Ian Hunter - Welcome to the Club (1980)

magistraal dubbel live album , 4 plaatkanten pure rock met steengoeie teksten en een doorleefde stem van ian , echte r & r, en wat een live sfeer , verkochte kost voor iedere rockliefhebber !!!

ballads en rockers , je krijgt het allemaal , één van de beste live platen ever !!

too be played with high volume !!!!!!

'We gotta get out of here' is leuk hitje uit 1980 (als ik me goed herinner met Ellen Foley van Meatloafs 'Paradise..' , hoewel ik haar niet op de album credits kan vinden].

In 1962 kreeg de man zijn eerste kind, 10 jaar later werd ie beroemd, vorig jaar werd ie 70 jaar en ging (na 35 jaar pauze) weer toeren met zijn band Mott the Hoople. Wat een levensloop!

Inderdaad een prachtig live album!! Ik ben pas laat met Ian Hunter (en ook Mott) bekend geraakt...helaas! Wat een geweldige artiest is deze man!!

Over al de platen van deze voormalige frontman van Mott the Hoople na 2000, heb ik per stuk al de loftrompet gestoken. Daar zit geen slecht album bij en dat vind ik indrukwekkend gezien zijn leeftijd. Hij zet naar mijn mening daarmee een hele rij fameuze generatiegenoten in de schaduw. Waarom? Omdat hij met prettige ironie het alledaagse leven waarneemt en weergeeft. Schijnbaar pretentieloos maar met een scherp oog, humor en compassie waardoor hij impliciet menige kritische noot weet te kraken. Hoewel muzikaal nogal verschillend, lijkt hij wat dat betreft enigszins op Ray Davies.

Wat me verder opvalt bij Ian Hunter is dat hij altijd een geweldige band om zich heen weet te verzamelen. Blijkbaar spelen muzikanten graag met hem samen omdat het een aardige kerel is en niet voor de centen want rijk is hij nooit geworden van zijn muziek. En als je Bowie tot je vrienden mocht rekenen, beschouw ik dat als compliment. Ik verwijs wat dat betreft graag naar de live-uitvoering van het door Bowie geschreven All the Young Dudes tijdens de Freddy Mercury Tribute met Bowie strak in het pak op sax (zie YouTube) Hartverwarmend!

Dit alles als inleiding van mijn commentaar bij bovenstaand live-album. Daarover kan ik kort zijn. Ik vind dit klassieke rockconcert met de supercoole Mick Ronson op gitaar één van de beste ooit geregistreerd. Dan moet je denken in de orde van grote als bijvoorbeeld Lou Reed's Rock and Roll Animal. Zo goed? Ja en voor mijn gevoel een stuk warmer. Daar wil ik het bij laten. Topgozer!

Heb de beste man 2 weken geleden dan toch eindelijk een keer live aan het werk gezien. Met z'n geweldige (Rant) band. 77 (?!!?) jaar maar wel bijna een uur en drie kwartier vlammen! Heerlijk optreden wat van mij en m'n vrouw de hele nacht door had mogen gaan