Ayumi Hamasaki - I Am... (2002)

Samen met Duty het hoogtepunt uit Hamasaki's oeuvre. Engie nadeel is dat I am... veel te lang duurt, waardoor, net als bij bijvoorbeeld Rainbow, de indruk ontstaat dat een handvol nummers slechts fungeert als filler. Echter, de gemiddelde kwaliteit ligt op I am... een stuk hoger dan op de latere Hamasaki platen, waardoor het toch een erg luisterbaar album is. Hoogtepunten zijn nogal smaak-afhankelijk, maar mijn voorkeur gaat uit naar No More Words, Evolution en het rock-drietal Never Ever, Still Alone en Daybreak. Leuk feitje: Connected werd geproduceerd door onze eigen Ferry Corsten. Dat het naar mijn mening de enige echte misser is op I am... is dan weer een ander verhaal, maar toch. Goed album. 3.5*

Toen ik destijds Ayu ontdekte - alweer ruim 11 jaar geleden - stortte ik me vol overgave in de fanboyscene, waar digitaal over elk denkbaar facet van (al dan niet de muziek van) Ayu werd gediscussieerd. In de discussies over wat haar beste plaat was bestond toen redelijke consensus (n.b.: inmiddels is haar oeuvre natuurlijk ruim verdubbeld; destijds was A Ballads de meest recente release, en af en toe kwam er eens een nieuwe bij die natuurlijk noooooooit zo goed als de oude was). Men was het er namelijk wel aardig over eens dat Ayu met I am... haar absolute hoogtepunt had bereikt. Hoewel ik I am... jarenlang uitstekend heb gevonden (zelfs in mijn meest J-pessimistische periode, zie boven) was er altijd wel een andere plaat die ik beter vond (heel lang dus Duty).

Moet ik daar verdorie toch op terugkomen. Hadden ze toch altijd al gelijk. Het duurde alleen even voor ik er zelf ook over uit was. Na jarenlang evalueren, liefhebben, haten, hoge pieken en nog veel diepere dalen, hersens vs hart, ratio, radeloosheid, ben ik er toch definitief over uit. Eerder al bombardeerde ik mini-album Memorial Address uit 2003 naar 5*, nu dan, eindelijk, komt die eer ook I am... toe. Van mijn al te kille benadering in mijn voorgaande bericht maar niet te veel aantrekken: I am... klopt aan alle kanten, en elk nummer heeft bij mij inmiddels niet alleen individueel het topklassement behaald maar vervult ook in het grote plaatje perfect zijn rol, wat I am... op unieke wijze zowel een verzameling songs maakt die elk als single hadden kunnen fungeren als een coherent, prachtig album.

Geen enkel minpuntje dan? Tja, de superieure - reguliere - versie van Endless Sorrow staat natuurlijk niet op deze plaat. In plaats daarvan de wat meer ingetogen Gone With the Wind versie, die overigens misschien juist net wat beter op de plaat past. En tja, voor die reguliere versie dan maar gewoon de single aanschaffen. Die is het echt wel waard.

Kom laat ik eens gek doen voor een paar luttele euri
Wordt vervolgd