Peter Green - Whatcha Gonna Do? (1981)

Na lang weer eens uit de kast gehaald. Lijkt het eerst nog een middle of the road bluesalbum, afgeleid van Eric Clapton. Dat verandert al snel met even door luisteren. Daar waar Clapton niet verder komt dan wat lift-geneuzel hoor je al snel waar het oude Fleetwood Mac de mosterd haalde. Gewoon bij mr Greenbaum. En die maakt ook met deze lp weer een heerlijk album met stuk voor stuk mooie liedjes, prachtig gespeeld en gearrangeerd.

Bovenstaande mening over Eric Clapton deel ik totaal niet, deze over Peter Green wel. Beiden schat ik heel hoog in.
Op MuMe is Peter Green alleen geliefd voor zijn werk bij Fleetwood Mac, solo is hij onbekend en onbemind. Ik vind dat heel vreemd. Ik lees soms berichten over hoe geniaal Green wel is, maar als hij solo speelt, luistert nauwelijks een kat.
Wat me het meest opvalt bij Green is de tristesse van de songs. De man draagt het gewicht van de wereld op zijn schouders en zijn hart lijkt definitief gebroken.
Mooi album, vooral voor figuurlijk donkere dagen.

In het geheel iets minder dan de twee voorgangers.
3.5 sterren

Vroeger was ik weg van dit album, maar merk dat in der loop der jaren dat wat minder is geworden.
Maar al met al blijft Green een heerlijke gitarist met een prettige stem.