (vreemde) samenwerking met Scott Walker.
SUNN O))) / Greg Anderson INTERVIEW - YouTube
Sunn O))) heeft in het maakproces echt een bijrol gehad, alle stukken waren al grotendeels af en Scott wilde vooral hun overweldigende geluid. Dit is dus in principe de opvolger van Bisch Bosch en niet een sideproject.

Album heeft nooit of moet ik zeggen vooralsnog niet veel voor me gedaan.

Maar Brando vind ik wel een geweldig nummer vooral kleurrijk vormgegeven met een uitbundige inleiding die vervolgens de drones smaakvol hun intrede laat doen waar deze door de rest van het album hier en daar neigen naar eentonigheid en net dat stukje gebrek aan spanning.

Is Brando wel een vrij spannende track die zich kan meten met het beste van Scott zijn latere periode in mijn beleving mag deze dan ook zo nu en dan graag eens horen.