Art Garfunkel - Across America (1996)

Hier kan ik kort over zijn: meesterlijk album! Jeugdsentiment voor mij.

Garfunkel's prachtige stem, gitaar, noem maar op. Ik heb geen favoriete tracks geselecteerd, want dat zijn ze allemaal!

Fucking hard album!!
ben normaal een DIE hard(cunninlynguists, jedi mind tricks) hip hop fan, maar dit album kan ik de hele dag luisteren.
Maar dan vooral het eerste nummer met die heerlijke sax solo!

Hartstikke mooi! De bijbehorende documentaire is ook heel indrukwekkend.

Het moet frustrerend zijn om Art Garfunkel te zijn. Je hebt één van de allermooiste stemmen uit de popmuziek, maar verder 0,0% muzikaal talent.

Noodgedwongen maar een solocarrière starten, opnieuw terend op andere songwriters. Helaas missen ook zij het talent van Paul Simon.

Ik keek vooraf even goed naar de hoes, even kijken of Paul Simon niet alsnog tevoorschijn kwam uit de linkerhoek.

We moeten het hier toch echt doen met Art, al komt James Taylor nog even langs. Toch blijkt al snel dat dat helemaal geen straf is.

Art zingt met een schitterende licht hese, soms bijna fluisterende stem, perfect om op weg te dromen. Het concert heeft een warme, intieme sfeer.

De cd begint aardig en het eerste hoogtepunt is er in de vorm van 'Scarborough Fair', dat ik zelfs de allermooiste versie ooit vind. 'A Poem on the Underground Wall' volgt, en is al bijna net zo mooi. Uiteraard wil ik ook 'Bridge over Troubled Water' en 'The Sound of Silence' noemen. Deze verbleken echter nog bij 'April Come She Will'.

Art heeft ook nog twee verassingen voor ons in petto: The Beatles cover 'I Will' past hem als gegoten. Een minder plezante verassing is het opdraven van zijn 6 jarige zoontje tijdens 'The 59th Street Bridge Song (Feelin' Groovy)'. Je bent wel Art Garfunkel hè. ''Kun je je dit wel permitteren'', had ik me afgevraagd als ik in zijn schoenen stond.

Ondertussen ben ik uiteindelijk toch het eerder besproken probleem tegengekomen. 'All I Know', 'Bright Eyes', 'Grateful' en 'Goodbye, My Love' zijn dan wel niet echt slecht, maar ze zijn toch wat gladjes, zwijmelend, te soft en ze vervelen snel. Naast de door Paul Simon geschreven nummers is het kwaliteitsverschil schrijnend.

Zo blijft 'El Condor Pasa' gewoon overeind, ook al doet Paul niet mee, en is dit arrangement wat minder geslaagd. Deze nummers hebben van zichzelf een bepaald niveau, en dan moet je wel erg je best doen om dat om zeep te helpen.

Vier nummers kun je beter skippen. Dan concludeer ik dat Art ruimschoots geslaagd is. Met deze cd zal de 'oudere' fan daarnaast ongetwijfeld een mooi stukje nostalgie in huis halen.

Prachtig live album van één van 's werelds beste popzangers.

Ik heb dit album ook maar eens beluisterd. Ik kan het duo waar Garfunkel toe behoorde erg goed waarderen. Paul Simon solo vind ik ook erg goed.

Art Garfunkel is geen songwriter en moet leunen op de schrijverskwaliteiten van anderen. Dat was mij al bekend. Maar goed, dat hoeft natuurlijk geen probleem te zijn. Zijn stem vond ik altijd prachtig. Ook bij het Central Park concert met Paul Simon zong hij zijn nummers schitterend weg.

Deze concertregistratie viel mij tegen. Ik vind de stem van Garfunkel hier minder goed. Nog steeds goed natuurlijk, maar hij lijkt hier wat afgenomen. Dat lichte hese had hij niet eerder op deze manier. Zijn solonummers hebben voor mij veel minder zeggingskracht dan wanneer Paul Simon de pen hanteerde. Het kind dat met Feelin' Groovy meezong, vond ik echt waardeloos. Dat het zijn zoontje is, maakt het zeker niet sympathieker of beter te begrijpen. Ik vind het een storend gebeuren. Ik vind de samenzang met James Taylor tijdens de cover Crying in the Rain niet mooi. Wat ik op zich gek vind, want beiden hebben een mooie stem. Maar voor mij komt de samenwerking hier niet goed uit de verf. Bij Homeward Bound en El Condor Pasa is het gemis van Paul Simon erg duidelijk.

Tuurlijk is er ook wat te genieten. April Comes She Will vind ik een prachtig nummer en wordt nu ook goed uitgevoerd. En zo zijn er wel meer. Het is goed dat hij bij Sound of Silence een wat andere muzikale insteek kiest. Maar aan het eind van dit album ben ik blij dat dat dit erop zit. Ik raak af en toe wat ingedut. Veel van zijn nummers komen wat verveeld over. Of in ieder geval, ik raak verveeld.

Ik kom niet verder dan drie sterren. Zonder zijn muzikale partner van weleer komt Garfunkel er toch wat bekaaid af.

Inderdaad. Sowieso vind ik dit soort typisch Amerikaanse fratsen erg storend. Ga in je eigen tijd met dat kind zingen.

En zeker als je kind zo vals zingt...

Heerlijke cd en dat kind nemen we maar op de koop toe

Mooie stem en af en toe een nummer vind ik mooi,maar een heel album duurt me echt te lang. Album in huis en alle nummers meerdere malen gehoord,maar nog nooit in zijn geheel beluisterd. Trek ik gewoon niet.Dit weegt zeker mee in mijn stem.

Een heerlijk concert om bij weg te dromen. Ondanks dat Paul Simon niet aanwezig is, hoor ik hem toch zingen doordat de duetten zo overbekend zijn. Er zijn wel wat minpuntjes inderdaad. Ook ik trek dat zingende zoontje niet, maar neemt niet weg dat ik het album met een dikke 4,5 ster beoordeel.