Wand - Ganglion Reef (2014)

Dit is verdorie goed jongens.

Zeker weten. Achteloos van het ene psychedelische gemoed naar het andere, via kolossale riffs, dromerige akoestische tripjes en nog meer kolossale riffs. Qua neo-psychedelia zit hier alles in.

Mix tussen Temples en Eagulls, vooralsnog een 4 sterren, maar ik moet dit ff vaker horen. Groeiplaat denk ik.

Ty Segall zorgde ervoor dat deze band dit album mocht uitbrengen op zijn eigen God?-abel, een sublabel van Drag City. De plaat is vooral neo-psychedelica, maar het is al snel te horen waarom een garagerocker als Ty Segall voor deze band gevallen is. Met veel smerig uit de bocht vliegend gitaarwerk komt Wand vaak leentjebuur spelen in de garagehoek.

Moeiteloos laveert de band tussen dromerige akoestische stukjes en dampende zware psychedelische stukken. En dat laveren doet Wand ook binnen de nummers, die onlangs de niet al te lange speelduur bol staan van de spanning en afwisseling. Neem nou Fire on the Mountain (I-II-III), dat niet al te verassend duidelijk uit drie delen bestaat. Een begin dat ondanks de dreigende ondertoon als lieflijke psychedelica bestempeld kan worden, de opbouw naar een schurend middenstuk, om in een heerlijk slepend einde te evolueren.

Het is dan ook niet voor niets dat het 19 seconden durende niemendalletje On Ganglion Reef na dit nummer gezet is. Het houdt de prijsnummers van deze plaat op spannende wijze uit elkaar. Na het akoestische intro wordt meteen de toon gezet voor de rest van het nummer, dat smerig en hard doorstampt.

Zoals eerder vermeld is dit het best te scharen onder de neo-psychedelica. Dat is niet echt een genre waarin nog dingen worden gedaan die we niet eerder gehoord hebben en Wand vormt hierop geen uitzondering. De band doet dan ook een beetje denken aan het kleine broertje van Tame Impala. Of Temples, zoals hierboven al wordt aangehaald. Maar Wand is dan wel het vervelende ventje dat buiten kattenkwaad zit uit te halen, terwijl Tame Impala en Temples binnen aan de keukentafel een kleurplaat netjes binnen de lijntjes zitten in te tekenen.

Fuzz - II (2015) Dit is het eerste wat ik van Ty Segall hoorde...
En ik was gelijk verkocht!. En ik ben het allemaal wat gaan volgen, en verdorie nu vind ik deze Wand..
Die Ty Segall is overproduktief en dat is volgens mij niet eens een woord..
maar hij is weer herkenbaar en heerlijk.
Vooral Wand - Fire on the Mountain (I-II-III) - YouTube Jeeez wat een vetheid!

En de jaren 60 sfeer is heel tof!

Hey is dit niet de stem van Ty-segall?
Nou ja.. ze komen naar Groningen 9 november 2016 in Vera..
Er heen!!!

In Vera in Groningen het is een donkere kleine zaal (450 man maximaal)
Dat word intens en geweldig!
Een aanrader...

Toch maar aangeschaft. Dit blijft 1 van m’n favoriete albums vd laatste 10 jaar.