Ruthie Foster - Promise of a Brand New Day (2014)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ruthie Foster - Promise Of A Brand New Day - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Gaat de Amerikaanse singer-songwriter Ruthie Foster ooit nog eens de waardering krijgen die ze inmiddels al een jaar of 15 verdient? Ik had er inmiddels een hard hoofd in, maar zelf gelooft de muzikante uit Texas er nog wel in.

Haar nieuwe plaat heeft de optimistische titel Promise Of A Brand New Day meegekregen en na beluistering van de plaat kan ik dit optimisme alleen maar delen.

Ruthie Foster zag de afgelopen jaren menig meesterwerk (Runaway Soul uit 2002, The Phenomenal Ruthie Foster uit 2007, The Truth According To Ruthie Foster uit 2009 en Let It Burn uit 2012 kan ik iedereen aanbevelen) in de anonimiteit verdwijnen, maar is wederom vol goede moed de studio in gedoken.

Het moet ongetwijfeld een steuntje in de rug zijn geweest dat niemand minder dan Meshell Ndegeocello de plaat wilde produceren en ook nog eens een aantal ervaren muzikanten mee nam naar de studio.

Meshell Ndegeocello maakt zelf nogal eigenzinnige muziek, maar ze heeft Ruthie Foster (gelukkig) niet verleid tot muzikale uitstapjes heel ver buiten de gebaande paden. De muziek van Ruthie Foster ademende in het verleden vooral vintage soul met een vleugje folk, blues en gospel en doet dat nog steeds. Toch klinkt Promise Of A Brand New Day net wat anders dan de vorige platen van Ruthie Foster.

Meshell Ndegeocello drukt misschien niet heel nadrukkelijk haar stempel op de nieuwe plaat van Ruthie Foster, maar heeft er wel voor gezorgd dat Promise Of A Brand New Day klinkt als een fantastische soulplaat. De muzikanten die Ruthie Foster deze keer omringen zorgen voor een authentiek klinkend soulgeluid, waarin ruimte is voor soleren, wat fraai gitaar-, orgel- en pianowerk oplevert. Het is, bijvoorbeeld door het ontbreken van blazers, een redelijk ingetogen geluid, waardoor er volop ruimte is voor vocaal vuurwerk.

Iedereen die de vorige platen van Ruthie Foster kent, weet dat je voor vocaal vuurwerk bij Ruthie Foster aan het juiste adres bent. De Texaanse singer-songwriter beschikt over een imposant stemgeluid dat herinneringen oproept aan grootheden als Aretha Franklin en Etta James. Het is een stemgeluid dat flink uit kan halen, maar ook kan doseren; een vaardigheid die de meeste jonge soulzangeressen van het moment helaas vreemd is.

Promise Of A Brand New Day ademt de sfeer van oude soulplaten, maar houdt zich ook in het neo-soul geweld van het moment moeiteloos staande en bevat hiernaast nog eens flink wat invloeden uit de gospelmuziek.

Er zijn nogal wat jonge soulzangeressen actief op het moment, maar geen van deze zangeressen komt ook maar in de buurt van Ruthie Foster. Foster heeft zoals gezegd al meerdere meesterwerken op haar naam staan, maar Promise Of A Brand New Day is nog een stuk beter. Worden er dit jaar betere soulplaten gemaakt dan Promise Of A Brand New Day van Ruthie Foster? Ik denk het eerlijk gezegd niet. Erwin Zijleman

Promise of a brand new day is voor mij helaas de eerste kennismaking met deze zangeres. Na dit album moet en zal ik al haar overige albums zo snel mogelijk willen beluisteren. Heette het eerste nummer niet "Singing the blues" dan had ik haar nog steeds niet gekend vrees ik.

Ruthie Foster werd in 1964 geboren in Gause, Texas, zeg maar middenin de driehoek Austin-Dallas-Houston. Gause ligt midden in de prairie. Foster ging al jong naar de kerk, zoals dat in die tijd ging. Ze ging zingen in een gospelkoor en leerde piano spelen. Hoewel ze geen andere keus had dan heen te gaan is ze daar vandaag de dag buitengewoon dankbaar voor. In die tijd werd een stevige basis gelegd voor haar huidige status. De artiesten waar ze in haar jeugd naar luisterde, zoals Aretha Franklin, Etta James, maar vooral Mavis Staples hebben haar stijl naar eigen zeggen blijvend beïnvloed . Foster ging vervolgens studeren en diende zelfs de marine een aantal jaren om uiteindelijk van de muziek haar beroep te maken. Over het begin van haar carrière kan ik echter weinig vertellen, want zoals gezegd is dit de eerste plaat die ik van haar hoor. Dus laten we het daar voor deze keer maar bij houden.

De productie van deze plaat is in handen van Meshell Ndegeocello en dat zegt me ook al niks. Hoe dan ook, Ndegecello heeft voor een uitstekende productie gezorgd door alle elementen van deze plaat tot hun recht te laten komen. Zij speelt in ieder geval ook de bas op deze plaat. Chris Bruce die Sheryl Crow ook begeleidde speelt gitaar, Jebeen Bruni de toetsen en de drums worden bespeeld door Ivan Edwards. Op Let me know horen we gastbijdrage van Doyle Bramhall II. Het album staat vol met Southern Soul waarbij af en toe de blues en folk worden geraakt. Haar liefde voor Mavis Staples komt prachtig naar voren in haar vertolking van The Ghetto van de Staples Singers, een fenomenale versie, waarbij ze vocaal alle registers opntrekt, maar wel in dienst van de song blijft zingen. Haar grootste verdienste is echter het feit dat de meeste nummers door haarzelf zijn geschreven. Voor mij is het hoogtepunt Complicated Love waarbij ze voorzichtig verwijst naar haar geaardheid. De afsluiter die ze samen zingt met Toshi Reagon is ook al zo'n heerlijk gevoelige ballad.

2014 ging in het jaar zelf al de geschiedenis in als een van de beste jaren uit de muziekgeschiedenis, wat mij bereft. Sinds dat jaar ten einde is hoor ik nog regelmatig voor het eerst releases uit dat jaar die me stijl achterover doen slaan van schoonheid. Dit is er weer zo een. Een dikverdiende Grammy nominatie was haar deel.

Volgens mij is de muziek van haar niet aan jou besteed, Henk. Ik heb alleen haar debuut en dat vind ik nog steeds een aardig album. Dat album doet trouwens hier en daar denken aan Jazzmatazz, Volume one van Guru, misschien zegt dat je wel wat?!