Ayumi Hamasaki - Rainbow (2002)

Rainbow markeerde het begin van de neerwaartse spiraal waarin Ayumi Hamasaki belandde en tot op heden niet meer uitkwam op de stuiptrekking Memorial Address na. Rainbow bevat een waslijst aan nummers waarvan het leeuwendeel echter slechts als filler lijkt bedoeld. Drie totaal onnodige interludes, een handvol ronduit slechte tracks (en dan met name Dolls) en een weinig geïnspireerde sound dragen bij aan deze constatering. De paar goede tracks redden Rainbow echter van de totale wanhoop en nummers als de rock-ballad Heartplace, de zomerse dance combinatie van Everywhere Nowhere en July 1st en de uitstekende upbeat afsluiter Independent maken Rainbow toch nog beluisterbaar. Na de veelbelovende singles toch wat jammer - het album is verder ook tot in de puntjes verzorgd (prachtig artwork); wat meer goede songs waren gewoon zeer welkom geweest. Nu is Rainbow, op de uitschieters na, niet meer dan middelmatige pop drab. 2.5*

Is Dolls dat jpopliedje uit Dolls?

edit: gecheckt, en nee dus, ik kan verder ook niks op het internet erover vinden, maar ik wil dat liedje

Haha, nee, die is van Kyoko Fukada.

ah tnx

Wat een negativiteit. Het moge duidelijk zijn dat ik hier nogal last had van Ayumoeheid. Rainbow is niet Ayu's sterkste, maar dat geeft niks. Hij is namelijk wel aanzienlijk beter dan mijn eigen afkrakerij doet vermoeden. Onnodige interludes? Tja, ze horen erbij bij Ayu, en weten soms op knappe manier de plaat wat evenwicht te bieden door een soort van aktes te creëren (overigens hier weer niet het geval, maar verder klinken ze toch alleszins lekker). Een handvol slechte tracks? Mja, hoewel een handvol wat overdreven is. Dolls vind ik nog altijd erg matig, en niet alles is briljant, maar zoeken naar slecht materiaal is hier toch echt moeilijk. We Wish, Real Me, Over, het zijn niet de hoogtepunten uit Ayu's oeuvre, maar verkeerd zijn ze toch ook niet. Voor We Wish (technisch gezien trouwens WE WISH) heb ik over de afgelopen jaren zelfs een aardige zwak opgebouwd/opgelopen. Vooral de soms wat geforceerde piepjes die toch minstens uit Ayu's knieën moeten komen doen mijn hart smelten.

En dan: de paar goede tracks (jezus wat een understatement Sven ) zijn toch wel meer dan dat. Want neem July 1st, Independent, Heartplace - je reinste Ayu-klassiekers, zo drie stuks op de plaat. Ook de rest is minstens goed, en een track als Everywhere nowhere reken ik absoluut tot mijn persoonlijke favorieten.

De neerwaartse spiraal, tja, een beetje sprake is er wel van geweest hoor, hoe dan ook, hoe tof Rainbow toch eigenlijk is. Tot en met I am... was Ayu koningin van de Jpop, maar toen begonnen er jongere, meer glamoureuze, frissere sterren ten tonele te verschijnen, en hoezeer Ayu ook met haar tijd probeerde mee te gaan (electropop op Next Level, knudde hipheid op Rock 'n Roll Circus), zo episch en geniaal als in de vroege periode werd het allemaal niet meer. Waar ze eerste de trends zette probeerde ze ze nu te volgen, met nogal wisselend resultaat (de periode vanaf 2004 tot pak 'm beet 2010 werd gekenmerkt door een output die laveerde tussen aardig en slecht). Gelukkig wist ze zich in 2010 toch te herpakken met dat wat ze altijd al het beste deed: klassieke popmuziek maken. Love Songs was haar (uitstekende) revanche. Ook het vorig jaar uitgekomen LOVE Again was een fijne stap (terug?) in de goede richting.

Whatever the case: laten we koesteren wat we hebben. Rainbow is het koesteren waard.