Michael Nesmith & The First National Band - Magnetic South (1970)
mijn stem
26 stemmen
Verenigde Staten
Country / Rock
Label: RCA Victor
-
Calico Girlfriend (2:37)
-
Nine Times Blue (1:36)
-
Little Red Rider (2:40)
-
The Crippled Lion (3:14)
-
Joanne (3:10)
-
First National Rag (0:23)
-
Mana Nantucket (2:41)
-
Keys to the Car (2:56)
-
Hollywood (5:06)
-
One Rose (3:30)
-
Beyond the Blue Horizon (5:53)
0
geplaatst: 9 augustus 2006, 13:13 uur
Geweldig album van voormalig Monkees lid Michael Nesmith.
Onvervalste country rock in de stijl van Byrds en Gram Parsons.
Onvervalste country rock in de stijl van Byrds en Gram Parsons.
1
geplaatst: 16 juni 2007, 11:45 uur
Country rock, met geweldige songs, is niet altijd een logische combinatie.. Met Hollywood vindt Nesmith volgens mij bij toeval een nieuw genre uit: psychedelische country rock...nauwelijks hoorbare zang, waarna: "now I will go to some place that I know, where things don't start just to end", tja, weet niet waarom, maar dan heb je me.. Het trio songs wat de plaat besluit doet dat op een manier that makes you beg for more.. Op Beyond The Blue Horizon gaat Nesmith helemaal los en hoor je wat een fantastische stem hij heeft. Ik zing, of probeer dat, altijd keihard mee en dat is al genoeg om me een goed humeur te bezorgen.
Medemuziekliefhebbers, I beg you, for your own good: luister naar deze plaat! Er moeten meer dan drie mensen in deze ervaring delen;)
Medemuziekliefhebbers, I beg you, for your own good: luister naar deze plaat! Er moeten meer dan drie mensen in deze ervaring delen;)
0
Harald
geplaatst: 16 juni 2007, 12:18 uur
Ramon schreef:
Country rock, met geweldige songs, is niet altijd een logische combinatie.. Met Hollywood vindt Nesmith volgens mij bij toeval een nieuw genre uit: psychedelische country rock...nauwelijks hoorbare zang, waarna: "now I will go to some place that I know, where things don't start just to end", tja, weet niet waarom, maar dan heb je me.. Het trio songs wat de plaat besluit doet dat op een manier that makes you beg for more.. Op Beyond The Blue Horizon gaat Nesmith helemaal los en hoor je wat een fantastische stem hij heeft. Ik zing, of probeer dat, altijd keihard mee en dat is al genoeg om me een goed humeur te bezorgen.
Medemuziekliefhebbers, I beg you, for your own good: luister naar deze plaat! Er moeten meer dan drie mensen in deze ervaring delen;)
Country rock, met geweldige songs, is niet altijd een logische combinatie.. Met Hollywood vindt Nesmith volgens mij bij toeval een nieuw genre uit: psychedelische country rock...nauwelijks hoorbare zang, waarna: "now I will go to some place that I know, where things don't start just to end", tja, weet niet waarom, maar dan heb je me.. Het trio songs wat de plaat besluit doet dat op een manier that makes you beg for more.. Op Beyond The Blue Horizon gaat Nesmith helemaal los en hoor je wat een fantastische stem hij heeft. Ik zing, of probeer dat, altijd keihard mee en dat is al genoeg om me een goed humeur te bezorgen.
Medemuziekliefhebbers, I beg you, for your own good: luister naar deze plaat! Er moeten meer dan drie mensen in deze ervaring delen;)
Het is wel een goede en aardige plaat maar Nesmith met de Byrds of Gram Parson te verglijken gaat me toch een beetje te vere. Maar voor de rest heb je gelijk
0
geplaatst: 16 juni 2007, 12:32 uur
Vreemd dat je dan mijn berichtje quoot, berichtje voor het mijne beweert dat het in de stijl van Parsons en The Byrds is. Ben ik het totaal niet mee eens. Ok, ook country rock, maar deze plaat is van een zeldzaam hoog niveau, een niveau waar genoemde artiesten niet zijn aangekomen. Nu zullen wel wat country rock puristen (bestaan die?) klaar staan met pek en veren, of een touw, je komt niet aan Gram, he? Anyway, mijn .45 ligt altijd klaar en met dat ding op hun hoofd zal ik ze overtuigen van de klasse van deze plaat..
Prettig weekend!
Prettig weekend!
0
Harald
geplaatst: 16 juni 2007, 12:46 uur
Ramon schreef:
Vreemd dat je dan mijn berichtje quoot, berichtje voor het mijne beweert dat het in de stijl van Parsons en The Byrds is. Ben ik het totaal niet mee eens. Ok, ook country rock, maar deze plaat is van een zeldzaam hoog niveau, een niveau waar genoemde artiesten niet zijn aangekomen. Nu zullen wel wat country rock puristen (bestaan die?) klaar staan met pek en veren, of een touw, je komt niet aan Gram, he? Anyway, mijn .45 ligt altijd klaar en met dat ding op hun hoofd zal ik ze overtuigen van de klasse van deze plaat..
Prettig weekend!
Vreemd dat je dan mijn berichtje quoot, berichtje voor het mijne beweert dat het in de stijl van Parsons en The Byrds is. Ben ik het totaal niet mee eens. Ok, ook country rock, maar deze plaat is van een zeldzaam hoog niveau, een niveau waar genoemde artiesten niet zijn aangekomen. Nu zullen wel wat country rock puristen (bestaan die?) klaar staan met pek en veren, of een touw, je komt niet aan Gram, he? Anyway, mijn .45 ligt altijd klaar en met dat ding op hun hoofd zal ik ze overtuigen van de klasse van deze plaat..
Prettig weekend!
Ook ik hou van Country Rock en heb van Nesmith nog deze Vinyl Platen: infinite rider on the big dogma als ook from a radio engine to the photon wing. Goede platen trouwens maar ze hebben niet het hoge niveau als Byrds of Parson platen. Meer heb ik niet gezegt.
0
geplaatst: 16 juni 2007, 12:54 uur
Absurde discussie, maar goed. Je zegt het nadat je mijn berichtje quoot, maar ok, je hebt het waarschijnlijk over het eerste berichtje...genoeg, nu weer luisteren! Naar wat dan ook, jij hebt aardig wat keuze geloof ik, als ik op het aantal stemmen moet af gaan.
0
geplaatst: 28 september 2007, 03:52 uur
Poeh, wat een fantastisch album is dit zeg. Ik moest bij de eerste draaibeurt even wennen aan de stijl (country-rock idd, maar ook folk zou niet misstaan bij dit album), maar bij de 2e luisterbeurt is dit echt heerlijke muziek. Vooral de stem van Nesmith is echt geweldig mooi. Het is een genre apart, maar dit kan ik absoluut wel waarderen. Dikke 4, maar kon heel snel wel eens meer worden 
En wat is Joanne een prach-tig melancholisch liedje..
En wat is Joanne een prach-tig melancholisch liedje..
Ramon schreef:
Medemuziekliefhebbers, I beg you, for your own good: luister naar deze plaat!
Medemuziekliefhebbers, I beg you, for your own good: luister naar deze plaat!
0
geplaatst: 20 mei 2008, 07:25 uur
Harald schreef:
Het is wel een goede en aardige plaat maar Nesmith met de Byrds of Gram Parson te verglijken gaat me toch een beetje te vere. Maar voor de rest heb je gelijk
Het is wel een goede en aardige plaat maar Nesmith met de Byrds of Gram Parson te verglijken gaat me toch een beetje te vere. Maar voor de rest heb je gelijk
Vreemd..ik maak geen enkele vergelijking alleen zeg ik "in de stijl van" omdat liefhebbers van dit genre dit ook vast kunnen waarderen en tuurlijk waren Gram Parsons en The Byrds beter , al moet ik zeggen dat de byrds van na 1969 toch echt niet zo geweldig meer waren.
Met deze plaat en ook loose salute bewijst Michael dat hij een echte songwriter is
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 12 september 2010, 15:10 uur
Wat een verrassing is dit album! Nu kende ik the Monkees natuurlijk wel, maar door het luchtige karakter en de verhalen dat anderen hun muziek schreven en speelden heb ik me verder nooit in de afzonderlijke leden verdiept.
Bij toeval vond ik onlangs de naam van The National Band in een lijstje met countryrock albums.
Het is iets popgerichter dan de countryrock van Gram Parsons, zoals helemaal bovenaan beweerd wordt, maar dat is in dit geval geen nadeel.
Op cd trouwens voor een zacht prijsje te koop samen met Loose Salute.
Bij toeval vond ik onlangs de naam van The National Band in een lijstje met countryrock albums.
Het is iets popgerichter dan de countryrock van Gram Parsons, zoals helemaal bovenaan beweerd wordt, maar dat is in dit geval geen nadeel.
Op cd trouwens voor een zacht prijsje te koop samen met Loose Salute.
0
geplaatst: 12 maart 2011, 15:42 uur
Het nummer Joanne kende ik al van het Soundbook van Leo Blokhuis. Een fantastisch nummer! De LP wilde ik ook graag in mijn bezit hebben en die heb ik op de platenbeurs in Arnhem voor een zacht prijsje gekocht ( 5 euro) in de oorspronkelijke Amerikaanse persing.
Deze country-rock LP is oké met sterke nummers erop, genoeg voor een 4.0 waardering.
Deze country-rock LP is oké met sterke nummers erop, genoeg voor een 4.0 waardering.
0
geplaatst: 25 februari 2014, 16:14 uur
Zijn eerste 4 ( ! ) LPs stonden hier in de 70s in de cut-out bakken voor wel 3.95 Olderwetsche Hollandsche Ballen, US persingen dus ......... Ik heb ze allemaal nog !
Joanne werd hier op de radio in NL meestal in de uitvoering van Frankie Ifield gedraaid ........ brrrrrrrrrr
Joanne werd hier op de radio in NL meestal in de uitvoering van Frankie Ifield gedraaid ........ brrrrrrrrrr
0
geplaatst: 23 mei 2016, 17:34 uur
Nog meer als Loose Salute een album waarbij Nesmith put uit zijn schoenendoos met Monkee materiaal dat nooit op albums is toegelaten in de periode 1966-1969. Wie de Monkees' versies eens wil horen kan op zoek gaan naar de drie delen Missing Links die in de negentiger jaren door Rhino werden uitgebracht.
Het gaat bij dit album om Calico Girlfriend, Nine Times Blue, Little Red Rider, The Crippled Lion en Hollywood. Sterk materiaal, ook al toen The Monkees het opnamen.
Het gaat bij dit album om Calico Girlfriend, Nine Times Blue, Little Red Rider, The Crippled Lion en Hollywood. Sterk materiaal, ook al toen The Monkees het opnamen.
0
D'Ouwe Nelis
geplaatst: 18 augustus 2020, 14:17 uur
Michael Nesmith was de meest muzikale van de vier Monkees. Hij heeft ook als enige na het opheffen van de band nog een solocarrière gehad. Op deze plaat staan vooral countryrock nummers met een popachtig, luchtige stijl.
* denotes required fields.
* denotes required fields.